Harder en pilengas: wat voor vis en wat zijn de verschillen?

Harder en pilengas zijn twee vergelijkbare vissoorten, bekend bij de meeste huisvrouwen. Om geen fout te maken bij het kiezen, moet u weten hoe ze eruitzien en waarin ze van elkaar verschillen.

Pilengas: hoe ziet het eruit en waar komt het voor?

Pelengas, pilengas of belingas behoort tot het geslacht Liza van de familie Mugilidae. De zeevis kan goed omgaan met schommelingen in het zoutgehalte, voelt zich goed in warm water in de zomer en in koud water in de winter.

Het dieet van de pilengas bestaat uit organische resten die naar de bodem zakken, zeewormen, kleine ongewervelde dieren, sprot en ansjovis.

De soort bereikt geslachtsrijpheid op tweejarige leeftijd. Voor het paaien, dat in juni begint, kiezen ze riviermondingen en kustwateren met een zoutgehalte van 32–35 promille.

Hoe ziet het eruit

Als commerciële vis wordt beschouwd een vis met een gewicht van 2–7 kg en een lengte van 0,6–1 m.

De schoolvormende pilengas heeft een torpedovormig, grijszilverachtig lichaam bedekt met grote cycloïde schubben. De flanken en buik zijn lichter dan de rug.

De kop is enigszins afgeplat, met een breed voorhoofd. Onderscheidende kenmerken:

1. Ogen met een rode of oranje iris.
2. Een brede huidplooi boven de mond, gevormd door de uitstekende bovenkaak.
3. 7 donkere lengtestrepen op de flanken.
4. Aanwezigheid van een onderontwikkeld vetkootje.

De borstvinnen zijn roodachtig van kleur, de staartvin is gevorkt en puntig aan de uiteinden.

Waar komt het voor

Het thuisland van de pilengas is de Japanse Zee van de Amoerbocht tot de kust van Zuid-Korea. In de jaren 70 van de 20e eeuw werd de vis als experiment naar de Zee van Azov en de Zwarte Zee gebracht. De mugiliden pasten zich snel aan de nieuwe omgeving aan en overtroffen hun verwanten uit het Verre Oosten in grootte. Tegenwoordig beslaat de vangst van pilengas aan de Zwarte Zeekust de helft van de totale vangst per visseizoen.

In de zomer leeft de vis het liefst op zandbanken in zee. Met het koude weer trekt hij naar de diepwateren van de rivieren Don, Dnjepr en Donau.

Geografisch worden pilengas op basis van leefgebieden ingedeeld in de Verre Oosten-, Zee van Azov- (Don) en Zwarte Zee- (Koeban) varianten.

Harder: hoe ziet het eruit en waar leeft het?

Lobaan (lat. Mugil cephalus) is de grootste vis uit de familie Mugilidae van het geslacht Grijze harders. Tijdens de overwintering en de aanzetperiode vormt deze waardevolle commerciële soort vaak grote scholen met pilengas. Bij gevaar springt hij gemakkelijk over staande netten.

Lobanen voeden zich met detritus, wormen, kleine weekdieren, kreeftachtigen en algen. Ze worden niet eerder dan na 5 jaar geslachtsrijp. Het paaien vindt plaats van mei tot oktober in zowel open als kustwateren. De vruchtbaarheid van de vrouwtjes hangt af van leeftijd en gewicht. Gemiddeld legt een exemplaar tot zevenduizend pelagische eieren.

Hoe ziet het eruit

Het langwerpige, aan de voorkant enigszins afgeplatte lichaam met ctenoïde schubben bereikt een maximale lengte van 1 m, een gewicht van 12 kg. De gemiddelde afmetingen van de vis zijn 35–40 cm bij een gewicht van 1,5 kg.

De kleur van het lichaam varieert van blauwachtig grijs op de rug tot zilverachtig op de buik. Op de zijkanten zijn duidelijk bruine lengtestrepen te zien.

Kenmerkende eigenschappen van de loban:

1. Grote kop met een breed voorhoofd, bedekt met schubben tot aan het uiteinde van de snuit.
2. Vetachtig ooglid dat het oog bedekt tot aan het begin van de pupil.
3. Rechte bovenkaak zonder bochten.
4. Korte dwarse mond.
5. De anaalvin en de gevorkte staartvin zijn geelachtig groen gekleurd, de buikvinnen lichtgeel, de twee rugvinnen grijsachtig blauw.

Vanwege de donkerste schubben onder de kefalachtigen wordt de loban ook wel zwarte kefal genoemd.

Leefgebied

De loban komt veel voor in het westelijke en oostelijke deel van de Atlantische Oceaan. De vis komt voor aan de kust van eilanden in de tropische zone van de Indische Oceaan en het westelijke deel van de Stille Oceaan.

In Rusland komt de loban voor in het Verre Oosten, de Straat Tataars, de Zwarte Zee, de Zee van Azov en het zuidelijke deel van de Zee van Ochotsk.

De vis wordt vetgemest in baaien, estuaria en kustwateren. Voor de overwintering trekt hij naar de open zee.

Hoe onderscheidt u harder van pilengas?

Twee vissoorten van de familie Kefalachtigen kunnen van elkaar worden onderscheiden aan de hand van verschillende kenmerken:

1. Afmetingen van de pelengas — gemiddeld gewicht 3 kg bij een lichaamslengte van 50 cm. Het gewicht van een volwassen loban is 7 kg, lengte — 0,4–0,9 m.
2. Schubben van de pelengas — groot, bedekken de kop tot aan het uiteinde van de snuit. Bij de tweede vis — klein, ontbreken op de kop.
3. De oogkleur van kefal is blauwachtig. Bij pelengas — roodachtig of oranje.
4. Voedselgedrag van de loban — jaagt in de bovenste waterlagen. Pelengas — zoekt voedsel op de bodem.

Vissen worden op verschillende leeftijden geslachtsrijp. Als vrouwtjes van pelengas eieren leggen vanaf het derde levensjaar, kefal vanaf het zesde. Bij lobans duurt het paaien de hele zomer plus september, pelengas reproduceert van begin juni tot half juli.

Welke vis is lekkerder en gezonder?

Qua smaak lijken het vlees van kefal en pelengas op elkaar. Het is sappig, mals en zonder kleine graatjes. Bij de laatste is het vlees zoeter, maar minder calorierijk. De loban heeft wereldwijd meer erkenning gekregen. Dat is niet verwonderlijk als men de verspreidingsgebieden van beide soorten vergelijkt.

Loban en pelengas worden gestoomd, gekookt, gestoofd, gebakken in de oven, op de barbecue, op de grill.

De energiewaarde van 100 g kefal is 150 kcal, BJU — 25, 5, 0 g. De calorieën van 100 g pelengas zijn 117 kcal, BJU — respectievelijk 19, 4, 0 g.

Kefal bevat meer eiwit, vitamine A, PP, B-groep en mineralen. Pelengas bevat choline, calciferol, tocoferol, die in loban helemaal niet voorkomen.

Kefal en pelengas zijn waardevolle commerciële vissoorten, waarvan consumptie het cholesterolgehalte in het bloed normaliseert, de vaatwanden versterkt en het risico op trombose vermindert. Als u het vlees van deze vissen twee keer per week in het dieet opneemt, wordt de spijsvertering genormaliseerd, neemt de weerstand van het lichaam tegen verkoudheid toe en verbetert het algemene welzijn.