Anabasis: geneeskrachtige eigenschappen en contra-indicaties

Anabasis (kameeldoorn) is een plant uit de amarantenfamilie. De planten zien eruit als halfheesters of kruiden met weinig ontwikkeld blad. In de geneeskunde is de bladloze anabasis gebruikelijk. Hij onderscheidt zich door zijn antiseptische eigenschappen en het vermogen om de nicotineafhankelijkheid te verminderen. Deze plant is echter zeer giftig, dus u kunt het op eigen risico gebruiken na overleg met een arts.

Chemische samenstelling

Elk deel van de plant bevat alkaloïden. De meeste werden aangetroffen in de eenjarige groene scheuten van de plant. In de bloemen en vruchten van de plant zijn er minder, en in de wortels slechts sporen ervan. Daarom worden de bovengrondse delen van de plant voor medicinale doeleinden gebruikt. De planten bevatten de volgende alkaloïden:

• anabasine;
• aphylline;
• aphyllidine;
• oxyaphylline;
• oxyaphyllidine.

De belangrijkste alkaloïde is anabasine. Het maakt ongeveer 55-60% uit van de totale hoeveelheid stoffen. Het is een kleurloze vloeistof die gemakkelijk in water oplost. Bij reactie met organische oplosmiddelen levert het organische en minerale zuren op. Tijdens de oxidatie van anabasine wordt nicotinezuur gevormd. Het lijkt in alle opzichten, waaronder samenstelling en werking op het lichaam, op nicotine. Maar deze alkaloïde maakt de plant giftig.

Naast alkaloïden bevat anabasis eiwitten, vetten, vezels en zetmeel. Ook werden er pectinestoffen, as, natrium, kalium en enkele andere zeldzame stoffen in aangetroffen.

Hoe ziet het eruit en waar groeit het

De plant ziet eruit als een kleine bolvormige halfheester, niet hoger dan 70-80 cm, en de diameter kan 140 cm bereiken. Hij heeft een sterk wortelstelsel; de hoofdwortel kan tot 20 m lang worden, waardoor hij vocht uit het grondwater kan halen. De plant heeft talrijke stengels die aan de basis beginnen te vertakken. Het onderste deel van de stengels is verhout. Uit hen groeien jonge groene scheuten; deze hebben een cilindrische vorm en zijn groen van kleur. De bladeren van de anabasis zijn zwak ontwikkeld en bijna niet zichtbaar.

De bloemen van de anabasis zijn klein en vormen dichte, aarvormige bloeiwijzen. In het bovenste deel van de plant bevinden zich de vruchten. Ze hebben een roodoranje kleur en een ronde, aan de zijkanten afgeplatte vorm.

De Anabasis vermeerdert zich door zaden. De bloeiperiode valt aan het einde van de zomer tot het begin van de herfst. De bloemen rijpen in het midden van de herfst. Gewoonlijk begint een kunstmatig geplante Anabasis niet te bloeien in het eerste groeijaar.

Deze soort is wijd verspreid in de vlakten van Kazachstan, in Oost-Azië en in Azerbeidzjan. Ook komt hij voor in de zuidoostelijke regio's van Rusland. Anabasis prefereert te groeien op vlakten en in uitlopers van bergen, meestal op kleigrond. Ook kan men hem aantreffen op hellingen van bergtoppen, op een hoogte tot 350–400 m. Enkele struiken kunnen worden gevonden in onkruidbegroeiing, terwijl grote groepen voorkomen in rivier- en meerdalen. In Centraal-Azië wordt de plant op industriële schaal kunstmatig gekweekt.

Anabasis is aangepast om te groeien in woestijngebieden bij extreme hitte. Hij groeit goed bij temperaturen tot 45 graden en bij afwezigheid van neerslag gedurende enkele maanden. Dit komt door het krachtige wortelstelsel, dat het mogelijk maakt om zuinig met vocht om te gaan en diepe grondwaterlagen te bereiken. Het is zeer eenvoudig om Anabasis in de zomer in de woestijn te ontdekken – het is een van de weinige planten die groen blijft.

Soorten

Er bestaan verschillende hoofdvarianten van deze plant. Ze groeien allemaal voornamelijk in Centraal-Azië, maar sommige soorten hebben zich aangepast aan het leven in sommige regio's van Siberië.

1. Anabasis solontsjakovy. Het is een kleine plant met stengels. In hoogte overschrijdt hij zelden 25–30 cm. De takken zijn houtachtig, jaarlijks verschijnen er eenjarige scheuten die aan het einde van de herfst afsterven. De onderste bladeren zijn goed ontwikkeld, maar hun grootte overschrijdt 5 mm niet. De middelste zijn iets minder ontwikkeld, de bovenste zijn weinig ontwikkeld. De bloemen van deze Anabasis zijn klein, verzameld in aarvormige bloeiwijzen. In het bovenste deel van de plant groeien vruchten, ze zijn rond, enigszins langwerpig. Ze bevatten veel helderrood vocht. Voor het grootste deel is deze soort verspreid in Centraal-Azië, maar men kan hem ook aantreffen in de Kaukasus, het westelijke deel van de Russische Federatie en in West-Siberië.
2. Anabasis syrdarjinski. Een overblijvende plant met een lange wortel, waaruit vertakte scheuten groeien tot 30 cm lang. De bladeren zijn rond, langwerpig, in lengte niet meer dan 5 mm. De bloemen bevinden zich in de bladoksels. Vruchten ontbreken. Komt alleen voor op het grondgebied van Centraal-Azië.
3. Anabasis korotkolistny. Een halfstruik, niet meer dan 15 cm hoog. De scheuten zijn vertakt, dicht, cilindrisch van vorm. De plant zelf is kaal. De weinige bladeren zijn langwerpig, enigszins convex aan de onderkant, vlezig. Hun lengte overschrijdt 5 mm niet. De bloemen bevinden zich in de bladoksels. De vruchten van de plant zijn eivormig, droog.
4. Anabasis cretacea. Een kleine plant, niet hoger dan 15 cm. Heeft talrijke stengels die zeer dicht bij elkaar staan. Hun diameter is niet meer dan 3 mm. De bladeren zijn eivormig, met bloemen in de bladoksels. De vrucht kan paars of oranje zijn en heeft een eivorm. Deze soort komt voor in Europa, Centraal-Azië en zelfs Siberië. Ook wordt hij aangetroffen in het zuiden van Rusland. In sommige regio's staat de plant op de Rode Lijst.

Oogst en opslag

Het oogsten van het materiaal moet gebeuren in de periode waarin de concentratie van anabasis en andere bestanddelen het hoogst is. Meestal valt deze periode in de zomer. Het medicinale materiaal moet worden geoogst bij zonnig weer, ver weg van wegen en fabrieken. Voor het verzamelen is het raadzaam de handen te beschermen met handschoenen, omdat de stoffen zelfs via de huid vergiftiging kunnen veroorzaken. Met een scherp gereedschap moet men de top van de plant tot een lengte van 25 cm afsnijden. Om te voorkomen dat de soort uitsterft, is het belangrijk bepaalde regels te volgen:

1. Knip de struiken niet volledig af. Er moet ten minste 1/3 van de scheuten blijven.
2. Neem elke 3-4 jaar een pauze. Dit geeft de plant de kans om te herstellen.

Eerst moeten alle afgesneden scheuten op een hoop worden gelegd. Ze kunnen gewoon op het veld worden achtergelaten. Vervolgens het plantmateriaal voorbereiden voor de uiteindelijke droging: in kleine stukken snijden van niet meer dan 3 cm lang en 4-5 mm dik. Dit kan met een hakselaar. Droog de anabasis in een goed geventileerde ruimte. In de zomer is een zolder een uitstekende optie. Bij mooi weer kan het materiaal buiten in de schaduw van een boom worden uitgespreid. Kies een plek waar geen direct zonlicht komt. Ook kunnen speciale drogers worden gebruikt voor het drogen van het materiaal.

Het gedroogde materiaal is maximaal 2 jaar geschikt voor gebruik als medicijn. Het is ook belangrijk alle regels voor de opslag van giftige planten in acht te nemen. Het is raadzaam het apart te bewaren van andere planten en voedingsmiddelen. Het kan worden bewaard in een stoffen zak of in een glazen pot, maar het is verstandig de oogstdatum te noteren om de termijn exact te kunnen bepalen.

Industriële oogst van de plant
Deze plant werd al sinds de Sovjettijd op grote schaal geoogst. Na de oorlog steeg de vraag en bereikte de behoefte 16.000 ton. Ook nu is er nog een grote vraag naar deze plant.

Momenteel vindt de oogst plaats in verschillende regio's van Kazachstan. Al lang geleden zijn er speciale werkzaamheden uitgevoerd om de begroeiing van anabasis op te sporen. Die zijn nu bekend, maar de plant wordt ook kunstmatig geteeld. Op de vlaktes komt anabasis voor als solitaire struiken. Grote begroeiingen zijn gevonden in rivierdalen, hoewel ook die schaars zijn. Bovendien zijn ze niet geschikt voor industriële verwerking, omdat ze weinig van het belangrijkste alkaloïde, anabasine, bevatten.

Na verloop van tijd ontdekte men ook dat de plantenvoorraden geleidelijk afnemen, daarom werden er verzamelregels ingevoerd. Door middel van proefondervindelijk onderzoek is vastgesteld dat voor het herstel van Anabasis het nodig is om elke 3–4 jaar een pauze in te lassen bij het verzamelen van het materiaal. De pauze duurt één jaar. Voor sommige percelen is een dergelijke pauze niet voldoende en moet deze worden verlengd.

Op de tweede plaats wat betreft het verzamelen van Anabasis stond Turkmenistan, of beter gezegd het noordelijke deel van het land. Volgens sommige gegevens werd er meer dan 30 hectare van deze plant ontdekt, maar na verloop van tijd nam het oppervlak af. Er werd hier echter niet op industriële schaal geoogst, waardoor de voorraden voor de toekomst behouden bleven.

Op het grondgebied van Azerbeidzjan werd ongeveer 3 hectare Anabasis ontdekt. Er werd ook geen materiaal van geproduceerd vanwege de lage rendabiliteit door het transport.

Op industriële schaal wordt de plant geoogst met behulp van speciale machines. De bovenste delen van de scheuten worden afgesneden om de plant niet te beschadigen. Bij machinale oogst laat men een kleine strook ongemoeid. De afgesneden scheuten worden in kleine hopen gelegd en na het drogen zorgvuldig vermalen. Daarna wordt het materiaal gezeefd om verontreinigingen te verwijderen. Het zeven maakt het ook mogelijk om van verhoute scheuten af te komen, die niet geschikt zijn voor gebruik.

Het oogsten van de plant vindt plaats in de zomer en herfst, tot het intreden van de vorst. Van één struik kan men tot 2,4 kg scheuten verkrijgen. In het slechtste geval 600–800 g. In Kazachstan kan men per hectare ongeveer 1000 kg scheuten verzamelen. In dunner begroeide gebieden lukt het soms niet eens om 50 kg te verzamelen.

Gedurende de gehele bloeiperiode verandert de hoeveelheid anabasine in Anabasis. In de zomer wordt bijvoorbeeld de hoogste concentratie waargenomen, in de herfst neemt het gehalte af. Maar tegelijkertijd neemt de groene massa toe, waardoor er in elk seizoen ongeveer dezelfde hoeveelheid materiaal wordt verzameld.

Geneeskrachtige eigenschappen van anabasis

Anabasis heeft een brede toepassing gevonden in zowel de conventionele als de volksgeneeskunde. De plant zelf is geen bestanddeel van medicijnen, maar uit zijn alkaloïden (meestal anabasine) worden veel geneeskrachtige stoffen gesynthetiseerd.

De belangrijkste werkzame stof is de alkaloïde anabasine. Het heeft een stimulerende werking op het zenuwstelsel, maar in grote hoeveelheden kan het leiden tot verlamming ervan. Afylline, dat in de samenstelling zit, onderscheidt zich door zijn verdovende effect.

Uit de bestanddelen van de plant wordt een preparaat bereid dat succesvol kan worden ingezet tegen plagen in de moestuin. Het heeft de eigenschap van een gif en wordt gebruikt om aanplantingen te besproeien met het oog op desinfectie.

In de volksgeneeskunde wordt het uitwendig gebruikt. Inwendig gebruik kan gevaarlijk zijn. Geneesmiddelen op basis van anabasis worden gebruikt om wonden te behandelen bij bepaalde ziekten. De plant heeft een antimijt-, antimicrobieel en bactericide effect. Het komt door het vermogen om in de huid door te dringen. Het kan zelfs die parasieten bereiken die diep in de huid zitten en waar andere medicijnen geen invloed op hebben. Maar zelfs bij uitwendig gebruik moet u voorzichtig met deze plant omgaan.

Daarnaast kan anabasis de symptomen verlichten die worden veroorzaakt door mijteninfectie. Het bevat antioxidanten en antischimmelcomponenten. Het is echter geen wondermiddel en kan alleen als aanvulling op de basistherapie dienen, niet ter vervanging ervan.

Anabasis kan ook een hulpmiddel zijn voor mensen die stoppen met roken. Uit deze plant wordt anabazinehydrochloride gesynthetiseerd, dat wordt verkocht in de vorm van tabletten of kauwgom. Het kan de drang om te roken verminderen en de ontwenningstoestand verlichten.

Anabasis in de volksgeneeskunde

Vanwege de hoge toxiciteit van de plant is het gebruik ervan in de volksgeneeskunde sterk beperkt. Bij gezondheidsproblemen gebruikt u alleen tinctuur of afkooksel. Ook wordt er poeder voor wonden van gemaakt, maar u kunt het niet zelf bereiden. Daarnaast wordt het gebruikt om ongedierte in moestuinen te bestrijden.

Oplossing tegen ongedierte

U heeft 800 g scheuten nodig, die vóór de bloei zijn verzameld, 41 l water en 50 g huishoudzeep. De anabasisscheuten moeten vers zijn. U moet ze enigszins drogen, fijnmaken, vervolgens met water overgieten en een dag laten trekken, onder regelmatig roeren. Daarna voegt u nog 10 l water toe en raspt u de zeep. Vervolgens goed mengen, waarna het middel gebruiksklaar is. Hiermee kunt u groentegewassen behandelen. Dit middel is uitstekend tegen bladetende rupsen, diverse vlooien en sommige bloemkevers.

Afkooksel tegen demodicose

Voor de bereiding van het medicijn heeft u anabasisbladeren nodig. Bij het verzamelen moet u er rekening mee houden dat de concentratie anabazine in de zomer het hoogst is. In de herfst neemt het iets af, maar blijft nog steeds in gevaarlijke hoeveelheden. Om een afkooksel te maken, giet u de anabasisbladeren met warm water, brengt u het aan de kook en laat u het 10–15 minuten op het vuur staan. U dept de aangetaste huid niet vaker dan 3 keer per dag. Het wordt aanbevolen om het middel niet langer dan 2 uur te laten inwerken, waarna u de huid grondig spoelt. Het afkooksel kan ook worden gebruikt voor het wassen van het gezicht; in dat geval kan de behandelingskuur duren tot volledig herstel.

Alcoholtinctuur voor de huid

Alcoholtinctuur is bij demodicose minstens zo effectief als afkooksel. In tegenstelling tot tincturen op basis van andere kruiden, is het in slechts 4-6 dagen klaar. Wodka is echter niet geschikt voor de bereiding; er is een alcoholoplossing van 70% nodig. Meng gemalen anabasis met alcohol in een verhouding van 1:2. Meng vervolgens grondig, sluit af met een deksel en zet op een donkere plaats. Haal na 5 dagen de tinctuur eruit en zeef het. U kunt de tinctuur niet bewaren in dezelfde container waarin het heeft gestaan, dus u moet een nieuw vat zoeken, de fles met tinctuur labelen en op een voor kinderen ontoegankelijke plaats bewaren. Het is ten strengste verboden de tinctuur in te nemen.

Breng de tinctuur met een wattenschijfje niet vaker dan 2 keer per dag op het gezicht aan. Verbeteringen zijn al na een tot twee weken zichtbaar. Het is ook belangrijk om de tinctuur in kleine hoeveelheden aan te brengen om brandwonden door alcohol te voorkomen en het na 60 minuten van het gezicht af te spoelen.

Afkooksel tegen parasieten

U heeft 800 g gedroogd kruid en 5 l water nodig. Giet het kruid met 5 l water, laat het vervolgens op een donkere plaats trekken met de deksel erop. De volgende dag aan de kook brengen en 30 minuten laten koken. Vervolgens zeven en laten afkoelen. Besproei planten met het afkooksel tegen spintmijt, appelbladroller of snuitkevers.

Poeder tegen teken

Het wordt gemaakt van de stengels van de gedroogde plant. Voor de bereiding van het medicijn moet u het materiaal tot poeder malen en in kleine hoeveelheden aanbrengen op de beschadigde huidgedeelten. Het poeder verlicht ook de symptomen van demodicose. Dit is echter zeer gevaarlijk, omdat anabasine via het bloed kan worden opgenomen. Daarom is het beter om voor gebruik van dit middel een arts te raadplegen om de dosering te bepalen.

Soorten geneeskrachtige bereidingen

In tegenstelling tot andere giftige geneeskrachtige planten is het gebruik van anabasis beperkt. Van lelietje-van-dalen wordt bijvoorbeeld zelfs thee gemaakt. Het probleem is dat anabasine, dat in deze plant zit, buitengewoon giftig is; 2 of 3 druppels worden als dodelijke dosis beschouwd. Daarom worden alleen gesynthetiseerde stoffen uit dit element inwendig gebruikt. Een aftreksel van anabasis wordt ook niet bereid vanwege de lage effectiviteit bij uitwendig gebruik. In dit opzicht is tinctuur effectiever.

Tinctuur

Tinctuur wordt bereid met alcohol. Alleen uitwendig gebruik is toegestaan. Voor de bereiding van de tinctuur kunt u elk deel van de plant gebruiken, maar het is beter om bladeren of bloemen te gebruiken. Maal het materiaal eerst fijn, giet het vervolgens met sterke alcohol en zet het 5-7 dagen op een donkere plaats. Het is raadzaam het medicijn in een glazen pot te laten trekken. Zeef het vervolgens door een dikke doek, u kunt meerdere lagen gaas gebruiken (gooi het daarna weg).

U moet de tinctuur in kleine hoeveelheden gebruiken; het is effectief tegen demodicose, die wordt veroorzaakt door mijten. U kunt de aangetaste plekken 's ochtends en 's avonds in kleine hoeveelheden afnemen.

Afkooksel

In Centraal-Azië gebruikte men een afkooksel van de wortels van anabasis om tuberculose te behandelen. Dit komt doordat de wortels een minimale hoeveelheid alkaloïden bevatten. Eerst moeten ze worden gewassen van de aarde, fijngehakt en met kokend water worden overgoten, waarna men ze op het vuur zet en nog 30 minuten kookt. Dit middel werd echter heel lang geleden gebruikt en er zijn geen vermeldingen van modern gebruik van dit medicijn voor de behandeling van tuberculose.

Contra-indicaties voor gebruik

Vanwege de hoge giftigheid heeft de plant een aantal contra-indicaties. Anabasine is een zeer sterk gif voor het lichaam. Het kan vergiftiging veroorzaken door via de huid binnen te dringen, dus zelfs bij uitwendig gebruik van de plant moet men de dosering in gedachten houden. De dodelijke dosis voor een mens wordt beschouwd als 3 druppels zuivere anabasine. Symptomen van een lichte vergiftiging zijn gebruikelijk: misselijkheid, braken, verhoogde speekselvloed, versnelde ademhaling en versnelde hartslag. In geval van ernstige vergiftiging kunnen krampen, koud zweet, ademhalingsinsufficiëntie en delirium optreden. Het is belangrijk om tijdig hulp te verlenen. Het wordt aanbevolen om onmiddellijk een maagspoeling uit te voeren. Ook is het raadzaam om braakmiddelen bij de hand te hebben en deze bij vergiftiging onmiddellijk in te nemen. Daarna moet men actieve kool innemen. Bovendien zijn een aantal aanvullende behandelingsprocedures nodig, waaronder verschillende klysma's (zout-, laxerende en reinigende).

Het is ook verboden om het in welke vorm dan ook in te nemen door zwangere vrouwen, moeders die borstvoeding geven, bij hoge bloeddruk, slechte bloedstolling en atherosclerose.

Anabasis is een uitstekend middel tegen sommige huidziekten en tuinplagen. Men mag echter niet vergeten hoe gevaarlijk de plant is. Dit is een geval waarin zelfmedicatie dodelijk gevaarlijk kan zijn.

Foto van Anabasis