Aconitum: geneeskrachtige eigenschappen en contra-indicaties

Aconitum (monnikskap) is een overblijvend kruid uit de uitgebreide ranonkelfamilie. In de GOS-landen staat de plant bekend als helmkruid, schoentje, blauwe boterbloem, blauwoogje, lumbago. In Rusland, Oekraïne en Wit-Rusland bestaan er meer dan dertig lokale namen voor het aconitum. De monnikskap bezit geneeskrachtige eigenschappen en wordt gebruikt in de volks- en officiële geneeskunde.

Chemische samenstelling

De bovengrondse delen en de wortels van het aconitum bevatten alkaloïden. Deze stoffen hebben een actieve invloed op het menselijk lichaam. In kleine hoeveelheden hebben zij een geneeskrachtig effect, maar in grote doses zijn het vergiften die dodelijk gevaarlijk zijn voor de mens.

De plant bevat aconitine. De stof is uiterst giftig en behoort tot de neurotoxinen. De varianten van aconitine (mesaconitine, benzaconitine, sasaaconitine, hetaaconitine, benzoylaconine) behoren tot de alkaloïden van de eerste groep.

De tweede groep omvat sparteïne, efedrine en napalline. Het totale alkaloïdegehalte in de knollen en wortels van het aconitum varieert van 0,9 tot 4,9%.

Tot de samenstelling van de plantaardige grondstof van het aconitum behoren ook:

• saponinen;
• looistoffen;
• cumarine;
• harsen en harsachtige substanties;
• verschillende zuren (fumaarzuur, citroenzuur, benzoëzuur);
• vetzuren (oliezuur, linolzuur, myristinezuur, palmitinezuur, stearinezuur);
• daucosterine;
• inositol;
• mesainodizol;
• zetmeel en zetmeelachtige verbindingen;
• flavonoïden;
• suikers.

De grondstof is rijk aan macro-elementen. Dit zijn zouten van ijzer en magnesium, kalium- en calciumhoudende stoffen. In de bladeren en wortels van de plant bevinden zich sporenelementen – zink, chroom, barium, seleen, boor, koper, lood, nikkel. De stengels en bladeren bevatten een grote hoeveelheid vitamine C.

Hoe ziet het eruit en waar groeit het

De vertegenwoordigers van het geslacht verschillen aanzienlijk qua uiterlijk, afmetingen, bladvorm en bloemen. Ook de plantengrootte, de bloeiwijzeplasing en de kroonkleur variëren.

Hoe ziet het eruit

Planten van het geslacht Aconitum hebben eigenaardige bloemen. Ze lijken niet op de klassieke bloemen van de ranonkelfamilie. De kronen doen denken aan bloemen van lupine en andere vertegenwoordigers van de vlinderbloemenfamilie.

De grote, heldere bloembladeren hebben de vorm van een kap, een overhangende helm, een klokje, een bekertje. De meeste bloemen zijn vijftallig. Het bovenste bloemblad is groot, gebogen en hangt over het centrale deel van de bloem en beschermt het tegen toevallige beschadigingen. De kleur van de bloembladeren is lila, blauw, paars, violet, geel of wit.

Binnenin de bloem verschuilt zich een kroon, omgevormd tot 2 honingkliertjes (nectarhouders), die een suikerachtig, zoet sap afscheiden dat bijen en andere insecten aantrekt. In de bloem wordt een bovenstandig vruchtbeginsel gevormd, waarin 3 tot 7 kokervruchten (follicles) rijpen. Daarin bevinden zich tientallen kleine bruine zaden.

De bladeren van akonieten zijn diepgroen en helder. Ze zijn handvormig gedeeld en rond van vorm en bedekken de stengel van onder tot boven. De hoogte van de stengels hangt af van de plantensoort. De laagste vertegenwoordigers van het geslacht worden tot 60 cm hoog, de hoogste soorten worden 200-220 cm.

Het wortelstelsel van de akoniet breidt zich gedurende de levenscyclus voortdurend uit. Bij verschillende soorten bestaan er 2 verschillende wortelstelsels.

In het eerste geval gaat het om een knolvormige wortel, bedekt met een zwarte schil, die in de zomer 1-2 dochterknollen laat groeien. Ze overwinteren succesvol en geven aanleiding tot nieuwe akonieten. De moederknol sterft of overleeft de winter samen met de jonge knolletjes. Zo ontstaat er een ketting van meerdere ronde knolwortels. Soms bereikt hun aantal 10-15 stuks. Van de knollen ontspringen dunne worteltjes in de breedte en diepte.

In het tweede geval produceert de plant talrijke, koordachtige, lange wortels. Ze groeien samen en vormen een platte, stevige, enigszins gedraaide penwortel.

Waar groeit het

Het verspreidingsgebied van planten van het geslacht Akoniet strekt zich uit over heel Europa en Noord-Amerika. Deze bloemen worden overal aangetroffen in de bossen van Azië. De akoniet houdt van voedingsrijke bodems, rijk aan humus en organische zuren, en groeit in bossen en bergweiden, op vochtige oevers van meren en rivieren, op velden en bosranden, langs wegen en irrigatiekanalen.

Soorten

Op het noordelijk halfrond groeien 330 soorten van het geslacht Akoniet. 75 variëteiten van deze plant komen voor in Rusland en de GOS-landen, waarvan 26 soorten akoniet in Siberië, 37 in het Verre Oosten. Wijdverbreid zijn: Altai-akoniet, witlip-, witviolet-, smalhelm-, Baikal-, steppe-, dikblad-, ridderspoorblad-, Karakol-, Dzjoengaars-, berg-, monnikskap-, boterbloemachtig-, Sachalin-, klimmend. Tientallen vertegenwoordigers van het geslacht zijn genoemd naar biologen die zeldzame soorten bestudeerden of ontdekten.

In 1946 werden in de Sovjet-Unie twee soorten akoniet - de Dzjoengaarse akoniet en de Karakolse akoniet - opgenomen in een speciale lijst - de Staatsfarmacopee - als geneeskrachtige planten. Deze soorten komen voor in de vochtige beboste dalen van de Tien Shan.

In centraal Rusland komen 4 soorten akoniet voor. De noordelijke akoniet groeit in de gehele Oost-Europese vlakte, maar neigt naar hogere breedtegraden. De wollige mond-akoniet is verspreid tot aan het Oeralgebergte. De eikenbos-akoniet komt alleen voor in chernozemgebieden. De akoniet van Flerov is een zeldzame plant die in het Rode Boek staat.

Oogst en opslag

De wortels van akoniet worden geoogst van augustus tot oktober. In deze tijd zijn de knollen al gevormd en hebben ze voedingsstoffen opgeslagen. De oogsters graven zowel de knolwortels als de fijne worteltjes uit. Voor het werk is een spade nodig. Het geoogste materiaal wordt gewassen in schoon water en gedroogd. Het drogen vindt plaats in een goed geventileerde ruimte, onder een afdak of op de veranda. Het materiaal mag niet worden blootgesteld aan zonlicht. De droogtemperatuur mag niet hoger zijn dan 70 graden Celsius.

Bladeren, stengels en bloemen worden verzameld tijdens de bloei, in juni-juli. Het groen wordt met een mes of schaar afgesneden, gesorteerd en in de tocht onder een afdak gedroogd. De droogtemperatuur mag niet hoger zijn dan plus 30 graden.

De plant is uiterst giftig; tijdens het oogsten en verwerken van het materiaal moet huidcontact met het sap en de snijwonden van de wortels worden vermeden. Het oogsten gebeurt met rubberen handschoenen. Bakplaten en roosters worden na het drogen grondig met stromend water gewassen.

Bewaar het geoogste materiaal in luchtdicht afgesloten glazen potten, op een donkere, koele plaats. De opslagplaats moet ontoegankelijk zijn voor kinderen en dieren. De houdbaarheidsdatum van gedroogde akoniet is 2 jaar.

Geneeskrachtige eigenschappen van aconitum

De unieke chemische samenstelling van akoniet zorgt voor een complexe werking op het menselijk lichaam. Medische en volksgeneesmiddelen op basis van de plant hebben:

• antibacterieel;
• koortsverlagende;
• ontstekingsremmend;
• pijnstillende;
• kalmerende;
• expectorans;
• krampstillende;
• samentrekkend;
• bloedstelpend;
• diuretisch;
• oestrogene werking.

Het medicijn Allapinine in tabletten, waarvan de werkzame stof wordt verkregen uit de wortels van de witmondige monnikskap, wordt voorgeschreven voor de behandeling van aritmie. Het medicijn heeft ook een kalmerende, verdovende en vaatverwijdende werking.

Andere preparaten op basis van akoniet, die door farmacologische bedrijven worden vervaardigd, worden door de officiële geneeskunde alleen als uitwendige middelen erkend. In apotheken worden alcoholtincturen, zalven en gedroogde wortel verkocht. Ze worden voorgeschreven bij de behandeling van jicht, reuma, neurologische aandoeningen en ischias.

Aconitum in de volksgeneeskunde

In de volksgeneeskunde worden middelen op basis van akoniet gebruikt voor de behandeling van tientallen ziekten, zowel inwendig als uitwendig. Recepten voor betrouwbare en effectieve drankjes worden van de ene generatie genezers op de andere overgedragen.

Met extracten, afkooksels en tincturen, waarvan akoniet het hoofdbestanddeel is, behandelen volksgenezers tumoren (goedaardig en kwaadaardig), tuberculose, hart- en vaatziekten, epilepsie, neurologische aandoeningen, waaronder multiple sclerose, en zenuwaandoeningen. Deze preparaten verlichten pijn en ontstekingen bij artritis en artrose, ischias, osteochondrose, verminderen de ernst van astma-aanvallen bij volwassenen en helpen bij herstel van longziekten.

Kruidendokters beschouwen aconiet als een effectief middel tegen migraine, ontsteking van het tandvlees en kiespijn. Volksgenezers raden aan om aftreksels van aconiet in te nemen bij aritmie. Afkooksels en tincturen worden aangeraden om te drinken bij elke verstoring van de hartfunctie en zwakte van de bloedvaten.

Als uitwendig middel worden preparaten op basis van aconiet gebruikt voor het spoelen van etterende, slecht helende wonden en fistels, de behandeling van steenpuisten en pustuleuze huiduitslag. Met waterige aftreksels behandelt men psoriasis, dermatitis, gordelroos, erysipelas (wondroos) en neurodermitis.

Aconiet wordt gebruikt om de bloedsomloop te herstellen en spierpijn te verminderen. Met afkooksels wrijft men de hoofdhuid in om luizen te verwijderen. Inname van aftreksel reinigt het lichaam van wormen en andere helminthen. Met spoelingen behandelt men stomatitis, gingivitis en keelinfecties. Vóór de komst van antibiotica behandelde men geslachtsziekten met op aconiet gebaseerde oplossingen.

Tinctuur tegen kiespijn en hoofdpijn
Voor de bereiding van het middel heeft u een fles wodka en 20 g gedroogde aconietwortel nodig. Verse grondstoffen worden in dit recept niet gebruikt.

De worteltjes worden met een mes fijngemaakt en in een glazen pot gedaan, vervolgens wordt wodka toegevoegd. De pot wordt met een luchtdichte deksel gesloten. De container wordt op een donkere plaats gezet en bij kamertemperatuur 7–10 dagen bewaard.

De inhoud van de pot wordt gefilterd om de stukjes wortel te verwijderen (sommige receptenauteurs raden aan de grondstoffen in de alcohol te laten). De bereide tinctuur wordt op een koele plaats bewaard.

Bij hoofdpijn wordt het middel uitwendig gebruikt. Een eetlepel van de tinctuur wordt (zonder hard te drukken) in de hoofdhuid gemasseerd. De procedure wordt het beste voor het slapengaan uitgevoerd.

Om van kiespijn af te komen, wordt de tinctuur in de gezichtshuid gemasseerd, op de plaats waar de pijnlijke tand en het tandvlees zich bevinden. Het wordt afgeraden om de alcoholische vloeistof op het mondslijmvlies aan te brengen. De procedures worden voortgezet tot verbetering van de toestand; bij hoofdpijn duurt de kuur 1 maand, maar niet langer.

Afkooksel voor de behandeling van etterende huidaandoeningen, steenpuisten en het spoelen van wonden
Voor de bereiding van het afkooksel meet u 15 g gedroogde aconietwortel af en plaatst u deze in een geëmailleerde pan (of een grote mok). U giet de grondstof over met een glas net gekookt water, zet de pan op het fornuis en kookt het afkooksel gedurende minimaal 20 minuten. Vervolgens haalt u het van het vuur, dekt u de pan af met een deksel en laat u het afkoelen.

De huid, wonden en steenpuisten worden behandeld met een wattampon gedrenkt in het afkooksel. De procedure wordt 3–5 keer per dag uitgevoerd.

Tinctuur voor het versterken van de bloedvaten en de behandeling van hartziekten
De tinctuur wordt bereid uit gedroogde aconietwortels en wodka. Voor de bereiding van het middel heeft u 10 g grondstof en 2 flessen wodka (1 l) nodig.

De worteltjes worden verkleind, in een liter glazen pot gedaan en met wodka overgoten. De pot wordt stevig afgesloten met een schroefdeksel of plastic deksel, 3–4 dagen op een donkere plaats bewaard (bij kamertemperatuur) en vervolgens gefilterd. Daarna is de tinctuur klaar voor gebruik. Wodka kan worden vervangen door medische alcohol met een sterkte van 60–70%. Het middel wordt in de koelkast bewaard.

De tinctuur wordt driemaal daags ingenomen, 2 druppels, 30–40 minuten voor het ontbijt, de lunch en het diner. Het middel wordt in een borrelglas met water gedruppeld en opgedronken. De duur van de behandeling kunt u het beste met een arts overleggen.

Zalf voor de behandeling van artritis
Voor de bereiding van het middel heeft u 2 theelepels gemalen monnikskapbloemen en (ongezouten) varkensreuzel nodig. Er worden verse, pas geopende bloemen gebruikt.

Het bloemmateriaal wordt in een metalen geëmailleerde bak gedaan. Het reuzel wordt in een koekenpan op laag vuur uitgesmolten en over de bloemen gegoten.

De pan wordt op het fornuis gezet, op een laag vuur. Het wordt 15 minuten laten staan, terwijl het vet voortdurend wordt geroerd. Vervolgens wordt de bak in de oven geplaatst, die op een constante temperatuur van 50–60 graden is ingesteld. Het middel wordt 10–12 uur laten staan en uit de oven gehaald.

Als er geen elektrische of gasoven is, kunt u de pan gewoon inpakken en op een warme plaats zetten – bij de kachel of verwarmingsradiator voor dezelfde periode. Het bereide middel wordt in de koelkast bewaard.

Voor de behandeling wordt de zalf met inwrijvende bewegingen op het gewricht aangebracht. Per dag worden 2–3 behandelingen uitgevoerd, de duur van de kuur is 7 dagen. Daarna wordt een week pauze genomen en wordt de kuur opnieuw herhaald.

Varkensreuzel kan worden vervangen door farmaceutische vaseline, die geen geur- of andere toevoegingen bevat. De bereidingswijze van de zalf verschilt niet van die met varkensvet.

Alcoholtinctuur voor de behandeling van een zweer in de twaalfvingerige darm
Voor de bereiding van het middel neemt u 0,6 l wodka en 20 g gedroogde monnikskapwortel. Het materiaal wordt fijngemalen, overgoten met wodka (of medische alcohol) en een week lang in een woonruimte op een donkere plaats (in een kast of buffet) bewaard. Daarna wordt de vloeistof gefilterd en met een luchtdichte deksel afgesloten.

Over de dagelijkse en eenmalige doseringen moet u een arts raadplegen, omdat alcohol de slijmvliezen irriteert. Het is belangrijk dat de zelfbehandeling geen bijwerkingen veroorzaakt.

Olie tegen gewrichts- en spierpijn
Voor de bereiding van het middel neemt u 5–7 g gedroogde monnikskapwortel en een glas plantaardige olie (volksgenezers raden aan olijfolie te gebruiken). De wortels worden fijngemalen, in een metalen geëmailleerde bak gedaan en met hete olie (250 ml) overgoten. De houder wordt in een waterbad geplaatst en het water wordt aan de kook gebracht.

De olie wordt gedurende 15 minuten verhit. Het middel wordt afgekoeld, in een fles of pot overgegoten en de houder wordt goed afgesloten met een deksel.

Het preparaat wordt 2–4 keer per dag op het gewricht en de pijnlijke spieren aangebracht. De olie wordt in de huid gemasseerd en er wordt een lichte massage gegeven. De samenstelling wordt goed opgenomen en irriteert de huid niet.

Tinctuur voor een kuur bij de behandeling van inwendige orgaanziekten
Een theelepel gedroogde monnikskapwortels wordt fijngemalen, overgoten met een fles wodka en gedurende 12–14 dagen in een luchtdicht afgesloten houder getrokken. De plaats waar het middel trekt moet kamertemperatuur hebben, direct zonlicht op de houder is niet toegestaan. De houder wordt dagelijks geschud. Na de aangegeven tijd wordt de vloeistof gefilterd, het materiaal uitgeperst en verwijderd.

De kuur start met 1 druppel van het preparaat, die wordt toegevoegd aan 50 ml water. Per dag drinkt u 3 doses van deze concentratie ('s ochtends, 's middags en 's avonds, een half uur voor de maaltijd).

Elke dag voegt u 1 druppel toe, totdat de concentratie 10 druppels tinctuur per inname bereikt. Vervolgens verlaagt u geleidelijk de dosis van de monnikskap-tinctuur, door terug te tellen.

De duur van de kuur is 19 dagen. Na afloop van de kuur neemt u een pauze van 1 tot 1,5 maand en herhaalt u de inname van de tinctuur volgens hetzelfde schema.

Afkooksel voor de behandeling van gordelroos
Voor het bereiden van het afkooksel heeft u 6 g monnikskapsbladeren, 40 g driedelig tandzaad, 4 glazen water. De grondstof wordt fijngemaakt, gemengd, in een geëmailleerde pan gedaan en de plantaardige componenten worden met kokend water overgoten. Vervolgens wordt de pan op het vuur gezet, op een laag vuur, de vloeistof wordt aan de kook gebracht en 10-12 minuten gekookt. De pan wordt van het vuur gehaald, afgedekt en afgekoeld. Het afkooksel wordt gezeefd.

Voor de behandeling van gordelroos wordt een tissue of watje in het afkooksel gedrenkt en op de zere huid gelegd. Het kompres wordt 10 minuten vastgehouden. U wordt aanbevolen de procedure twee keer per dag te herhalen.

Infusie voor eczeem en psoriasis in een thermosfles
Voor de bereiding heeft u droog plantaardig materiaal nodig: eucalyptusbladeren (30 g) en monnikskapsbladeren (3 g). Als u verse planten moet gebruiken, droogt u de bladeren eerst en weegt u pas daarna de benodigde hoeveelheid plantaardig materiaal af.

U vermaalt de bladeren en doet ze in een thermosfles. Vervolgens giet u het materiaal over met een glas kokend water, sluit u het deksel en laat u de fles 45-50 minuten staan. Na deze tijd zeef u de infusie, giet u het over in een grote glazen pot en verdunt u het met 3 glazen heet gekookt water.

Voor de behandeling van eczeem en psoriasis maakt u kompressen. U bevochtigt een doekje of watje in de infusie en legt het een kwartier op de aangedane plek. De procedure wordt één keer per dag uitgevoerd; u wordt aangeraden de duur van de behandeling met een dermatoloog af te stemmen.

Complexe tinctuur voor de behandeling van epilepsie, struma, tumoren en polyartritis
Dit complexe middel wordt bereid uit bladeren, stengels en bloemen van de monnikskap, verzameld in juni of juli. Het medicijn bestaat uit 2 delen. Afzonderlijk wordt een alcoholtinctuur van monnikskap bereid en een gemengd kruideninfuus waarmee het wordt gemengd.

U neemt een half glas gedroogde bladeren en bloemen van monnikskap. U maakt de grondstof goed fijn, giet er wodka (1,5 l) over en bewaart het 9-10 dagen in een donkere kamer of gesloten kast. Vervolgens filtert u de vloeistof en giet u het over in een glazen bewaarfles.

Na het "rijpen" van de alcoholtinctuur bereidt u het tweede deel van het middel – het kruideninfuus. Hiervoor heeft u droge grondstoffen nodig: van honingklaver, moederkruid, bloemen en blad van stinkende gouwe, immortelle, grote brandnetel. Ook heeft u nodig: pepermuntkruid, moerasspirea, weegbreebladeren, cichoreibloemen, salieblad, heidekruid, rijpe hopbellen.

U meet dezelfde hoeveelheid van alle ingrediënten af en maalt de kruiden fijn (bijna tot poeder). Vervolgens bereidt u een aftreksel. U zet een theelepel kruidenpoeder (zonder bovenkant) met een glas kokend water, dekt het vat af met een deksel en laat het 7–8 uur trekken.

U neemt het middel op de volgende manier in. In een borrelglas giet u 50–70 ml kruidenaftreksel en voegt 5 druppels alcoholische monnikskapstinctuur toe. U drinkt het brouwsel drie keer per dag, 30–40 minuten voor de maaltijd.

Deze dosering (5 druppels per inname) wordt gedurende 5 dagen aangehouden. Vervolgens verhoogt u elke periode van vijf dagen de concentratie van de monnikskapstinctuur met 5 druppels, totdat de eenmalige dosis 50 druppels bedraagt.

Wat het stopzetten van het middel betreft, dient u een arts te raadplegen, aangezien sommige volksgenezers een abrupte stopzetting van de behandeling toestaan, anderen vinden dat de afbouw geleidelijk moet zijn. Het kruidenaftreksel wordt niet langer dan een dag bewaard en dagelijks vers gezet.

Soorten geneeskrachtige bereidingen

Van de droge wortels en het bovengrondse deel van de monnikskap worden aftreksels en tincturen, geneeskrachtige oliën en zalven bereid. De hoeveelheid grondstoffen kan in verschillende recepten aanzienlijk verschillen. Maar de algemene principes van het bereiden van volksgeneesmiddelen zijn hetzelfde.

Aftreksel

Aftreksels van monnikskap worden als thee bereid door gemalen droge grondstoffen met kokend water te overgieten en te laten trekken tot het afkoelt. Vers geplukte bladeren en bloemen worden eerst gedroogd om overdosering te voorkomen (bijna alle beschikbare recepten bevatten alleen gedroogd materiaal).

Als in de bereidingsprocedure verhitting wordt genoemd, gebeurt dit in een waterbad. Maar er zijn veel recepten waarin eenvoudig koken op het fornuis wordt aangegeven. Als het koken langer dan 5 minuten duurt, moet men spreken van het bereiden van een afkooksel, niet van een aftreksel.

Tinctuur

Bij het maken van monnikskapstinctuur gebruikt men hoogwaardige wodka of medicinale alcohol met een sterkte tot 70 graden. Dit kan worden verdund met gekookt water tot 40 graden.

U meet de droge grondstoffen af met een lepel (of met een keukenweegschaal), doet ze in een glazen pot en giet er alcohol (wodka) overheen. Vervolgens sluit u de pot luchtdicht af.

Zonlicht vernietigt de nuttige stoffen die van de grondstoffen in de vloeistof komen, daarom wordt de tinctuur op een donkere plaats bewaard. Het middel wordt gedurende de voorgeschreven tijd bij een temperatuur van 15 tot 24 graden bewaard, waarna de pot wordt geopend en de inhoud wordt gefilterd. De tinctuur is klaar en kan enkele maanden worden gebruikt.

Olie

Monnikskapsolie wordt bereid op basis van olijfolie of zonnebloemolie, gedroogde wortel en het groene deel van de plant. Voor de bereiding gebruikt u een kleine geëmailleerde pan of een mok.

U meet de benodigde hoeveelheid gedroogde monnikskap af, doet deze in een bak en giet er olie overheen. Om de opbrengst van nuttige stoffen te maximaliseren, plaatst u de bak met ingrediënten in een kokend waterbad en laat u deze gedurende de in het recept aangegeven tijd staan. Daarna laat u het middel afkoelen en gebruikt u het volgens de voorschriften.

Zalf

Zalven worden gemaakt op basis van vaseline of varkensvet (dat vooraf op laag vuur wordt gesmolten). Als monnikskapgrondstof gebruikt men gedroogde wortel en bladeren of vers geplukte bloemen en blaadjes.

De ingrediënten worden gewogen, afgemeten en samengevoegd in een metalen geëmailleerde bak. De bak wordt in een waterbad geplaatst om het vetbestanddeel vloeibaar te maken en wordt op laag vuur onder voortdurend roeren verwarmd.

Vervolgens wordt de container uit het bad gehaald, afgesloten, in een handdoek gewikkeld en op een warme plek geplaatst gedurende 10–12 uur. Gedurende deze tijd stoomt het plantaardige materiaal en geeft het nuttige stoffen af aan de vetbasis. Men kan de container ook in een oven plaatsen die is voorverwarmd tot 50–60 graden (gedurende dezelfde tijd). Na afkoeling wordt het preparaat gebruikt voor therapeutische behandelingen.

Contra-indicaties voor gebruik

De giftige alkaloïden in de plant leggen een aantal beperkingen op aan het gebruik van preparaten. Contra-indicaties voor toediening zijn:

• zwangerschap;
• borstvoeding;
• alcohol- en drugsverslaving;
• hypertensie en hypotensie;
• nierinsufficiëntie;
• leverziekten;
• allergische reactie op stoffen in plantaardig materiaal en extracten;
• acuut verlopende infectieziekten.

Preparaten die monnikskap bevatten, worden niet voorgeschreven aan kinderen en adolescenten.

Bij accidentele inname van droog materiaal, vers geplukte bladeren en bloemen van monnikskap, of overdosering van apotheek- en huismiddeltjes, dient u onmiddellijk een ambulance te bellen. De plant is zeer giftig; zonder professionele medische hulp kan vergiftiging dodelijk zijn. Drink voor de komst van de dokter veel water met actieve kool en wek braken op.

Volksgenezers beschouwen ui en zure melk als tegengif. Maar deze middelen helpen alleen bij lichte vergiftiging. Kruidendokters raden ook aan om bij vergiftiging met een aftreksel van giftige monnikskap een aftreksel van monnikskap tegengif te drinken.

Foto van monnikskap