Mag u bij diabetes rijst eten?
Diabetes is een chronische ziekte die gepaard gaat met insulinedeficiëntie, waardoor het bloedsuikergehalte stijgt. Patiënten krijgen een streng dieet voorgeschreven dat zij hun hele leven moeten volgen.
Rijst behoort tot de complexe koolhydraten en bevat magnesium, kalium, fosfor en B-vitamines. Deze zijn betrokken bij de energieproductie en de normalisatie van het zenuwstelsel. Mensen met diabetes is het niet verboden om rijst te eten, maar het hangt af van de soort. In dit artikel wordt elke rijstsoort en de invloed ervan op het insulinegehalte in detail besproken.
Hoe kiest u een veilige rijstsoort bij diabetes?

Mensen met diabetes moeten letten op de glycemische index van het product, omdat die de bloedsuikerspiegel beïnvloedt. Deze waarde staat op de verpakking vermeld met de afkorting 'GI'. Er zijn drie classificaties van producten op basis van de glycemische index:
- GI 55 en lager. Verlaagd niveau.
- GI 56-70. Gemiddeld niveau.
- GI 71 en hoger. Verhoogd niveau.
Bij diabetes moet u rijstsoorten kiezen met een lage glycemische index; ook is het af en toe toegestaan om granen met een gemiddelde index aan het dieet toe te voegen. Rijst met een hoge index is ten strengste verboden, omdat dit een piek in de bloedsuikerspiegel kan veroorzaken en de ziekte kan compliceren.
Witte rijst
Witte rijst wordt beschouwd als de populairste in Rusland. Van deze graansoort worden melkpappen, pilav en bijgerechten bij vleesgerechten bereid. Witte rijst heeft een GI van 68-72, daarom moet u het niet eten bij diabetes.
Bruine rijst
Deze soort wordt beschouwd als recordhouder wat betreft het gehalte aan nuttige micronutriënten en vitamines die nodig zijn voor een normale lichaamsfunctie. Bruine rijst bevat magnesium, zink, selenium, ijzer, jodium, fosfor en B-vitamines. Het reinigt het lichaam van afvalstoffen en gifstoffen, normaliseert de darmwerking en verlaagt het cholesterol- en bloedsuikergehalte. De glycemische index van de bruine rijstvariant is 55-60, wat betekent dat het gegeten kan worden door mensen met diabetes. Er worden pilav en bijgerechten met groenten van gemaakt.
Zilvervliesrijst
Deze soort is rijk aan B-vitaminen, fosfor, magnesium, kalium, zink en foliumzuur, dat zo belangrijk is voor vrouwen. De glycemische index van bruine rijst is 40-45, daarom is het product toegestaan bij diabetes. Vezels en thiamine reinigen het lichaam van afvalstoffen en verlagen het bloedsuikergehalte. De structuur van bruine rijst is aanzienlijk grover, wat betekent dat u het langer moet koken dan normaal. Voor het bereiden moet u de korrels 4 uur in koud water weken. Dit maakt de bruine rijst zachter en malser. De calorische waarde van deze graansoort is slechts 111 kcal per 100 gram, terwijl witte rijst 135 kcal bevat.
Bruine rijst houdt niet alleen de bloedsuiker op peil, maar helpt ook bij het afvallen. Het grootste nadeel is de hoge prijs en de korte houdbaarheid. U kunt bruine rijst in de oven bakken met groenten en serveren met vleesbijgerechten.
Zwarte rijst of wilde rijst
De wilde rijstsoort wordt ook wel koninklijk genoemd. In de oudheid werd het alleen geserveerd aan koninklijke families en adel. Zwarte rijst heeft een aangename nootachtige smaak en bevat de meeste eiwitten onder de andere soorten. De glycemische index is 45-50, wat betekent dat het wordt aanbevolen voor mensen met diabetes. Wilde rijst is rijk aan: thiamine, fosfor, magnesium, zink, ijzer en vitamine E. Het heeft een lage calorische waarde, slechts 105 kcal per 100 gram product.

Zwarte rijst helpt de darmfunctie te normaliseren, het lichaam te verrijken met nuttige mineralen en gewichtsverlies te bevorderen. Het grootste nadeel is de hoge prijs. Voor het bereiden moet u wilde rijst een hele nacht in koud water laten weken en vervolgens beginnen met koken. De gerechten worden ongeveer een uur bereid. Een ideale smaakmaker voor zwarte rijst zijn noten, die ook het suiker- en cholesterolgehalte verlagen.
Parboiled rijst
Deze rijstsoort wordt behandeld met stoom en heeft daardoor een gouden tint. Het is rijk aan B-vitaminen, selenium, zink, ijzer, mangaan en koper. Deze micronutriënten normaliseren de werking van het hart en het zenuwstelsel. De glycemische index van gestoomde rijst is 50, waardoor het product kan worden opgenomen in dieetvoeding. Deze soort is in alle supermarkten verkrijgbaar en kost net zoveel als gewone witte rijst. De calorische waarde is slechts 97 kcal per 100 gram product, dus het bevordert gewichtsverlies.
Gestoomde rijst wordt 20-30 minuten bereid op middelhoog vuur en geserveerd met gestoomde groenten of vleesgerechten.
Rode rijst
Rijst krijgt een rode kleur van de schil vanwege een speciale stof – anthocyaan, die het product kleurt. Deze component vertraagt het verouderingsproces, normaliseert de darmfunctie en vermindert het risico op tumoren in de borsten en dikke darm. De glycemische index van rode rijst is 46-50, dus het kan worden geconsumeerd bij diabetes. Rode rijst bevat nuttige stoffen: ijzer, kalium, calcium en vitamine B. De variëteit van dit type normaliseert de bloeddruk, verbetert de hartfunctie en helpt bij gewichtsverlies. In 100 gram van het bereide product zit slechts 11 kcal.
Rode rijst wordt bereid met gestoomde groenten en vleesgerechten. Het enige nadeel van dit type is de hoge prijs.
Basmatirijst
Basmatirijst wordt vanuit het oude Hindi vertaald als geurig. Het wordt vaak bereid in Pakistan en India. De soort bevat: ijzer, fosfor, kalium en vitamine B. Basmati heeft een glycemische index van 50-55 GI, dus het kan worden geconsumeerd bij diabetes. De soort verbetert de werking van het zenuwstelsel, het hartritme en heeft een gunstig effect op de spijsvertering. De schil van basmatirijst is zacht, dus deze hoeft niet in water te worden geweekt voor het koken. Basmati wordt geserveerd met gestoomde groenten en vleesgerechten.
Op basis van dieetrijstsoorten kan men talloze culinaire recepten bedenken die niet alleen de bloedsuikerspiegel verlagen, maar ook verrassen met een aangename smaak en aroma.
«Belangrijk: alle informatie op de website wordt uitsluitend ter informatie verstrekt. Raadpleeg een specialist op het betreffende vakgebied voordat u bepaalde aanbevelingen toepast. Noch de redactie, noch de auteurs zijn aansprakelijk voor eventuele schade die door de materialen wordt veroorzaakt.»
