Arnica: geneeskrachtige eigenschappen en contra-indicaties

Arnica heeft, net als de meeste geneeskrachtige planten die al lange tijd in de volksgeneeskunde worden gebruikt, verschillende namen. De mensen noemen het barannik, bergtabak (deze naam komt uit Amerika, waar men het zelfs door tabak mengt), bosanjelier, Ivanbloem... En de oud-Griekse arts Dioscorides gaf het de naam 'niezende bloem', omdat de meeste mensen die proberen te ruiken wat voor geur het heeft, ongetwijfeld beginnen te niezen.

Chemische samenstelling

Dankzij de rijke chemische samenstelling wordt arnica al sinds lange tijd erkend als een effectief geneesmiddel. De belangrijkste werkzame stof – arnicin – staat bekend om zijn antioxiderende eigenschappen.

In haar wortelstokken zit een grote hoeveelheid looistoffen, die bloedstelpend en bacteriedodend werken. De effectiviteit van de plant wordt versterkt door carotenoïden, met name luteïne, die het vermogen geven om de bloedvaten te versterken, het cholesterol te verlagen en een normaal bloedsuikergehalte te handhaven. Bovendien bezit luteïne ook antioxiderende eigenschappen.

Componenten van de chemische samenstelling zoals arnidiol en faradiol stimuleren een snelle genezing van de beschadigde huid en versnellen de regeneratie ervan. Faradiol, dat een plaatselijk irriterende werking heeft, helpt bij een snellere resorptie van bloeduitstortingen.

Ascorbinezuur en vitamine C, die qua samenstelling nauw verwant zijn en ook bestanddelen van arnica zijn, bevorderen de genezing van wonden, stoppen de ontwikkeling van infecties dankzij hun antivirale en antibacteriële eigenschappen en dragen bij aan de preventie van veroudering van het lichaam.

Ook de volgende bestanddelen van arnica verdienen aandacht: cynarine, dat een vaatverwijdend effect heeft; de verwante stoffen betaine en choline, die de werking van de lever en de galproductie reguleren; fytosterolen, die het cholesterol in het bloed kunnen normaliseren; en helenine, dat antiseptische eigenschappen bezit.

De organische zuren in de plant (fumaarzuur, appelzuur, melkzuur, aurinezuur en palmitinezuur) beïnvloeden de bloedcirculatie en verbeteren deze, verminderen zwellingen, normaliseren de darmwerking, reguleren de zuurgraad en vertragen het verouderingsproces.

Een bestanddeel van de chemische samenstelling, zoals gom, helpt het lichaam zich te ontdoen van afvalstoffen en bevordert het absorberend vermogen van de darmwanden, wat een gunstig effect heeft op de spijsvertering in het algemeen.

In arnica zijn ook harsen, was en etherische olie aangetroffen. De etherische olie speelt een rol bij het oplossen van hematomen, het verminderen van zwellingen en pijn van reumatoïde aard.

Ondanks deze chemische samenstelling, rijk aan nuttige stoffen, roepen wetenschappers en artsen op om voorzichtig met arnica om te gaan, omdat de plant ook alkaloïden bevat. Deze zijn alleen onder bepaalde, strikt beperkte omstandigheden nuttig voor het lichaam. Van oudsher werden alkaloïden zelfs als vergif beschouwd en werden er zelfs pijlpunten mee geïmpregneerd.

Hoe ziet het eruit en waar groeit het

Arnica is een overblijvende plant; botanici rekenen haar tot de kruidachtige planten. De hoogte kan, afhankelijk van de soort, behoorlijk verschillen: sommige variëteiten worden niet hoger dan 15 cm, andere groeien tot 80 cm en zelfs tot 1 m!

De wortelstok van de plant is kruipend, ligt niet diep in de bodem en verspreidt zich horizontaal of enigszins schuin. De wortelstok is klein: de gebruikelijke lengte is ongeveer 15 cm, de dikte bedraagt doorgaans niet meer dan 1 cm. Maar hij is bedekt met een groot aantal bijwortels, die als draden de grond doordringen en daaruit de voedingsstoffen en het vocht halen die de plant nodig heeft. De dikte van de bijwortels is ongeveer 1 mm. De buitenkant van de wortelstok is bruin of donkerbruin met een rode tint, van binnen is hij wit.

Arnica vormt in het eerste levensjaar slechts een bladrozet; er ontstaan nog geen stengels of bloemen. Het jaar daarop is het een volwaardige plant: uit de wortelstandige bladrozet, die uit zes bladeren bestaat, komt een rechte stengel omhoog die zich in het bovenste deel vertakt. Op de stengel bevinden zich korte haartjes, als een dons; ze zijn vooral dicht bij de bovenkant van de plant.

De bladeren van arnica zijn van twee typen. Die welke een rozet vormen aan de basis, zijn breed en zitten aan bladstelen – zo kort dat het lijkt alsof ze zittend zijn. Ze zijn ovaal van vorm en hebben gave randen. De bladeren zijn aan de bovenkant licht behaard, aan de onderkant van elk blad vallen de lengtenerven sterk op. Op de stengel zijn de bladeren van een ander type – ze zijn volledig zittend, zelfs de stengel omvattend. De randen zijn meestal gaaf, maar kunnen ook licht getand zijn, en de vorm hangt af van de arnicasoort: ze kunnen langwerpig, eivormig of lancetvormig en puntig zijn. Ze staan paarsgewijs tegenover elkaar, met een gemiddelde lengte van 15 tot 17 cm en een breedte van maximaal 5 cm.

De kleur van alle bladeren is diepgroen, aan de onderkant is het blad lichter van tint.

Bovenaan de vertakte stengel worden een tot drie bloemhoofdjes gevormd met een grootte van 2 tot 5 cm. De bloem lijkt uiterlijk op een madeliefje, maar dan geel. De bloeiperiode van arnica is van juni tot augustus, in hooggebergten van juli tot september.

Na de bloei worden geelgroene of grijszwarte zaadvruchten gevormd, cilindrisch van vorm, 5 tot 10 mm lang. Op elk vruchtje is een goed ontwikkeld, bleekgeel haarkuifje zichtbaar. De zaden rijpen in augustus-september. Ze spelen natuurlijk een rol bij de voortplanting, maar de belangrijkste manier is via wortelstokken.

De plant wordt als vrij zeldzaam beschouwd. Hij komt voor in Europa, in het gebied van de voormalige Sovjet-Unie alleen in de westelijke randgebieden van Wit-Rusland, Litouwen en Letland, in de Oekraïense Karpaten, de bovenste regionen van de Dnjepr- en Dnjestr-regio, in de oblasten Moermansk en Archangelsk, in het Verre Oosten en in Noord-Amerika.

Het kruid geeft de voorkeur aan bergachtige bosgebieden, stijgt tot een hoogte van 1000 m boven zeeniveau, in de Alpen is arnica te zien op een hoogte van ongeveer 2800 m. In laagland komt het slechts zelden voor; het houdt van naaldbossen, beuken- en gemengde dennen-berkenbossen, open plekken, bosranden en weiden, struikgewas. Het groeit op matig vochtige zandgronden met een zure reactie in gebieden met vochtige lucht. Men kan zowel kleine groepsstruiken van arnica vinden als afzonderlijke, solitaire exemplaren.

Soorten

In de natuur zijn er meer dan 30 soorten arnica, maar niet alle worden gebruikt voor medicinale doeleinden. Meestal worden geneeskrachtige preparaten bereid op basis van bergarnica, arnica foliosa en Chamisso-arnica.

Bergarnica omvat twee variëteiten: de alpenarnica en de Unalaska-arnica.

De alpenarnica wordt tot 30 cm hoog en is niet alleen te vinden in de Europese bergen, maar ook in Noord-Amerika. Zijn verspreidingsgebied omvat ook een klein deel van de oblasten Archangelsk en Moermansk, hij gedijt goed op het Kola-schiereiland, in de vrij barre rotsen, en zelfs in de toendra. In tegenstelling tot zijn andere verwanten verdraagt hij droge grond en vestigt hij zich op calciumrijke berghellingen, tussen schaarse struiken, en ook op kale gipsgesteenten begroeid met mossen. In de laagtes, op weilanden, is hij moeilijker te vinden.

Arnica unalaschcensis is iets hoger dan de alpiene arnica en wordt tot 40 cm hoog. Haar exemplaren – zowel losse planten als dichte begroeiingen – worden vaak aangetroffen op eilanden: de Komandorski-eilanden en de Koerilen, het Japanse Honshu en Hokkaido, en de Aleoeten, die tot Noord-Amerika behoren. Er is een klein aantal op Kamtsjatka, waar eveneens enkele kleine groeiplaatsen van arnica zijn vastgesteld.

Arnica foliosa is een hoog opgroeiende plant en bereikt een hoogte van 80 cm. Haar oorspronkelijke groeiplaatsen zijn de steppen van het Noord-Amerikaanse continent. Maar zij wordt, anders dan andere arnicasoorten, betrekkelijk eenvoudig gekweekt, waardoor u haar in verschillende regio's kunt aantreffen.

Arnica chamissonis is vernoemd naar de botanicus die deze plantensoort voor het eerst beschreef. Zij komt voor in het Verre Oosten en op Sachalin – in bergachtige gebieden en gemengde bossen, langs rivieren. Zij wordt tot 80 cm hoog en onderscheidt zich van soortgenoten door haar oranje bloemen.

Ook Arnica sachalinensis verdient aandacht. Van de hele grote botanische familie is zij de hoogste – sommige exemplaren worden wel een meter hoog. Haar verspreidingsgebied is het Russische Verre Oosten; nergens anders ter wereld komt Arnica sachalinensis voor.

Oogst en opslag

Voor medische en cosmetische doeleinden worden bloemhoofdjes verzameld, samen met kleine – ongeveer 1 cm lange – stukjes stengel waaraan de bloem vastzit. Voor het verzamelen van de grondstof zijn de tweede en derde tien dagen van juni geschikt.

Om een grondstof van goede kwaliteit te verkrijgen, kunt u beter een mooie, zonnige dag uitkiezen, tegen de middag, wanneer de dauw is opgedroogd. Voor het drogen moet u een plek kiezen waar u de bloemen vrij kunt uitleggen, zodat ze van alle kanten direct kunnen luchten. De grondstof mag niet worden omgedraaid of omgeschept, omdat de bloemhoofdjes tamelijk bros worden en snel uit elkaar vallen. Bovendien moet de plek donker zijn.

Bedek de verzamelde bloemhoofdjes met gaas, zodat ze ontoegankelijk zijn voor vliegen, die maar al te graag hun eitjes direct in de bloemen leggen. Meestal is arnica binnen een week droog.

Het is tamelijk moeilijk om aan alle genoemde voorwaarden te voldoen. Daarom is het verstandig om na te denken en af te wegen: misschien is het handiger om de grondstof in een elektrische droger te drogen en daarbij de temperatuur op niet meer dan 50 graden in te stellen.

Gedroogde arnica wordt eveneens bewaard in een donkere ruimte met goede ventilatie; onder zulke omstandigheden verliest zij twee jaar lang haar nuttige eigenschappen niet. U moet eraan denken dat ongecontroleerd verzamelen verboden is, omdat de plant is opgenomen in de Rode Boeken van de USSR, Wit-Rusland en Rusland.

Geneeskrachtige eigenschappen van bergarnica

1. De bloemen van arnica kunnen bloed stelpen, baarmoedercontracties versterken en de galproductie stimuleren. In kleine doses toniseren zij het zenuwstelsel, en in grote doses kunnen zij een middel zijn ter voorkoming van stuiptrekkingen en een kalmerend effect hebben.
2. Dankzij de werking van de bloemen verwijden de bloedvaten in de hersenen zich, wat vroeger werd toegepast om functies te herstellen tijdens de revalidatie na bloedingen. Bovendien behoort de mogelijkheid om de bloeddruk zonder bijwerkingen te verlagen tot de gunstige effecten van de bloemen.
3. Preparaten op basis van arnicawortel hebben een stimulerend effect op het hart en de bloedvaten. Ze verwijden de bloedvaten die het hart van zuurstof voorzien, waardoor de bloedstroom toeneemt. Dit wordt gebruikt bij myocarditis, vaatspasmen en atherosclerose, wanneer de vaten kritisch vernauwd zijn. Arnica is effectief bij hartzwakte en angina pectoris.
4. Arnicatinctuur wordt in de gynaecologie gebruikt als bloedstelpend en samentrekkend middel, vooral na een bevalling of abortus wanneer de samentrekkingskracht van de baarmoeder verminderd is. Daarnaast wordt het gebruikt voor de behandeling van patiënten met vleesbomen, poliepen, cysten, baarmoederontstekingen en verschillende menstruatiestoornissen.
5. Om hematomen sneller te laten verdwijnen en de normale bloedcirculatie te herstellen, wordt arnica voorgeschreven aan patiënten die een hersenschudding of hersenbloeding hebben gehad. Kneuzingen, blauwe plekken, verrekkingen en schaafwonden werden al van oudsher met arnica ingewreven, en de effectiviteit ervan wordt erkend door de moderne geneeskunde.
6. Tot de aandoeningen waarvoor arnicapreparaten worden gebruikt behoren galstenen, cholecystitis, cholangitis en hepatitis.
7. Arnica is onmisbaar voor het oplossen van veel huidproblemen: ontstekingen, etterende puisten, huiduitslag, bevriezingen en brandwonden.
8. Tandartsen hebben ook arnicapreparaten in hun arsenaal: ze worden gebruikt voor parodontose, stomatitis en gingivitis. Bovendien kan het kiespijn verzachten. Dit alles is mogelijk dankzij de ontstekingsremmende, bloedstelpende en pijnstillende werking van arnica en het vermogen om epitheel te herstellen.

Toepassing van arnica in de volksgeneeskunde

Arnica is al sinds de 11e eeuw bekend in West-Europa. Een potje met arnicazalf zat in de reistas van elke middeleeuwse ridder; het werd als wonderbaarlijk beschouwd, in staat om alle wonden onmiddellijk te laten genezen. Bij grotere gewrichtsblessures werden koude kompressen van een afkooksel van de geneeskrachtige plant op de pijnlijke plekken gelegd.

In de tijd van de Sovjet-Unie maakte arnica deel uit van de farmacopee; het werd veel gebruikt in alle ziekenhuizen. Tegenwoordig wordt de plant niet zo actief meer gebruikt; artsen schrijven vooral afkooksels en tincturen voor. Artsen in andere landen gebruiken bloemenextract en pleisters op basis van het kruid.

Arnica is een van de eerste planten waarmee homeopaten begonnen te behandelen, meestal bij verwondingen. De volksgeneeskunde blijft arnica trouw en gebruikt het veelvuldig als zweetdrijvend en vochtafdrijvend middel, voor de behandeling van griep en bronchitis, diarree en koorts. En voor wondgenezing wordt het nog steeds beschouwd als een van de beste medicinale planten.

Tegen stomatitis en parodontitis

Zet een eetlepel arnicabloemen met een glas net gekookt water en laat een half uur trekken onder een gesloten deksel. Na het zeven de mond spoelen. Kan ook worden gebruikt voor de behandeling van keel bij keelontsteking. Herhaal de procedure tot 5 keer per dag.

Tegen parodontitis en tandvleesbloedingen

Maak een tinctuur van een eetlepel verse arnicabloemen en 100 ml goede wodka, die twee weken heeft gestaan. Filteren. Voeg dezelfde hoeveelheid calendulatinctuur en 3 eetlepels perzikolie toe. Bij parodontose en bloedend tandvlees gaasjes met het mengsel doordrenken en op het tandvlees aanbrengen. Herhalen tot de symptomen van de ziekte verdwijnen.

Bij baarmoederbloedingen

Een eetlepel droge arnica overgieten met een kopje net gekookt water en 4 uur laten trekken. Drink 50 ml, 3 tot 4 keer per dag.

Bij gewrichtstrauma's en hematomen

Om pijn en zwelling bij een gewrichtsletsel of uitgebreid hematoom te verminderen, maakt u kompressen op basis van arnica. Voor de bereiding van de oplossing voor kompressen: giet 2 eetlepels bloemen met 300 ml water, breng aan de kook, zet het vuur uit en haal van het fornuis. Na 30 minuten is het geneeskrachtige mengsel klaar. Week er gaas of een doekje in en breng het aan op het pijnlijke gewricht. De eerste paar dagen koude kompressen gebruiken, en wanneer de zwelling afneemt, overstappen op warme – deze hebben een absorberende werking.

Bij cholecystitis

Een eetlepel arnicabloemen zetten met 250 ml kokend water in een schenkkan, afdekken en op een waterbad plaatsen. Laat het mengsel 15 minuten stomen, haal het eraf en laat het 45 minuten trekken, daarna filteren. Enkele dosis: een eetlepel, verdund in 50-100 ml melk, herhaal de inname na elke maaltijd – 3 keer per dag. Deze infusie heeft galafdrijvende eigenschappen.

Bij angina pectoris

Bereid een afkooksel van arnicawortels: neem 2 theelepels grondstof en giet er 2 kopjes water bij, zet het op laag vuur en laat ongeveer 5 minuten koken. Dek af met een schoteltje of deksel en laat een uur trekken. Neem het gefilterde afkooksel voor het ontbijt en diner, een eetlepel per keer.

Bij epilepsie en hersenaandoeningen

Snijd een eetlepel verse arnicabloemen fijn, giet er 100 ml goede wodka bij, laat het vervolgens 3-4 weken op een donkere plaats trekken. Filteren en 3-4 keer per dag 30-40 druppels drinken, verdund in een kleine hoeveelheid water.

Bij maagaandoeningen

Neem een gelijke hoeveelheid verse arnicabloemen en wodka (op een glas wodka een glas arnica). Laat 2 weken trekken, zeef het dan twee keer door linnen doek.

Om de toestand bij maagziekten te verbeteren en aanvallen van algemene zwakte te verlichten, druppelt u een paar druppels van het verkregen mengsel in een eetlepel water. Neem het indien nodig.

Soorten geneeskrachtige bereidingen

In apotheken zijn er veel zalven, gels, crèmes, massageolie en homeopathische korrels op basis van arnica. Maar ze bevatten verschillende extra bestanddelen die allergische reacties kunnen veroorzaken. Daarom is het mogelijk om geneeskrachtige preparaten thuis te bereiden.

Aftreksel

Overgiet een eetlepel arnicabloemen met een glas kokend water en laat een half uur staan. Zeef door kaasdoek; op basis van dit aftreksel kunt u dan kompressen, omslagen en natte lotions bereiden. Om mogelijke huidirritatie te voorkomen, dient u het middel eerst met water te verdunnen – ofwel half om half, ofwel een derde aftreksel met twee derde water.

Tinctuur

Maal 60–80 g verse arnicabloemen fijn (of 2 eetlepels). Giet er een halve liter 70% alcohol overheen. Laat 3–4 weken trekken in een fles van ondoorzichtig glas op een donkere plaats (of in een kast). Zeef het. U verkrijgt een groenachtig bruine vloeistof met een bittere smaak. Bij inwendig gebruik verdunt u het met water of melk. Voor kompressen verdunt u met water: op 1 deel tinctuur neemt u 5 delen vloeistof.

Thee

1. Arnicathee mogen alleen patiënten met hartziekten drinken, en dan alleen als de behandelend arts dit voorschrijft. Andere mensen kunnen met deze thee gorgelen of er kompressen mee maken. Om de thee te bereiden, overgiet u 2 theelepels gedroogde arnicabloemen met een kwart liter kokend water. Zeef na 10 minuten. U kunt het beste met warme thee gorgelen.
2. Neem gelijke delen kamille- en arnicabloemen, maal ze fijn in een vijzel en zet ze in een theepot als gewone thee. Laat 15 tot 20 minuten trekken, giet het vervolgens in kopjes en drink het. Voeg suiker of honing toe om het smakelijker te maken. U kunt deze thee drinken bij reuma, jicht en diarree.

Zalf

Arnicazalf is effectief bij de behandeling van jicht, reuma, spataderen, kneuzingen, verwondingen, verstuikingen, blauwe plekken en schaafwonden. Het verlicht pijn en remt het ontstekingsproces.

Smelt 20 g sheaboter en 20 g bijenwas en 25 g kokosolie au bain-marie. Voeg aan hetzelfde mengsel 150 ml arnicaolie en 150 ml sint-janskruidolie toe, evenals 2/3 kopje water. Haal het mengsel van het bain-marie en giet het in een blender. Terwijl de bijenwas nog niet gestold is, begint u de zalf op lage snelheid te kloppen. Met deze hoeveelheid ingrediënten zou u ongeveer 300 g arnicaolie moeten krijgen. Wanneer het mengsel goed gemengd is, breng het over in een glazen pot. Indien gewenst kunt u een beetje rozemarijnextract toevoegen; dit verlengt de houdbaarheid van het product.

Olie

Arnicaolie wordt ook maceraat genoemd. Dit middel met een lichte aangename geur is goed voor massage. Het wordt vaak gebruikt door sporters om spierpijn na intensieve trainingen te verlichten. Het helpt sneller te herstellen na verstuikingen, kneuzingen, ontwrichtingen, ontstekingsprocessen in de spieren. Het wordt aanbevolen bij aambeien, spierkrampen, spataderen en stoornissen in de bloedsomloop, de zogenaamde fragiele bloedvaten, wanneer iemand geneigd is tot frequente blauwe plekken en hematomen. De olie bereidt het lichaam goed voor op een sessie manuele therapie, helpt bij ischias- en artritispijn. Het wordt ook gebruikt om het haar te versterken.

Arnica-olie wordt verkregen uit de bloemen van arnica door ze te laten trekken in een willekeurige plantaardige olie. Gebruik bij voorkeur geurloze olijfolie of zonnebloemolie. Voor een liter olie is 50 g droge arnicabloemen nodig. Meng ze in één bak en laat het 1,5–2 weken trekken. In die tijd geeft de plant alle nuttige componenten af en ontstaat een stroperig mengsel met een donkerrode of oranjegele kleur en een groenachtige tint.

De olie wordt alleen uitwendig gebruikt. U mag er geen schaafwonden, krassen of andere open wonden mee insmeren.

Toepassing in de cosmetologie

Arnica wordt al lang voor cosmetische doeleinden gebruikt. Al in de Middeleeuwen werd haar wonderbaarlijke vermogen opgemerkt om esthetische problemen op te lossen. Deze berusten vooral op de venotonische eigenschap van de plant en het vermogen om zogenaamde spinnenwebaders, bloeduitstortingen en blauwe plekken te verminderen.

Bovendien maakt de cosmetologie gebruik van de ontstekingsremmende eigenschappen van arnica. Arnicine, dat erin voorkomt, verhoogt het vermogen van de huid om externe negatieve invloeden te weerstaan. De vitaminen en antioxidanten in de plant hebben een verjongend effect en geven producten op basis ervan antibacteriële eigenschappen.

Traditioneel wordt arnica gebruikt om door de zon verbrande huid te herstellen, de daardoor ontstane roodheid en schilfering te verlichten en een oppervlakkige brandwond te behandelen.

Onlangs is gebleken dat arnicaproducten de huid lichter kunnen maken dankzij de triterpeenzuren die erin zitten; deze hebben een sterk vermogen om de melaninesynthese te onderdrukken. Daarom kan deze geneeskrachtige plant ook worden gebruikt in de strijd tegen hyperpigmentatie.

Maar voordat u arnicaproducten voor cosmetische doeleinden gebruikt, moet u een gevoeligheidstest doen, omdat de geneeskrachtige plant een allergene werking heeft en niet voor iedereen geschikt is.

Afkooksel voor een probleemhuid

Met het afkooksel dient u de huid met puistjes, acne en roodheid af te nemen. Het is vooral effectief in de puberteit, wanneer deze problemen zich het duidelijkst voordoen.

Voor de bereiding van het afkooksel giet u 2 eetlepels droge arnica over met kokend water en houdt u het mengsel ongeveer 15 minuten au bain-marie. Laat het afkoelen, zeef het en u kunt het gebruiken nadat u het met een gelijke hoeveelheid melk of water hebt verdund.

Lotion tegen acne

Dit mengsel helpt om acne en puistjes te bestrijden.

Laat de arnicabloemen trekken in goede wodka; gebruik op één deel droog geneeskrachtig materiaal 10 delen wodka. Laat het een week trekken, zeef het en depp de door uitslag aangetaste plekken één keer per dag.

Lotion voor een vette huid

Giet een kop kokend water over een mengsel van arnica en salie (neem van beide een eetlepel). Laat het mengsel een half uur trekken, zeef het en voeg er 30 ml wodka aan toe. Neem met de verkregen lotion 's ochtends en 's avonds het gezicht af.

Haarlotion

Dit middel bestrijdt roos en vet haar en bevordert de haargroei.

Giet 100 g alcohol over een eetlepel gedroogde arnicabloemen. Laat het een week op een donkere plaats trekken. Verdun het voor gebruik met water: gebruik op één deel van het mengsel 4 delen water en wrijf het daarna tweemaal per week in de hoofdhuid.

Tegen haaruitval

U bereidt een tinctuur van een eetlepel gedroogde arnica op 100 gram alcohol. U neemt 1 deel tinctuur en voegt er 5 delen klisolie, ricinusolie of maïsolie aan toe, en mengt het. Twee keer per week, een half uur voor het wassen van het haar, wrijft u het mengsel in de hoofdhuid. Bij regelmatig gebruik wordt de haargroei versneld en stopt de haaruitval.

Haarspoeling

U giet een eetlepel bloemhoofdjes met 2 glazen kokend water, laat het trekken tot het mengsel lauwwarm is, zeef het en spoel er uw haar mee voor een gezonder uiterlijk. Herhaal dit 1–2 keer per week voor een effectief resultaat.

Tegen striae

Het inwrijven van olie of zalf op basis van arnica in de buikhuid voorkomt het ontstaan van striae tijdens de zwangerschap, of vermindert bestaande striae.

Breng het genezende middel 3 tot 4 keer per dag aan.

Tegen rimpels

Om de huid op te frissen en een jongere aanblik te geven, kunt u 1–2 keer per week een zelfgemaakte zalf op het gezicht aanbrengen. Hiervoor smelt u 25 gram kokosolie, 20 gram sheaboter, 20 gram bijenwas, een kopje sint-janskruidolie en een kopje arnica-olie, en 2/3 kopje water in een waterbad. Voeg een theelepel calendulaolie toe om de zalf zachter te maken.

U haalt het mengsel van het waterbad, roert het grondig door en giet het in een blender. Terwijl de bijenwas nog niet is uitgehard, begint u de zalf op lage snelheid te kloppen. Van deze hoeveelheid ingrediënten krijgt u ongeveer 300 gram arnica-olie. Als het mengsel is gemengd, doet u het over in een glazen pot. Gebruik de zalf echter niet zuiver op het gezicht. Meng liever in een kopje een theelepel zalf met een enkele dosis van uw gebruikelijke gezichtscrème en breng dit mengsel op de huid aan.

Contra-indicaties voor gebruik

Bij uitwendig gebruik van preparaten op basis van arnica kunnen allergische reacties optreden: roodheid, huiduitslag, jeuk, branderigheid. In deze gevallen moet u het gebruik van het middel onmiddellijk staken en een arts raadplegen.

Houd er rekening mee dat inwendig gebruik van arnica tot verstopping kan leiden. Bovendien is inwendig gebruik van geneeskrachtige preparaten met arnica gecontra-indiceerd bij mensen met een verhoogde bloedstolling; zwangere vrouwen, moeders die borstvoeding geven en kinderen mogen het niet innemen.

Gebruik preparaten op basis van arnica niet ongecontroleerd. Overleg altijd met uw behandelend arts en houd u strikt aan de aanbevolen dosering en duur van de behandeling. Overschrijd deze nooit! Anders kan vergiftiging optreden, die zich uit in overmatig zweten, zeurende pijn in de benen en krampen in de kuitspieren, kortademigheid, koude rillingen, misselijkheid, braken en buikpijn. Een verminderde werking van het hart- en vaatstelsel is ook mogelijk. Bij dergelijke symptomen moet u onmiddellijk een arts raadplegen!

Foto van arnika