Sneeuwklokje: geneeskrachtige eigenschappen en contra-indicaties

Volgens een mooie legende verdreef God Adam en Eva in de winter uit het paradijs. Eva had veel last van de kou en de sneeuw, en de natuur, die haar leed zag, besloot de vrouw op te vrolijken en veranderde een deel van de tere sneeuwvlokken in even tere, sierlijke bloemen. Sindsdien wordt de aarde aan het einde van de winter of het vroege voorjaar bedekt met aangenaam geurende, fijne, elegante sneeuwklokjes.

Het sneeuwklokje is een typische voorjaarsbloeier. Het bloeit tijdens het dooien, en omdat deze periode in verschillende regio's op verschillende tijdstippen valt, kan het van de laatste week van februari tot half april elegante miniatuurbloeiwijzen tonen, afhankelijk van de klimaatzone waarin het groeit.

De wetenschappelijke naam van het sneeuwklokje is Galanthus, gevormd uit twee Griekse wortels – gala en anthos, wat vertaald 'melkbloem' betekent.

Chemische samenstelling

Met deze prachtige tere bloem moet men op zijn hoede zijn: in elk deel ervan zit een hele groep alkaloïden, bestaande uit 37 stoffen – nivaline, lycorine, galantine, tazettine en de meest gevraagde galantamine. De hoogste concentratie bevindt zich in de bol. Galantamine heeft het vermogen om het centrale zenuwstelsel te beïnvloeden door de activiteit van de hersencellen en het ruggenmerg te stimuleren, daarom wordt deze plant in de officiële geneeskunde gebruikt.

Nivaline wordt ook al sinds oudsher gebruikt voor medicinale doeleinden. Tibetaanse monniken verlichtten er bijvoorbeeld vasculaire spasmen in de benen mee en behandelden kanker, wat echter geen toepassing heeft gevonden in de officiële geneeskunde.

Als we de verdeling van alkaloïden in de plant in het algemeen bekijken, moet worden opgemerkt dat in de bollen tazettine overheerst, en in de bladeren lycorine.

Het volgende bestanddeel van het sneeuwklokje zijn tannines. Hun bijzondere kenmerk is het vermogen om kankerverwekkende stoffen te neutraliseren, de darmen te ontdoen van gifstoffen, het maag-darmkanaal te beschermen tegen ontstekingen en het bloeden te stoppen.

Organische zuren, ook een ingrediënt van deze medicinale plant, ondersteunen het immuunsysteem en de zuur-base-balans van het menselijk lichaam, verbeteren de darmwerking en stimuleren de synthese van maagsap.

In verschillende delen van het sneeuwklokje komen ook minerale verbindingen, suikers, lipiden en vitamines voor, maar hun eigenschappen worden in de praktijk niet gebruikt.

Hoe ziet het eruit en waar groeit het

Het sneeuwklokje wordt door botanici gerekend tot de meerjarige bolgewassen. De vegetatieperiode is kort - slechts enkele weken. Eerst verrukt het met tere bloemen, na ongeveer twee weken verwelken ze, en daarna verdorren ook snel de bladeren.

Het sneeuwklokje heeft een kleine bol – van 2 tot 3 cm. Deze wordt gevormd uit schubben van het vorige en het voorvorige jaar, en heeft ook een vernieuwingsknop. Elk jaar worden er schubben gevormd – drie per seizoen. In de oksels ervan verschuilen zich de jonge bolletjes.

Elke lente verschijnen er uit de bollen in een dicht bosje lange, lijnvormige bladeren. Gelijktijdig daarmee komen ook de knoppen tevoorschijn. Hun bloemstengels groeien hoger dan de bladeren, die als het ware naar de achtergrond verdwijnen, zodat de wereld kan genieten van de eerste mooie bloemen. Na de bloei beginnen de bladeren echter actief te groeien en kunnen ze een lengte van 20 cm bereiken bij een breedte van maximaal 3 cm. De toppen van de bladeren zijn bij verschillende soorten sneeuwklokjes ofwel puntig ofwel afgerond.

De kleur van de bladeren kan zowel lichtgroen, zelfs met een enigszins gelige glans, als donkergroen zijn. De bladschijven zien er mat en glanzend uit, alsof ze bedekt zijn met een laagje vet of was. Voor sommige soorten is een glad blad kenmerkend, voor andere een gerimpeld blad.

De bloemsteel heeft de vorm van een buis en is meestal glanzend. Het schutblad bestaat uit drie buitenste witte bloemblaadjes, vrij lang – tot 3 cm, en drie binnenste.

De meeldraden zitten diep in de bloem. De plant wordt bestoven door de eerste vroege insecten – bijen, vliegen, vlinders. En al in mei rijpt de vrucht – een vrij vlezige, sappige doosvrucht, waarin achter de kleppen ronde zaden verscholen zitten.

Het sneeuwklokje groeit in heel Europa, met uitzondering van de strenge noordelijke gebieden, en ook in regio's van Klein-Azië. Vooral veel variëteiten komen voor in de Kaukasus. De uitlopers van de Kaukasus worden beschouwd als het thuisland van het sneeuwklokje, vanwaar het zich over andere gebieden heeft verspreid.

Soorten

Het sneeuwklokje telt 19 variëteiten, waarvan meer dan de helft – 12 – groeit in Rusland en de landen van het nabije buitenland.

Het sneeuwklokje van Voronov dankt zijn naam aan de grote specialist in de planten van de Kaukasus, de botanicus Jo. N. Voronov. Het is deze variëteit die wordt gecultiveerd en voor medische doeleinden wordt gebruikt. Het onderscheidt zich door heldergroene, glanzende bladeren met een enigszins gelige glans. De bladeren zijn lichtjes in de lengte dubbelgevouwen, waardoor er aan de onderkant een zogenaamde kiel zit. Na de bloei groeien de bladeren tot 22 cm, buigen ze weg van het midden waar de bloemsteel zich bevindt, en krullen ze zich naar de kant van de helling.

De bloemsteel groeit tot 15 cm hoog, daarop bevindt zich een bloem van ongeveer 4,5 cm lang. De bloeiperiode van het sneeuwklokje van Voronov is februari of begin maart. De vruchten rijpen in mei, en al in juni sterft de plant af.

Deze variant van het sneeuwklokje komt alleen voor in de Kaukasus. Zijn verspreidingsgebied loopt langs de oostkust van de Zwarte Zee en reikt tot in Turkije. Het blijft dicht bij de grens tussen water en land, maar in de zuidelijke gebieden kan het opklimmen tot in de bergen, op ongeveer 40 km van de kust. Zijn habitat bestaat uit breedbladige vochtige bossen.

Het sneeuwklokje Galanthus nivalis kenmerkt zich door blauwgroene bladeren die bedekt lijken met een wasachtige laag; na de bloei groeien ze uit tot 25 cm. Op het uiteinde van de witte bloemblaadjes bevindt zich een groene hoefijzervormige vlek.

Omdat het verspreidingsgebied vrij groot is – van de landen in Midden- en Oost-Europa tot Transkaukasië – is de bloeitijd uitgestrekt, van januari tot april, afhankelijk van de zuidelijke tot noordelijke regio's.

In natuurlijke omstandigheden bewonderen de inwoners van veel Europese landen hem – van Duitsland, het meest noordelijke land waar het witte sneeuwklokje groeit, tot Italië, inclusief Sicilië. De meest zuidelijke breedtegraad waar deze plant niet zeldzaam is, is Turkije. Op het grondgebied van Rusland is het gemakkelijk te vinden in de regio's van de zuidelijke Don-loop.

Het witte sneeuwklokje is te zien zowel op bosranden of in struikgewas als op vrije open ruimtes – van de uitlopers tot de Alpiene zone. Deze plant is de vroegste natuurlijke honingbron, waarvan de bijen al in februari nectar halen.

Het sneeuwklokje met smalle bladeren lijkt veel op zijn verwant, het witte sneeuwklokje, maar is kleiner. Het komt alleen voor in Kabardië-Balkarië – het groeit tussen struiken op de noordelijke hellingen van de bergen op een vrij aanzienlijke hoogte – tot 700 m boven zeeniveau. Door het massaal plukken voor boeketten wordt de plant met uitsterven bedreigd en staat daarom in het Rode Boek van Rusland.

Het sneeuwklokje van Elwes is vernoemd naar de Engelse botanicus Henry John Elwes. Hij was het die in 1874 als eerste deze plantenvariant vond en beschreef. De bladeren kunnen zowel groen als blauwgroen zijn, met een kleine puntige kap aan de top. De bloemen zijn niet groot, met bloemblaadjes tot 2 cm lang, met een groene vlek aan de basis en aan de top. Het komt voor in Bulgarije, in de oostelijke gebieden van het voormalige Joegoslavië, in alle regio's van Turkije behalve de oostelijke, en op de eilanden in de Egeïsche Zee. Het wordt veel gebruikt in de sierbloementeelt in tuinen.

Het sneeuwklokje met platte bladeren is alleen te vinden op bergweiden en hellingen van kloven in Noord-Ossetië en Georgië; nergens anders ter wereld groeit het. De bol is een van de grootste van alle sneeuwklokjes – tot 5 cm lang en ongeveer 4 cm in diameter, met witte schubben. De glanzende bladeren zijn diep donkergroen, plat en breed, met een duidelijk zichtbare bladsteel. Ze groeien na de bloei tot 25 cm lang en meer dan 3,5 cm breed. De bloemsteel blijft na de bloei groeien en rekt zich uit tot 22 cm, terwijl hij normaal niet langer wordt dan 15 cm. De bloeiperiode van het sneeuwklokje met platte bladeren is april en mei.

De geplooide sneeuwklok wordt gekenmerkt door kraakbeenachtige, geplooide, stompe, blauwgroene bladeren. Ze lijken bedekt met een waslaag en worden vettig na de bloei. De bloemstengel lijkt ook bedekt met was, de bloemen zijn groot, met bloemblaadjes tot 5 cm. In het begin zijn ze aanzienlijk langer dan de bloemsteel, maar deze groeit verder tijdens de bloei en bereikt uiteindelijk de juiste lengte.

De sneeuwklok bloeit in maart en april en heeft een diepe en sterke geur. Het verspreidingsgebied omvat de bergen en uitlopers van Moldavië, de Krim en Roemenië, waar hij groeit op bosranden en in struikgewas. Deze plantenvariëteit werd zo geliefd bij bloemenkwekers dat zij er 10 soorten sier-sneeuwklokken uit hebben gekweekt, die uitstekend gedijen in Russische tuinen.

De sneeuwklok van koningin Olga heeft een zeer kleine ovale bol – niet meer dan 2 cm lang en 1,5 cm in diameter. Deze sneeuwkloksoort onderscheidt zich doordat de bladeren niet in het voorjaar, maar in het najaar verschijnen, lang na de bloei, in september en oktober. De bloemen zijn middelgroot, met bloemblaadjes tot 2,5 cm lang. Deze sneeuwklok groeit op bosranden van dennen- en sparrenbossen in het zuiden van Griekenland.

Oogst en opslag

Vanuit medicinaal oogpunt wordt de bol van de sneeuwklok als het meest waardevol beschouwd; de oogst vindt plaats in april of mei. Maar aangezien de sneeuwklok als een bedreigde plant wordt beschouwd en veel van zijn variëteiten zijn opgenomen in de federale en regionale Rode Lijsten, is het beter om de bovengrondse delen – bloemen en bladeren – te verzamelen. Ook deze hebben aanzienlijke geneeskrachtige eigenschappen.

Het is belangrijk om geen fout te maken en de plant alleen te plukken als u er absoluut zeker van bent dat het een sneeuwklok is. De beste manier is om naar plaatsen te gaan waar de sneeuwklok massaal, vrij dicht en compact groeit.

Voordat u op pad gaat voor de geneeskrachtige plant, moet u handschoenen aanschaffen om het materiaal mee te verzamelen, zodat u niet vergiftigd raakt door de krachtige stoffen in de bollen, bladeren en bloemen.

Kies voor het oogsten zonnig, warm en helder weer. Begin het werk het beste voor de middag, wanneer de dauw al is opgedroogd.

De exacte datum voor het verzamelen van het medicinale materiaal moet worden bepaald aan de hand van het stadium waarin de bloem zich ontvouwt. Het is het beste om niet te lang te wachten en te beginnen met verzamelen zodra de knoppen net zijn opengegaan. In geen geval moet u wachten tot de bloei ten einde loopt en de zaaddozen zich beginnen te vormen.

Verzamel niet alle planten achter elkaar – in dat geval zal de populatie sneeuwklokken op die plek nooit herstellen. Na het opgraven de bollen goed uitschudden van de grond, de wortels met een snoeischaar afknippen, het materiaal wassen en vers gebruiken. Van de bollen kan men sap of waterige en alcoholische tincturen maken.

Het groene deel van de planten moet ook tijdens de bloei worden afgesneden, uitgespreid op papier of katoenen doek op een goed geventileerde veranda of gewoon onder een afdak, zodat er geen regen op valt. Na het drogen tot poeder vermalen, waarvan vervolgens aftreksels en waterige tincturen worden bereid. Bewaren in goed afgesloten glazen potten gedurende een jaar.

Voordat u geneeskrachtige mengsels van geneeskrachtige grondstoffen bereidt, moet u controleren of het kruid niet bedorven is. Nadat u de container opent waarin het poeder wordt bewaard, moet u eraan ruiken. Er mogen geen vreemde geuren zijn - alleen de geur van de plant. Let ook op het uiterlijk en de kleur en gebruik alleen grondstoffen die onberispelijk bewaard zijn gebleven.

Geneeskrachtige eigenschappen van het sneeuwklokje

In het sneeuwklokje is het alkaloïde galantamine van het grootste medische belang. Het is het hoofdbestanddeel van de plant waarop de behandelingsmethoden zijn gebaseerd.

1. Galantamine wordt beschouwd als een onvervangbaar middel voor de behandeling van symptomen van polio en cerebrale verlamming. De effectiviteit van het alkaloïde is ook erkend voor het verlichten van klachten bij radiculitis, polyneuritis, myopathie, en voor het herstel van het lichaam na ernstige verwondingen die de motorische zenuwen hebben aangetast, vooral tijdens het herstel na verkeersongevallen. Het gebruik ervan is te danken aan het vermogen van galantamine om de verbindingen tussen het zenuwstelsel en het spierstelsel te herstellen, wat een belangrijke rol speelt bij het verbeteren van de beweeglijkheid van armen en benen. De werkzaamheid van het sneeuwklokje werd bovendien meermaals in de praktijk bevestigd tijdens de polio-uitbraak na de Grote Vaderlandse Oorlog, toen er simpelweg geen andere middelen beschikbaar waren om deze gevreesde ziekte te bestrijden.
2. Preparaten op basis van sneeuwklokje, bereid uit elk deel ervan - van de bol tot de bloemen, helpen de frequentie van epileptische aanvallen te verminderen, verlichten krampen, kalmeren de zenuwen, verzachten hysterische toestanden, verhelpen slapeloosheid en bevorderen een gezonde, diepe slaap.
3. Dankzij het vermogen van galantamine om de bloeddruk te verlagen, wordt het gebruikt voor de behandeling van vroege stadia van hypertensie. Hartaandoeningen zijn een ander toepassingsgebied van de geneeskrachtige plant.
4. Galantamine bevordert de darmperistaltiek en stimuleert de speekselproductie, dus het kan worden gebruikt om de spijsvertering te verbeteren. In de gynaecologie is het alkaloïde van sneeuwklokje ook gewild: het helpt ontstekingen van de vrouwelijke geslachtsorganen te verminderen en verhelpt problemen met de menstruatiecyclus, vooral als deze gepaard gingen met schaarse en pijnlijke menstruaties.
5. Het sneeuwklokje laat goede resultaten zien als middel tegen huidproblemen zoals schimmelinfecties of schurft, omdat deze geneeskrachtige plant antimycotische eigenschappen heeft.
6. Preparaten op basis van sneeuwklokje werken ook goed tegen steenpuisten en abcessen, dankzij het antiseptische effect van het alkaloïde galantamine. Om deze problemen te verhelpen, worden aftreksels en tincturen van sneeuwklokje uitwendig gebruikt. Vanwege het antiseptische effect worden ze ook inwendig gebruikt - als aanvullend middel bij de behandeling van verkoudheid en bronchitis. Bij keelpijn kunt u met preparaten van deze plant gorgelen.

Sneeuwklokje in de volksgeneeskunde

Meestal schrijven volksgenezers preparaten van sneeuwklokje uitwendig voor, en meestal zijn dit alcoholische of waterige tincturen op bollen of groene delen van de plant. Maar in hun geneeskrachtige arsenaal zijn er ook middelen voor inwendig gebruik.

Het is belangrijk om na uitwendig gebruik van geneeskrachtige preparaten op basis van sneeuwklokje de aanbrengplaatsen en handen met water te wassen – om onaangename vergiftigingsverschijnselen te voorkomen.

Tegen steenpuisten en schurft

Voor het bereiden van deze tinctuur zijn sneeuwklokbollen nodig. Neem voor 10 g bollen 1 liter onverdunde medische alcohol. Snijd de bollen lichtjes met een mes (doe dit met handschoenen om vergiftiging te voorkomen) en giet de alcohol erover in een schone glazen container – bijvoorbeeld een pot. Sluit de pot goed af en zet deze een maand op een donkere, koele plaats om te trekken. Wanneer de tinctuur klaar is, zeef deze en bewaar het, met een duidelijke vermelding op de pot dat het een giftig middel is.

Dit preparaat wordt gebruikt voor de behandeling van de huid bij schimmelinfecties, evenals bij aantasting door steenpuisten of schurft.

Tegen gewrichtspijn

Voor het bereiden van een tinctuur die pijn in grote en kleine gewrichten verlicht, bij ischias, kunt u 50 g bollen of 100 g bladeren nemen. Verpletter de medicinale grondstof en giet er pure medische alcohol over (een liter). Zet het een maand op een donkere, koele plaats om te trekken. Filter het vervolgens en gebruik het als kompres. Om de huid niet te verbranden, het kompres niet langer dan 15 minuten aanbrengen. U kunt de zere plekken ook eenvoudig met de tinctuur inwrijven.

Voor een betere werking van de bijnieren

Om de activiteit van de bijnieren te normaliseren wordt een tinctuur van bloemen gebruikt. U moet er nogal wat verzamelen – ongeveer 80 g bloemen samen met de bloemstelen. Giet het verse materiaal in een glazen of keramische container met een halve liter kwaliteitswodka. Laat het 40 dagen trekken op een plaats waar geen zonlicht op de container valt. Zeef de tinctuur vervolgens en neem het 3 keer per dag voor de maaltijd. De dosis per keer is maximaal 20 druppels. Om de smaak te verbeteren kunt u het innemen combineren met een halve theelepel honing.

Voor de behandeling van schimmelinfecties

Sinds oudsher gebruiken wijzen een koud waterinfuus van sneeuwklokje om schimmelhuidziekten te bestrijden. Voor de bereiding ervan moeten vers geplukte bladeren van de plant (drie kleine bosjes) worden overgoten met 3 liter koud water en 12 uur laten staan. Na deze tijd is het preparaat voor een voetbad klaar. Het is beter om het 's ochtends te bereiden, zodat u het elke avond kunt gebruiken – totdat de symptomen van de schimmelinfectie verdwijnen. De duur van de procedure is 20-30 minuten. Voordat u uw voeten in het genezende middel dompelt, moet u het opwarmen tot een comfortabele temperatuur.

Tegen pijn in de gewrichten

Een aftreksel van de bladeren en bloemen van de plant is effectief bij gewrichtspijn – zowel bij grote als bij kleine gewrichten. Voor de bereiding heeft u de bovengrondse delen van de plant nodig – de bladeren en bloemen. U kookt een goed bosje van de plant gedurende een kwartier in een halve liter water. Wanneer het tot lauwwarm is afgekoeld, zeft u het, weekt u er gaas of een katoenen doek in en brengt u het als kompres aan op de probleemgebieden. U houdt dit kompres niet langer dan 15 minuten – er kan een brandwond ontstaan. U voert de procedure het beste uit voor het slapengaan, zodat u het pijnlijke gewricht daarna onmiddellijk kunt omwikkelen met een warme sjaal of omslagdoek voor de hele nacht.

Tegen cystitis en pyelonefritis

Sneeuwklokje wordt door volksgenezers gebruikt voor de behandeling van ontstekingen van de uitscheidingsorganen – nieren en blaas – zoals cystitis of pyelonefritis. Dit middel helpt ook bij het wegwerken van enuresis of frequent en ongecontroleerd urineren. Om het te bereiden heeft u poeder van gedroogde bladeren en bloemen van de plant nodig. U giet 300 ml kokend water over 10 g van het geneeskrachtige poeder en u plaatst het mengsel in een waterbad, waar u het 20 minuten verwarmt. U haalt het eruit, laat het afkoelen en zeft het. U drinkt 5 g (of een theelepel) 3 keer per dag. Tegelijkertijd met het innemen van dit middel moet u veel vocht drinken. Het resultaat is dat de infectie succesvol uit de nieren en blaas wordt verwijderd.

Zalf tegen gewrichtspijn

Met inachtneming van alle voorzorgsmaatregelen raspt u een kopje bollen van de geneeskrachtige plant of maalt u ze met een blender. U mengt de verkregen pasta met geitenvet (5 kopjes) in een hittebestendige kom. U dekt het af met een deksel en plaatst het 3 uur in de oven, waar u het mengsel op circa 150 graden laat sudderen. Wanneer de verkregen zalf is afgekoeld, kunt u deze niet alleen gebruiken om de pijn in gewrichten te verlichten, maar ook voor de behandeling van huidproblemen – schurft, schimmelinfectie, steenpuisten. U moet het dagelijks aanbrengen – voordat u 's nachts naar bed gaat. Het aantal behandelingen hangt af van de duur van de ziekte; ga door met insmeren totdat de symptomen verdwijnen.

Voor de behandeling van huidproblemen

U neemt een kopje sneeuwklokjesbloemen, haalt ze door een vleesmolen. U verdeelt de verkregen pasta in een gelijkmatige laag op een katoenen doek en legt het als kompres op het pijnlijke gewricht of op de door schimmel aangetaste huid. U bedekt het met plasticfolie; de duur van de procedure is 15 minuten.

Tegen acute gewrichtspijn

U maalt een handvol sneeuwklokjesbloemen (met de bloemstelen) in een blender. U legt de pasta als een applicatie op het gewricht dat geen rust geeft. Na 15 minuten wast u het geneeskrachtige middel af met schoon water. Het sneeuwklokje zal de pijn verlichten en de ontsteking verminderen.

Tegen kiespijn

Als u tandpijn heeft of uw wang is gezwollen nadat de tandarts een tand heeft verwijderd, dan helpt het spoelen van de mondholte met een verdunde tinctuur van sneeuwklokje. Dit middel moet op een bijzondere manier worden bereid. Giet 80 bloemen van de medicinale plant met wodka (0,5 l). Zet de fles met het mengsel gedurende 40 dagen op een zonnige vensterbank. Schud de tinctuur dagelijks. Wanneer deze klaar is, filtreert u de vloeistof en bewaart u deze – nu in een donkere, koele ruimte. Voor het spoelen van de mond lost u een theelepel van het middel op in gekookt water. Op de zere tand kunt u gedurende 15 minuten een gaasje met de tinctuur leggen.

Om het therapeutische effect te versterken, vult u de procedure aan door het middel in te nemen: 3 keer per dag, voor de maaltijd, drinkt u 20 druppels. Spoel dit weg met water waarin honing is opgelost (een halve theelepel per 100 ml vloeistof).

Tegen spit

Met dit middel worden niet alleen ischias en artritis behandeld, maar ook darmatonie. U moet 20 g droog poeder van de medicinale plant nemen, dit overgieten met 0,5 l kokend water en gedurende 15 minuten in een waterbad laten staan. Laat afkoelen, filtreer en neem 2-3 keer per dag een theelepel. De duur van de behandeling wordt bepaald door de mate van gevorderdheid en de ernst van de ziekte. Stop met het innemen van het middel na volledige genezing. Hetzelfde preparaat is ook geschikt om de toestand te verlichten bij polio, hersenverlamming en oncologische aandoeningen – maar alleen als ondersteunend middel, naast de medicijnen die door de behandelend arts zijn voorgeschreven.

Soorten geneeskrachtige bereidingen

Aftreksel

Een koude aftreksel van sneeuwklokje wordt gebruikt voor baden die worden aanbevolen voor de behandeling van huidziekten. Neem voor 5 liter water 3 grote bossen bladeren en bloemstengels met bloemen van de medicinale plant. Giet het plantmateriaal met water en laat het 12 uur trekken. Filter de vloeistof voor het nemen van het bad en giet het in het badwater. Lig gedurende 15 minuten in het geneeskrachtige water bij een comfortabele temperatuur. Zeer heet water is niet geschikt voor het bad. Spoel u na de procedure af onder de douche.

Tinctuur

Draai twee kleine boeketjes sneeuwklokjes door de vleesmolen of pureer ze met een blender tot een pap. Giet er een glas goede wodka bij. Laat het middel 10 dagen in een niet te warme, donkere ruimte trekken. Zeef het en wrijf met de resulterende tinctuur op pijnlijke knieën, schouder- of ellebooggewrichten, de onderrug en vingers. Dit geneeskrachtige preparaat verlicht zowel scherpe pijn als zeurende pijn, en verlicht ook de toestand als u een zwaar gevoel in de benen heeft.

Afkooksel

Kook een kopje fijngesneden verse groen van sneeuwklokje (bladeren en bloemen met steeltjes) gedurende 15 minuten in een halve liter water, met het deksel goed gesloten. Laat afkoelen, zeef het, bevochtig een gaasje of een zachte katoenen doek in het afkooksel en leg dit als een kompres op ontstoken gewrichten of op huidplekken die zijn aangetast door schimmel of schurft. Verwijder het kompres na 15 minuten. Als het middel is gebruikt voor de behandeling van een gewricht, wikkel het dan na de procedure het beste in een warme sjaal. Er is geen behoefte aan warm inwikkelen als er huidproblemen worden behandeld.

Contra-indicaties voor gebruik

Voordat u thuis begint met het behandelen van uzelf met geneeskrachtige samenstellingen op basis van sneeuwklokje, moet u overleggen met uw behandelende arts.

Tijdens het gebruik van het middel van de medicinale plant inwendig is het naleven van de exacte dosering en het innameschema verplicht. Overdosering is uiterst gevaarlijk omdat de plant alkaloïden bevat.

Middelen op basis van sneeuwklokje mogen niet worden gebruikt door patiënten die onlangs een epileptische aanval hebben gehad, noch door degenen bij wie de volgende diagnoses zijn gesteld: angina pectoris, hypertensie van de tweede of derde fase, coronaire hartziekte – dit kan hartritmestoornissen veroorzaken. Het preparaat op basis van sneeuwklokje zal geen voordeel maar schade toebrengen aan degenen met bronchiale astma of bij wie darmkoliek en hyperkinesieën vaak voorkomen.

Het is ten strengste verboden om sneeuwklokje te gebruiken bij zwangere vrouwen en moeders die borstvoeding geven. Voor kinderen onder de 16 jaar zijn middelen op basis daarvan eveneens verboden.

Uitwendig gebruik van preparaten met sneeuwklokje kan brandwonden veroorzaken bij mensen met een verhoogde huidgevoeligheid. Daarom is het niet raadzaam om kompressen langer dan een kwartier te laten zitten.

Het is in geen geval toegestaan om preparaten op basis van deze medicinale plant puur voor preventie te gebruiken; het is een krachtig geneesmiddel.

In geval van overdosering kan ernstige vergiftiging optreden door de aanwezigheid van galantamine in het sneeuwklokje. Dit zal zich direct uiten in duizeligheid, speekselvloed en vertraging van het hartritme.

Foto van het sneeuwklokje