Caragana jubata: geneeskrachtige eigenschappen en contra-indicaties

Voor de bladverliezende struik karagana grivastaja hebben mensen nog enkele namen bedacht: men noemt het tsjapyznik grivastyj, verbljoezji chvost (kameelstaart) of gewoon grivka. Al deze woorden zijn ingegeven door de vorm van de takken van deze plant, die door botanici tot de vlinderbloemenfamilie wordt gerekend. Qua uiterlijk is de karagana heel onopvallend, maar ze heeft veel nuttige eigenschappen.

Chemische samenstelling

Elk deel van de karagana grivastaja bevat een heel scala aan voor de mens nuttige stoffen.

1. Zo bevinden zich in de takken en bladeren looistoffen, of tannines, die gunstig werken op de spijsvertering: ze helpen het lichaam om alle darmproblemen op te lossen, verschillende giftige afzettingen te verwijderen en voedingsstoffen beter op te nemen.
2. De wortels van de plant zijn rijk aan saponinen. Deze complexe verbindingen, behorend tot de glycosiden, hebben een slijmoplossend effect, door het ademhalingssysteem te stimuleren en de slijmvorming te versnellen, wat bijdraagt aan een snellere reiniging van de bronchiën en het wegwerken van infecties. Bovendien hebben saponinen een diuretisch en laxerend effect, stimuleren ze de hormoonsynthese en helpen ze het bloed te reinigen van cholesterol dat plaques op de vaatwanden vormt.
3. Het bovengrondse deel van de plant bevat een reeks nuttige stoffen, en de eerste in deze reeks zijn flavonoïden – quercetine, myricetine en isorhamnetine, die zich onderscheiden door het vermogen om de activiteit van enzymen die betrokken zijn bij de spijsvertering te stimuleren. Bovendien zijn dit uitstekende antioxidanten en anticarcinogenen. Ze helpen weefsels en organen van zuurstof te voorzien, versterken bloedvaten en verminderen oedeem, en hebben immuunmodulerende, vaatversterkende en vaatverwijdende effecten.

Componenten zoals alkaloïden in karagana grivastaja zijn bij overdosering gevaarlijk vanwege hun negatieve invloed op de psychische toestand, maar vervullen in toegestane doseringen uitstekend de functie van bescherming van het menselijk lichaam tegen schadelijke bacteriën die ziekten veroorzaken. Ze zijn betrokken bij de ontwikkelingsprocessen van het zenuwstelsel, het cardiovasculaire systeem en het ademhalingssysteem. Deze stoffen tonen effectiviteit bij de behandeling van kwaadaardige tumoren.

De coumarinen die aanwezig zijn in de takken en bladeren van de plant hebben een hele reeks gunstige werkingen, met name doden ze ziekteverwekkende flora – microben, schimmels, bacteriën en virussen. Daarom kunnen ze worden gebruikt voor de behandeling van zowel bacteriële als virale aandoeningen. Coumarinen staan erom bekend bloedvaten te verwijden, pijn te verzachten, gifstoffen en afvalstoffen af te voeren en de zenuwen te kalmeren. Bovendien worden coumarinen beschouwd als een goed middel tegen oncologische problemen, omdat ze de ontwikkeling en deling van kankercellen remmen.

Een ander ingrediënt van de caragana zijn organische zuren. Dit zijn erkende antioxidanten. Bovendien verbeteren ze actief de darmwerking, door de ontwikkeling van rottingsbacteriën te vertragen, de gisting in de dikke delen van het spijsverteringskanaal te verminderen, de peristaltiek te stimuleren, waardoor de stoelgang normaliseert, en ze 'stimuleren' ook de aanmaak van maagsap.

Suikers maken ook deel uit van de plant en leveren energie aan het lichaam.

Een andere belangrijke component van de medicinale plant zijn sterinen. Een tekort aan sterinen in het menselijk lichaam wordt snel merkbaar door verzwakking van het immuunsysteem, een aanzienlijke verslechtering van de tanden, nagels en het haar. Bij een tekort aan sterinen voelt men zich uitgeput, raakt het zenuwstelsel uitgeput, wat zich uit in extreme stemmingswisselingen of volledige apathie, en verschijnen de eerste tekenen van vroegtijdige veroudering. Ook atherosclerose kan worden veroorzaakt door een tekort aan sterinen.

Van de vitamines in de caragana moeten caroteen en ascorbinezuur worden genoemd.

Hoe ziet het eruit en waar groeit het

Op het eerste gezicht lijken de rechtop groeiende, licht gebogen, op sabels lijkende en niet vertakkende stammen dicht bedekt met bladeren. Bij nadere beschouwing zijn op de donkergrijze takken-stammen, naast jonge bladeren, dicht op elkaar geplaatste, reeds afgestorven bladstelen van het voorgaande jaar te zien. Ze zijn scherp als doornen en bereiken soms een lengte van 7 cm.

De bladeren zijn aan de 'achterkant', dat wil zeggen de onderzijde, behaard en witachtig, aan de voorkant zijn ze donkergroen. De kleine blaadjes, in paren van 4–6 stuks, zijn gegroepeerd tot grotere bladeren.

De alleenstaande bloemen van de plant worden omgeven door steunblaadjes, die net als de bladeren behaard zijn met witte haren. De bloemen zelf hebben klokvormig-buisvormige kelken, ze zijn meestal roze, geelachtig en wit, niet te groot – ongeveer 3 cm. De plant bloeit in juni tot begin juli, waarna de vrucht rijpt – een harige peul tot 4 cm lang, 5 tot 7 mm breed, met een harde en scherpe punt. Binnenin bevinden zich ronde zaden, die in augustus rijpen en tegen die tijd een donkerbruine kleur krijgen.

In natuurlijke omstandigheden op het grondgebied van de Russische Federatie kan men de plant vinden in Boerjatië, Oost-Siberië – in de kraj Krasnojarsk en Transbaikal, in Altai, in de Sajan, in Jakoetië, in de republiek Tuva en in het Verre Oosten. De plant groeit ook in aangrenzende gebieden: in de landen van Centraal-Azië, in Tibet, in Mongolië, China, Bhutan, Nepal en India, evenals in een aantal Noord-Amerikaanse staten.

De karagana wordt 30 tot 100 cm hoog. Hij geeft de voorkeur aan zonnige plaatsen en verdraagt geen schaduw; hij groeit op droge, steenachtige, zandige of kleiachtige bodems. Meestal bevindt hij zich op hellingen van heuvels, bergen, in hooggelegen steppen, naaldbossen, struikgewas, kiezelbeddingen nabij rivieren. De plant kenmerkt zich door een opmerkelijke taaiheid en levensdrang; hij herstelt zich na een droogte.

De manenkaragana wordt beschouwd als een zeldzame en bedreigde plant, en is daarom opgenomen in de Rode Boeken van een aantal regio's, met name de oblast Irkoetsk en Boerjatië.

Soorten

In het geslacht karagana zijn er volgens verschillende bronnen 70 tot 80 soorten. De manenkaragana wordt beschouwd als een van de hoogste, meestal wordt hij tot 1 m hoog. En dit is de enige van alle soorten die voor medicinale doeleinden wordt gebruikt. Sommige volksgenezers kweken hem zelfs speciaal op hun eigen tuinen om hem voor therapeutische doeleinden te gebruiken.

Maar de boomkaragana is veel groter. Deze soort kan zowel een bladverliezende struik als een boompje zijn dat een hoogte van 4 tot 7 m bereikt. In de 19e eeuw stond hij bekend als goroechovik, goroechacacia, Siberische acacia. Zijn verspreidingsgebied omvat de bosgebieden van Altai, Sajan, de Zuidelijke Oeral, de Kaukasus, inclusief regio's van Georgië. Hij is ook gemakkelijk te vinden in Centraal- en Oost-Kazachstan. In tegenstelling tot de manenkaragana verdraagt de boomkaragana lichte schaduw vrij goed, en groeit daarom aan bosranden, in parken en in ondergroei.

Deze karagana-soort is decoratiever vanwege de vrij grote gele bloemen; tijdens de bloei zijn de bladeren er letterlijk niet door te zien, waardoor de plant volledig geel lijkt. In deze periode komen alle bijen uit de omgeving naar de struik gevlogen; deze plant wordt gewaardeerd door imkers en boseimkers vanwege zijn honingproducerende eigenschappen. En vanwege zijn sierwaarde is hij ingeburgerd in tuinen en parken; tuinmannen hebben perfect geleerd hem te snoeien, en er ontstaan mooie dichte hagen. Bovendien kunnen dergelijke hagen zelfs hellingen versterken met hun wortels.

Er is nog een toepassing van deze karaganavariant: door het sterke en buigzame hout worden de takken gebruikt voor het vlechten van manden en diverse handwerken, en er worden bezems en vegers uit gemaakt.

Skythische karagana. Deze plantensoort is laag – niet meer dan 40 cm. Hij is minder doornig dan zijn verwanten en aanzienlijk vertakkender, met dunne en buigzame takken. De skythische karagana groeit in het zuiden van Oost-Europa – in Moldavië, de regio's rond de Zwarte Zee en aan de Beneden-Don. Als bodem kiest hij meestal steenachtige kalkhoudende gesteenten, maar komt ook voor op chernozem, bodems met een hoog zoutgehalte. Hij verdraagt droogte goed, maar is sterk vatbaar voor insectenplagen, waardoor hij niet wijdverspreid is.

De struikvormige karagana groeit als een bolvormige struik en bereikt een hoogte van 2 m. De schors is zeer bijzonder van uiterlijk: hij is geelachtig grijs of groenachtig grijs van kleur en volledig bedekt met dunne lichte, bijna witte strepen. Hij komt vrij veel voor in het gehele Europese grondgebied van Rusland, maar ook in Siberië, het Verre Oosten, de landen van Centraal-Azië en in afzonderlijke staten van Amerika. Meestal beslaat hij aanzienlijke oppervlakten, waar hij aaneengesloten groeit, met voorkeur voor bos- en bossteppezones en bergachtige gebieden.

De Oessoeriejse karagana is ook een struikplant, maar compacter dan de struikvormige soort. Hij wordt niet hoger dan 1 m. Het bloeiproces verloopt zeer interessant: aanvankelijk krijgen de gele bloeiwijzen een vrijwel rode kleur. In natuurlijke omstandigheden komt hij slechts op één plaats voor: op het grondgebied van Rusland, in Primorje.

Dwergkaragana. De naam spreekt voor zich: dit struikje met dunne, tere takjes wordt niet hoger dan 1 m. Hij bloeit lang, bijna vier maanden – van mei tot eind augustus. Nog een kenmerk is de glanzende, gladde goudkleurige schors en bladeren die een lichtere tint hebben dan die van verwante planten. Zijn thuisland is de kraj Altai, waar deze struik rotsachtige hellingen langs bergbeekjes bedekt.

Stekelige karagana. Deze struik van gemiddelde hoogte, ongeveer 1,5 m. Zijn vertakkende scheuten zijn vrij dicht bezaaid met doornen van tot 5 cm lang. Groeit op rotsachtige bodems, zand, zoutgronden. Komt voor in bergachtige gebieden van de kraj Altai, in het Sajan gebergte, in de zuidelijke gebieden van Boerjatië. Hij vestigt zich op rotsachtige hellingen of grindachtige puinhellingen.

Oranje karagana. Laagblijvende plant, niet hoger dan 1 m. Onderscheidt zich doordat de bladeren bij het ontvouwen geelgroen zijn en daarna een natuurlijke groene tint krijgen. De bloemen van deze karagana-soort zijn geel met een oranje gloed, vandaar de naam. Hij vormt dichte struwelen op rivierkiezeloevers in het noordwesten van China en in het Tjan Sjan gebergte. Tuinlui en landschapsarchitecten gebruiken de oranje karagana voor decoratieve doeleinden.

Turkestaanse karagana varieert in hoogte van 1 tot 2 m. Uiterlijk lijkt hij sterk op de manenkaragana, met uitzondering van de schorskleur: bij de Turkestaanse zijn groene tinten duidelijk zichtbaar. Houtbewerkers gebruiken het harde, dichte, zware hout van deze plantensoort voor inlegwerk en vervaardigen er draaierijproducten van. De Turkestaanse karagana groeit hoog in kloven: in het Pamir gebergte en in de Altai, in het westen van het Tjan Sjan gebergte, in de noordelijke en westelijke gebieden van China.

Boomvormige treurkaragana (pendula). Dit is een soort die door tuinlui is verkregen door een struik met flexibele, sierlijke takken op een stam te enten. Hij is buitengewoon mooi, zowel in mei als hij geel is van de bloemen, als in de winter wanneer zijn takken bedekt zijn met een laag sneeuw. De treurkaragana kan schaduw verdragen en is niet kieskeurig wat betreft de bodemsamenstelling.

Karagana boomachtig Lorberg – nog een soort, verkregen door het werk van tuinders. Wordt beschouwd als een struik, maar wordt meestal op stam gekweekt en wordt tot 3 m hoog. De kroon lijkt erg op een kom, met aan de randen hangende flexibele takken. De bladeren van de Karagana Lorberg zijn lang en dun, als de naalden van een lariks. Over het algemeen ziet de kroon er licht en luchtig uit, er is bijna geen schaduw. Vanwege het algemene uiterlijk wordt deze plant soms de noordelijke palm genoemd.

Oogst en opslag

Als medicinale grondstof worden alle delen van de Karagana manen gebruikt – zowel bovengrondse delen als de wortel. De oogst van de plant vindt plaats in elk seizoen, zelfs in de wintermaanden. Maar de meest waardevolle grondstof wordt beschouwd als die welke in het voorjaar wordt verzameld, in de twee weken dat de Karagana bloeit, en in het najaar, wanneer ze extra nuttige stoffen heeft opgeslagen.

De wortel wordt genomen door aan één kant van de plant een beetje te graven, een klein stukje af te snijden en het gat weer te vullen. Het oogsten van de wortel moet met bijzondere zorg gebeuren, want het hangt ervan af of deze in het Rode Boek opgenomen soort blijft groeien of sterft. Op de wortel zijn kleine witte bolvormige uitgroeisels te zien. Dat is normaal, daarin slaat de Karagana stikstof op. Zo'n wortel is volledig gezond en is zeer geschikt om medicijn te worden. Het wordt van de aarde geschud, grondig gewassen onder stromend water en in een dunne laag in de tocht in de schaduw op roosters gelegd, zodat het materiaal van alle kanten tegelijk wordt geventileerd en droogt.

Over het verzamelen van takjes met bladeren zijn er twee meningen. Sommige kruidendokters zeggen dat er geen metalen gereedschap gebruikt moet worden, anderen knippen ze voorzichtig met een snoeischaar of mes, op een afstand van de grond, om de wortel niet te beschadigen. Vervolgens wordt het gesneden materiaal in kleine bosjes gebonden, die in een warme, droge ruimte met een goede tocht aan touwen worden gehangen.

Door de plant met eigen handen te verzamelen, kunt u er zeker van zijn dat dit de juiste Karagana manen is, en niet de gele acacia, die oneerlijke verkopers soms op de markten aanbieden.

De geneeskrachtige eigenschappen behoudt de medicinale plant een jaar – op voorwaarde dat hij op een droge plaats in een katoenen zakje is bewaard.

Geneeskrachtige eigenschappen van Caragana jubata

De officiële geneeskunde gebruikt de Karagana manen niet, en deze is niet opgenomen in de Russische farmacopee vanwege onvoldoende onderzoek en het ontbreken van gegevens over klinische proeven. Maar het wordt al lang gebruikt in de traditionele Tibetaanse geneeskunde en door volksgenezers. Vanwege het brede scala aan geneeskrachtige eigenschappen en het sterke gezondheidsbevorderende effect noemden de Mongolen deze plant de gouden Karagana.

1. In Tibet werd de medicinale plant sinds de oudheid gebruikt als koortswerend middel en ook om het bloed te verdunnen. Voor kruidkundigen in Boerjatië en de oblast Irkoetsk is caragana onmisbaar voor de behandeling van ontstekingsprocessen van verschillende oorsprong, waarvan de eenvoudigste zijn: ontstekingen van de mondholte, het tandvlees en de keel, de huid en de slijmvliezen van de geslachtsorganen. Uitwendig wordt het gebruikt bij fistels, ernstige kneuzingen, en op deze manier worden huidziekten behandeld zoals eczeem, puistjes, acne, evenals neurodermitis en dermatosen. Caragana verwijdert niet alleen deze problemen, maar voorkomt ook dat er littekens en striemen ontstaan op de plaats van de wondjes.
2. Griep, ARVI en ARI, angina en tonsillitis – al deze ziekten die mensen die niet medisch onderlegd zijn gewoonlijk met verkoudheid associëren, worden ook behandeld met caragana.
3. De ontstekingsremmende en wondhelende vermogens van het gewas hebben zich uitstekend getoond bij de behandeling van gynaecologische aandoeningen. Met behulp van de geneeskrachtige plant wordt baarmoederhalserosie en goedaardige gezwellen in de baarmoeder, adnexitis en endometriose, menorragieën behandeld; het wordt voorgeschreven om witte vloed te verwijderen, de regelmaat van de menstruatie te herstellen en andere delicate vrouwelijke problemen op te lossen. In het bijzonder schrijven volksgenezers geneeskrachtige middelen bereid uit deze plant voor aan vrouwen om zo snel mogelijk zwanger te worden, omdat ze niet alleen helpen bij het wegwerken van trage ontstekingsprocessen die de oorzaak zijn van onvruchtbaarheid, maar ook het hormonale evenwicht in het vrouwelijk lichaam herstellen.
4. Naast de ontstekingsremmende eigenschap heeft caragana grivastaja een antitumorale en pijnstillende, alsook een radioprotectieve werking – dat wil zeggen het vermogen om het lichaam te beschermen tegen bijwerkingen van de behandeling van oncologische problemen. De plant is bijzonder effectief bij tumoren van de geslachts-, spijsverterings- en ademhalingsorganen. Daarom worden preparaten op basis van caragana grivastaja aanbevolen als aanvulling op de hoofdbehandeling met farmaceutische geneesmiddelen die door de oncoloog zijn voorgeschreven. Ervaren oncologen zien doorgaans het gebruik van infusies van deze geneeskrachtige struik tijdens intensieve kankerbehandeling, wanneer bestralingstherapie en chemotherapie worden ondergaan, als positief.
5. De wortel van de plant wordt aanbevolen om de werking van de bloedsomloop te verbeteren – hiermee kan de bloeddruk worden verlaagd en de bloedstroom worden verbeterd.
6. De geneeskrachtige plant wordt aanbevolen voor aandoeningen van het spijsverteringskanaal die verband houden met stoornissen van de slijmvliezen en ontstekingen, zoals maagzweren of zweren in de twaalfvingerige darm. In sommige gevallen is de behandeling zo succesvol dat het mogelijk is om de ontwikkeling van de ziekte in de beginstadia alleen te stoppen met middelen op basis van caragana grivastaja, zonder farmaceutische geneesmiddelen.
7. Caragana wordt voorgeschreven om vermoeidheid te verlichten, de stemming te verbeteren en de werkcapaciteit te herstellen. En dankzij het kalmerende effect is de plant nuttig voor mensen met intellectueel werk en voor sporters die hoge mentale en fysieke belasting ervaren. Het verhoogt de immuniteit en verbetert het vermogen van het lichaam om weerstand te bieden aan ziekten, wat vooral waardevol is in de lente- en herfstperiodes van verkoudheid en virale ziekten, en het kan kiespijn verzachten.
8. Experimenten uitgevoerd door wetenschappers op dieren hebben ook de hepatoprotectieve eigenschappen van Caragana aangetoond. Daarom wordt voortzetting van onderzoek naar de geneeskrachtige plant als een veelbelovende methode beschouwd voor de behandeling van hepatitis of levercirrose.

Caragana jubata in de volksgeneeskunde

Bij een aantal problemen – zoals wonden en schaafwonden – worden preparaten van Caragana jubata alleen uitwendig gebruikt, bij maagzweer alleen inwendig. En bij sommige ziekten raden kruidkundigen een combinatie van inwendig en uitwendig gebruik aan van middelen op basis van Caragana.

Tegen radiculitis

Doe 2 eetlepels fijngebroken takjes Caragana in een glas water, plaats op het vuur en laat op laag vuur 4–5 minuten koken, laat dan een uur trekken. Filter en drink voor de maaltijd driemaal daags een kwart glas. Naast ischias helpt het aftreksel om de zenuwen te kalmeren, de normale slaap te herstellen en de bloeddruk te verlagen bij hypertensie.

Bij verkoudheid

Maal 10 g wortels van Caragana fijn, doe ze in een glas water en zet op het vuur. Laat op laag vuur 5–6 minuten koken, laat een uur trekken en filter. Het wordt aanbevolen om te drinken bij verkoudheid, acute luchtweginfecties en griep volgens schema: 3 keer per dag, onafhankelijk van de maaltijd – twee eetlepels per keer. De behandeling moet minstens een week worden voortgezet.

Bij sepsis

Het recept lijkt sterk op het vorige, maar in plaats van de wortel moeten takken van Caragana worden gebruikt. Giet 200 ml water over 10–12 g van het materiaal, breng aan de kook en kook 7 minuten, laat dan een uur trekken, zeef en drink driemaal daags voor de maaltijd – 2 eetlepels per keer. Het helpt bij sepsis als ontstekingsremmend middel en wordt gebruikt als een aanvullend preparaat bij de primaire medicamenteuze behandeling.

Tegen stomatitis

Giet 300 ml kokend water over 2 eetlepels gemalen wortel van de geneeskrachtige plant. Laat onder een goed gesloten deksel twee uur trekken, gewikkeld in een warme handdoek. Zeef en gebruik voor mondspoeling bij stomatitis en gingivitis. Dit mengsel kan ook worden gebruikt voor de behandeling van laryngitis, faryngitis en keelontsteking. Om de keel te spoelen, moet het aftreksel worden opgewarmd tot een aangename temperatuur; de spoelprocedure moet elke half uur worden uitgevoerd gedurende ten minste drie dagen.

Als plaatselijk middel wordt het gebruikt bij ontstekingsproblemen in de geslachtsorganen, en ook voor het verhelpen van huidproblemen.

Tegen gevorderde aambeien

Bereid een afkooksel van Caragana jubata: doe 1 eetlepel fijngebroken takjes in een pan met 250 ml kokend water op het vuur. Laat 10 minuten koken, laat vervolgens anderhalf uur trekken, wikkel de pan in een sjaal voor de warmte. Zeef en verdeel de vloeistof in 3 porties, die u gelijkmatig over de dag drinkt. Tegelijkertijd kunt u kompressen maken van dit afkooksel: bevochtig een zachte katoenen doek met de geneeskrachtige vloeistof en leg deze ongeveer 15–20 minuten op de pijnlijke plek.

Ter versterking van de hartspier

Snijd of breek de takjes van de plant zeer fijn. Neem 2 bolle eetlepels van dit materiaal, voeg toe aan een kop met 250 ml water en breng op laag vuur aan de kook. Zodra het kookt, laat u het 5 minuten koken. Haal de kop van het vuur, wikkel hem in een warme handdoek en laat een uur trekken. Zeef het en neem eenmaal per dag 50–60 ml in, bij voorkeur 's nachts. Drink het middel en ga direct naar bed, zodat u na inname van het geneesmiddel 8 uur niets eet. Dit middel helpt niet alleen bij het versterken van de hartspier, maar ook bij het verlagen van de bloeddruk bij hypertensie en het herstellen van de slaap die verstoord is door stress. De duur van de behandeling wordt individueel per patiënt bepaald op basis van de noodzaak.

Voor de behandeling van huidproblemen

Bereid een alcoholische tinctuur van Caragana: voeg 10 g fijngemaakt materiaal toe aan 100 ml goede wodka van 40°. Laat 8 tot 10 dagen trekken in een warme, donkere ruimte in een gesloten, ondoorzichtige keramische of glazen container en roer de inhoud 2–3 keer per dag. Voor het insmeren van acne, zweren of een door dermatitis aangetaste huid, verdun de tinctuur met water in een verhouding van 1:10. Dit verdunde middel helpt ook bij keelpijn, stomatitis, gingivitis of parodontose; spoel de keel of mond na elke maaltijd en nog een keer voor het slapengaan.

Bij onvruchtbaarheid

Als de oorzaak van onvruchtbaarheid een traag verlopend ontstekingsproces is, giet dan 300 ml kokend water over 2 grote eetlepels gedroogde en fijngesneden wortel van Caragana jubata en laat 2 uur trekken. Zeef vervolgens het aftreksel en gebruik het voor douchen. Het is beter om deze behandeling in het weekend of tijdens vakantie thuis uit te voeren, omdat u de procedure 4–5 keer per dag moet herhalen. De behandelingskuur is 10 dagen.

Koortswerend middel

Een aftreksel van Caragana kan worden gebruikt bij verkoudheid als de temperatuur verhoogd is. Bereid het als gewone thee: spoel de theepot met kokend water, doe er 2 eetlepels geneeskrachtig materiaal in (zowel wortels als takjes kunnen worden gebruikt). Laat 20–30 minuten trekken, schenk het dan in en drink het met honing.

Als de temperatuur zeer hoog is, kunt u bij het zetten rode bosbessen (10–15 stuks) of schors van de geitenwilg toevoegen aan de theepot. De verhoogde temperatuur zal snel dalen.

Soorten geneeskrachtige bereidingen

Aftreksel

1. Bij maagzweren. Een aftreksel bereid uit 10 g droge, fijngemaakte takjes Caragana en 200 ml kokend water heeft een helende werking. Giet het kokende water over de plant, laat een half uur op een waterbad trekken en zeef het direct. Neem 1 eetlepel na de maaltijd (3–4 keer per dag).
2. Bij brandend maagzuur. U vermaalt 2 eetlepels gedroogde bladeren fijn. Giet er 250 ml kokend water bij en laat het 2 uur onder een goed gesloten deksel trekken. Filter het vervolgens zorgvuldig en drink 2 eetlepels, 2 tot 3 keer per dag.

Tinctuur

Bij aambeien. U neemt 10 g droge, fijngebroken takjes van karagana op 100 ml alcohol van 70%. Giet de alcohol over de medicinale plant en laat het 10 dagen in een donkere glazen container trekken. Drink een kwartier voor de maaltijd 30 druppels, verdund met een kleine hoeveelheid water.

U kunt de tinctuur gebruiken voor het spoelen van de mondholte en om de huid te smeren als deze is aangetast door acne, zweren of dermatitis. Verdun het middel hiervoor met water in een verhouding van 1:15.

Afkooksel

Bij hypovitaminose. Voor het bereiden van het afkooksel heeft u gedroogde schors en wortels van de plant nodig. Giet een glas net gekookt water over 10 g fijngehakte grondstof en zet het op het vuur. Kook het mengsel 8–10 minuten, laat het 3 uur trekken. Zeef het. Voordat u het middel inneemt, moet u het opwarmen zodat het warm is. Het behandelschema: een half glas 2 keer per dag, onafhankelijk van de maaltijd. Drink de vloeistof in kleine slokjes.

Contra-indicaties voor gebruik

Er zijn geen speciale contra-indicaties voor het innemen van karagana jubata. Het kan mogelijk niet geschikt zijn voor sommige patiënten vanwege een ontstane allergie, hoewel dergelijke gevallen uiterst zeldzaam zijn, of vanwege individuele intolerantie voor stoffen die bestanddelen van de plant zijn.

Omdat preparaten op basis van de medicinale plant de bloeddruk verlagen, moeten patiënten met hypotensie voorzichtig zijn bij inwendig gebruik van afkooksels, aftreksels en tincturen.

Het wordt aanbevolen om het innemen van karagana uit te stellen voor zwangere vrouwen en moeders die borstvoeding geven – om het optreden van allergische verschijnselen bij baby's te voorkomen.

In ieder geval dient u vóór het starten van de behandeling uw behandelend arts te raadplegen.

Foto van Karagana