Hopbellen: geneeskrachtige eigenschappen en contra-indicaties

Hop wordt door velen geassocieerd met brouwerij. Maar in werkelijkheid is gewone hop ook een geneeskrachtige plant, waarvan de unieke eigenschappen al in de oudheid bekend waren, maar pas recentelijk door wetenschappelijk onderzoek zijn bevestigd.

Botanische beschrijving van de plant

De wetenschappelijke naam van gewone hop is Humulus lupulus L., het is een meerjarig kruidachtig plant dat botanisch gezien een klimmende liaan is. Hop heeft een krachtige en sterk vertakte kruipende wortelstok, met dikke wortels die snel uitgroeien. Het ondergrondse deel van deze liaan overwintert goed en kan in het algemeen tot 20 jaar op dezelfde plek groeien.

Het bovengrondse deel bestaat uit eenjarige scheuten van vierkantige vorm, bedekt met kleine haakvormige stekels. Ze worden 3–6 m lang. De scheuten groeien zeer snel. Per dag kan de stengel 20 cm groeien. De scheuten zijn bedekt met ruwe blaadjes met klieren.

Hop is een tweehuizige plant, dat wil zeggen dat er mannelijke en vrouwelijke exemplaren voorkomen. En de bloemen die erop worden gevormd zijn verschillend. De hopbellen zijn precies de bloemen die worden gevormd op de vrouwelijke planten (geen vruchtlichamen, zoals velen gewend zijn te denken). Deze dichte hopbellen bestaan gemiddeld uit minstens 20 bloemen (en soms wel tot 60 stuks). Aan de onderkant van deze hopbellen bevinden zich lupulineklieren, die bittere stoffen bevatten (daarover later meer).

Op mannelijke planten zitten geen hopbellen, alleen bloeiwijzen in de vorm van bladloze pluimen. Interessant is dat voor industriële doeleinden vaak alleen vrouwelijke planten worden gekweekt. Dit is nodig zodat ze niet worden bestoven en er geen vruchten verschijnen. Het verschijnen van vruchten vermindert de waarde van hop, omdat het aantal lupulineklieren op de hopbellen in dergelijke gevallen afneemt.

Waar hop groeit en hoe het wordt gebruikt

Gewone hop komt in het wild veel voor in Europa en Noord-Amerika, en ook in sommige regio's van Afrika. In Centraal-Azië is het echter zeer weinig. In de natuur groeit hop vaak nabij rivieren en in steppen, alsook in bosgebieden. Maar tegenwoordig zijn de gecultiveerde varianten veel gemakkelijker te vinden.

Hop wordt op industriële schaal verbouwd in bijna alle Europese landen, Mexico en de Verenigde Staten. In de loop van vele eeuwen zijn er veel variëteiten van deze plant gekweekt. Ze verschillen van elkaar in de tint van de stengel, de bloei- en rijpingsperiode, en ook in het bitterstofgehalte in de kegels. Hop kan ook worden geteeld in een particuliere tuin – het vereist vruchtbare grond en bescherming tegen noordelijke winden, maar over het algemeen zou de teelt ervan geen bijzondere problemen moeten opleveren.

Op het perceel wordt hop als klimplant vaak gebruikt in de landschapsarchitectuur – het staat mooi op hellingen, bij pijlers van tuinhuisjes en pergola's. Hopbellen worden veel gebruikt in de voedingsindustrie, niet alleen in de brouwerij maar ook in de bakkerij – daar worden er vloeibare gisten van gemaakt voor sommige broden. De hopbellen bevatten looistoffen – ze voorkomen dat de daaruit verkregen dranken en producten verzuren.

En in vroeger tijden werden hopbellen vaak gebruikt voor het verven van stoffen, terwijl van de lange stengels vezels werden gemaakt die later werden gebruikt voor het vervaardigen van touwen en grove jute.

Chemische samenstelling

Hopbellen bevatten unieke stoffen – zoals lupuline en andere hopzuren. Hun chemische samenstelling is vrij divers. Het omvat:

1. Polyfenolverbindingen, waaronder flavonoïden, die antioxiderende en ontstekingsremmende activiteit hebben.
2. Fytohormonen, voornamelijk oestrogeenachtige stoffen.
3. Etherische olie van lichtgele kleur, die op zichzelf een vrij complexe chemische samenstelling heeft. De belangrijkste actieve stoffen zijn myrceen en myrceenol, die een aangenaam aroma hebben. Ook bevat het esters van azijnzuur en mierenzuur, linalool, geraniol, enz.
4. Bitterstoffen (of harsachtige stoffen). In totaal bevatten de kegels ongeveer 90 van dergelijke verbindingen, waaronder lupuline, humulon en andere. Het hopgehalte aan bitterstoffen kan tot 26% bedragen, de hoeveelheid hangt af van de specifieke variëteit.
5. B-vitaminen, die een positief effect hebben op de toestand van het zenuwstelsel en de stofwisselingsprocessen activeren.
6. Vitamine PP, dat een gunstig effect heeft op de conditie van de bloedvaten.
7. Ascorbinezuur, dat ook een antioxidant is en bovendien het immuunsysteem versterkt.
8. Een alkaloïde-achtige stof – dit is humuline.
9. Een grote hoeveelheid ijzer-, kalium- en calciumzouten, die deelnemen aan veel vitale biochemische processen in het menselijk lichaam.

Het is juist de aanwezigheid van deze stoffen die de geneeskrachtige eigenschappen van hop bepaalt. Flavonoïden, evenals vitamine C en PP, versterken bijvoorbeeld de bloedvaten en hebben een anti-maagzweer effect. Bitterstoffen hebben een gunstige invloed op de spijsverteringsprocessen. Polyfenolverbindingen neutraliseren de negatieve werking van vrije radicalen en remmen oxidatieprocessen die niet alleen tot vroegtijdige veroudering kunnen leiden, maar ook tot de ontwikkeling van verschillende ontstekingsprocessen en zelfs atherosclerose en de groei van verschillende soorten tumoren.

Oogst en opslag

Voor medische doeleinden worden voornamelijk hopbellen gebruikt, dat wil zeggen de bloeiwijzen van vrouwelijke planten. De oogst ervan vindt in de meeste regio's in september plaats, wanneer de bloeiwijzen hun groei hebben voltooid – dan zijn de eerste tekenen van vergeling zichtbaar. Er wordt aangenomen dat de concentratie van bitterstoffen en met name lupuline op dat moment zijn maximum bereikt. Het oogsten mag niet worden uitgesteld, omdat het risico bestaat dat de vergeelde bellen beginnen af te brokkelen en dit leidt tot verlies van een deel van de lupuline.

Hop wordt uitsluitend met de hand geoogst. De bellen worden samen met de steeltjes geplukt. Ze worden gedroogd bij kamertemperatuur in een goed geventileerde ruimte, uitgespreid op papier (maar niet op kranten, om inktabsorptie te voorkomen) of op lichte stof. Kan ook in de open lucht worden gedroogd, maar alleen in de schaduw. Het hele proces duurt enkele dagen. Het gedroogde materiaal wordt bewaard in papieren zakken om te voorkomen dat de aromatische stoffen vervliegen, bij normale luchtvochtigheid, in een kast, uit de buurt van zonlicht. Onder invloed van ultraviolet licht beginnen oxidatieve processen, ontstaat er een onaangename geur door de afbraak van bepaalde stoffen, bederft de smaak, maar vooral verliest het materiaal vrij snel zijn geneeskrachtige eigenschappen.

Geneeskrachtige eigenschappen van hopbellen

De farmacologische eigenschappen van hopbellen zijn zeer divers. In het bijzonder hebben preparaten op basis daarvan:

1. Ze bezitten ontstekingsremmende eigenschappen.
2. Ze versnellen de weefselregeneratie.
3. Ze normaliseren de toestand van de bloedvaten en verbeteren de bloedwaarden.
4. Ze hebben een diuretisch effect (de intensiteit ervan wordt grotendeels bepaald door de hopvariëteit).
5. Ze verhogen de productie van maagsap zonder de zuurgraad ervan te verhogen.
6. Ze versnellen de stofwisseling.
7. Ze voorkomen de ontwikkeling van levercirrose (zo werken de bittere hopzuren), en in het algemeen heeft de plant hepatoprotectieve eigenschappen, die dit orgaan ook beschermen tegen de negatieve effecten van alcohol.
8. Ze hebben antiseptische eigenschappen. De bitterstoffen in de bellen remmen de ontwikkeling van sommige schimmelculturen en doden andere, en ze werken ook schadelijk op veel gramnegatieve bacteriën en zelfs op sommige zuurbestendige micro-organismen. Afkooksels van de bellen kunnen echter op zichzelf de industrieel geproduceerde antibiotica niet vervangen, maar versterken hun werking.
9. Ze hebben een kalmerend effect op het centrale zenuwstelsel (hiervoor zijn niet alleen de bitterstof lupuline verantwoordelijk, maar ook andere componenten van de etherische olie). Het rustgevende effect van deze plant is echter niet bijzonder sterk, temeer omdat het mede wordt veroorzaakt door een vluchtige alcohol, waarvan de concentratie na het drogen geleidelijk toeneemt en pas aan het einde van de houdbaarheidsperiode zijn maximum bereikt. Daarom worden hopbellen vaak in combinatie met andere planten, zoals valeriaan, gebruikt om het kalmerende effect te versterken.
10. Ze hebben een krampstillend effect, onder andere werken ze gunstig op de darmspieren.

Uitgevoerd onderzoek heeft ook aangetoond dat hopbellen niet alleen een positieve invloed hebben op de lipidenstofwisseling, maar ook op de waterhuishouding.

Voor vrouwen

Naast de bovengenoemde eigenschappen zijn hopbellen voor vrouwen interessant vanwege het vermogen van deze plant om gynaecologische aandoeningen te behandelen en zelfs de borsten te vergroten. Het feit is dat deze bellen in grote hoeveelheden een hormoonachtige stof bevatten: fyto-oestrogeen 8-PN. Het wordt gebruikt voor de productie van medicijnen en verschillende cosmetische producten. De stof werkt op dezelfde manier als het vrouwelijke hormoon oestrogeen.

Blijkbaar verklaart deze werking het vermogen van hopbellen om de borsten te vergroten. In de volksgeneeskunde wordt hiervoor een aftreksel gebruikt: 1 eetlepel hopbellen (verkrijgbaar bij de apotheek) op een glas water. Het middel wordt aan de kook gebracht en op laag vuur 10-12 minuten gelaten. Daarna laat men de drank 6-8 uur in een afgesloten vat staan. Het bereide middel wordt twee keer per dag een half uur voor de maaltijd gedronken, een half glas. De kuur duurt minimaal 2-3 weken. Na deze periode zijn de eerste resultaten zichtbaar.

Men zegt dat het gebruik van dit aftreksel de borsten in relatief korte tijd met 1-2 maten kan vergroten. Men moet echter begrijpen dat hopbellen niet het meest onschuldige middel zijn; ze hebben een aantal contra-indicaties en men dient vooraf een arts te raadplegen, want gewichtstoename is een van de mildste gevolgen van een overdosis van dit aftreksel, en in het ergste geval kan het gebruik ervan leiden tot hormonale verstoring. De arts zal waarschijnlijk tests laten uitvoeren, en als het oestrogeengehalte al hoog is, zijn hopbellen gecontra-indiceerd.

Vrij recent is er onderzoek gedaan dat aantoont dat hopbellen een stof bevatten genaamd xanthohumol. Tijdens het brouwen van bier vormt het metabolieten. Deze hebben een antitumoractiviteit. Deze metabolieten worden ook gevormd tijdens de spijsvertering. Hun belangrijkste eigenschap is het vermogen om de synthese van oestrogeen te verminderen en de ontwikkeling van kwaadaardige gezwellen in de borstklieren te voorkomen. Xanthohumol remt de vermenigvuldiging van kankercellen en voorkomt het ontstaan van metastasen.

Voor mannen

Voor mannen is hop als geneeskrachtige plant vooral interessant vanwege de antibacteriële en ontstekingsremmende eigenschappen (hierdoor kunnen de bellen worden gebruikt voor de behandeling van prostatitis en urethritis).

Uit onderzoek is gebleken dat flavonoïden in hopbellen de ontwikkeling van kwaadaardige prostaatgezwellen onderdrukten. Bovendien had het hierboven beschreven xanthohumol een remmende werking op kankercellen, dat wil zeggen dat het de ontwikkeling van dergelijke gezwellen vertraagde.

De kalmerende eigenschappen van hopbellen maken ze nuttig bij ernstige stress en neurosen, waar de meeste mannen tegenwoordig aan lijden. Bovendien wordt de kalmerende werking van deze plant gebruikt bij de behandeling van vroegtijdige zaadlozing. Tegelijkertijd bevordert een aftreksel van hopbellen de productie van testosteron, waardoor de erectie kan worden genormaliseerd.

De fytohormonen in hopbellen helpen kaalheid te stoppen en bestrijden ook effectief sommige aandoeningen van de urinewegen.

Tijdens de zwangerschap

Omdat hopbellen fyto-oestrogenen bevatten en het hormoonniveau van aanstaande moeders tijdens de zwangerschap sterk verandert, mogen er tijdens deze periode geen preparaten op basis van hopbellen worden ingenomen. Dit geldt ook voor de borstvoedingsperiode. Oestrogeen onderdrukt namelijk de melkproductie.

Voor kinderen

Preparaten op basis van hopbellen zijn gecontra-indiceerd voor jonge kinderen. Het is beter om ze niet aan kinderen onder de drie jaar te geven, tenzij de mogelijke voordelen van deze plant opwegen tegen de mogelijke negatieve gevolgen. Sommige specialisten zijn van mening dat preparaten op basis van hopbellen helemaal niet aan kinderen mogen worden toegediend.

Hopbellen in de volksgeneeskunde

In de volksgeneeskunde worden hopbellen al sinds de oudheid gebruikt. Er zijn oude Arabische verhandelingen die aanbevelen deze medicinale grondstof te gebruiken als galmiddel en voor het zuiveren van het bloed. Gezien het diuretische effect, dat bijdraagt aan het verwijderen van gifstoffen uit het lichaam, moet worden opgemerkt dat de oosterse genezers gelijk hadden over de werking van hop. De bekende Europese geneesheer Paracelsus was daarentegen van mening dat hop een uitstekend middel is tegen maagaandoeningen – en de moderne wetenschap heeft zijn gelijk eveneens bewezen.

In de volksgeneeskunde van verschillende landen worden hopbellen aanbevolen bij epilepsie, diverse neurologische aandoeningen (waaronder neurasthenie, slapeloosheid, hoofdpijn, neuralgie). De bloeiwijzen van deze plant worden ook gebruikt als middel tegen hart- en vaatziekten – bijvoorbeeld bij aritmie, cardioneurosen, hartfalen. Hop vermindert zwellingen en helpt de bloeddruk te normaliseren.

In de oude tijd in Rusland werden hopbellen gebruikt voor de behandeling van geelzucht. In werkelijkheid heeft deze aandoening echter een virale oorsprong en de plant kan de oorzaak ervan niet wegnemen (het is alleen effectief bij bacteriële infecties). Hopbellen zullen bij hepatitis dan ook geen medicamenteuze behandeling met moderne middelen vervangen. Maar ze hebben een gunstige invloed op de lever, dus kunnen ze deel uitmaken van een combinatietherapie.

Infusies en afkooksels van hopbellen worden ook gebruikt bij de behandeling van gynaecologische aandoeningen, zowel van ontstekingsaard als die welke verband houden met hormonale verstoring. Bijvoorbeeld tijdens de menopauze, wanneer de oestrogeenproductie afneemt, kunnen hopbellen hormoontherapie vervangen. Ook raadt de volksgeneeskunde preparaten op basis daarvan aan bij menstruatiestoornissen.

Van hopbellen worden ook middelen voor uitwendig gebruik gemaakt. Dit zijn afkooksels, infusies en zalven die helpen bij brandwonden, schimmelinfecties van de huid, etterende wonden en zelfs schurft.

Hopbellen worden dus zowel voor de behandeling als voor de preventie van aandoeningen gebruikt. Het spectrum ervan is bovendien vrij breed, zoals hierboven is aangetoond. Hieronder worden specifieke recepten gegeven. Zo worden hopbellen toegepast:

1. Bij aandoeningen van het centrale zenuwstelsel die gepaard gaan met verhoogde prikkelbaarheid, en ook bij epilepsie. In dergelijke gevallen gebruikt u ofwel een aftreksel van hopbellen bereid volgens het onderstaande recept, of een minder geconcentreerde hopthee – 1 theelepel gedroogde grondstof per glas kokend water. Als u dagelijks 2 kopjes van deze thee drinkt, werkt het als een mild kalmerend middel. Als u 's avonds een kopje thee drinkt, helpt het tegen slapeloosheid.
2. Tegen verkoudheid en aandoeningen die gepaard gaan met hoesten. U drinkt dagelijks 2 kopjes thee bereid volgens bovenstaand recept. Tegen hoesten zijn ook inwrijvingen van de borstkas effectief, hetzij met etherische olie gewonnen uit hopbellen, hetzij met plantaardige olie waarin deze grondstof is getrokken.
3. Bij jicht worden verse of gedroogde hopbellen fijngemaakt en vermengd met boter of een ander vet dat voor medicinale doeleinden kan worden gebruikt. Dit geeft een zalf waarmee de pijnlijke gewrichten worden ingesmeerd. Het verwijdert niet de oorzaken van jicht, die liggen in een verstoring van de zoutstofwisseling, maar het verlicht pijn en ontsteking. Ook bij jicht en reuma worden baden op basis van een aftreksel of afkooksel van hopbellen aanbevolen. U neemt deze niet langer dan 15 minuten.
4. Bij eczeem maakt u een aftreksel van hopbellen, en wel bereid in een waterbad – u neemt 1 eetlepel grondstof per glas kokend water en verhit het gedurende 20 minuten op laag vuur, nadat u het vat met deze vloeistof in een pan met water hebt geplaatst. Daarna laat u het middel afkoelen, zeven en maakt u er kompressen van door er wattenpads in te weken, die u vervolgens op de probleemhuid aanbrengt.
5. Bij zeeziekte drinkt u hopthee – één kopje per dag is voldoende, u moet het langzaam drinken, in kleine slokjes.
6. Bij hoofdpijn maakt u een afkooksel op basis van honingklaver en hopbellen. Hiervoor neemt u 1 theelepel van elk bestanddeel op 1,5 glas kokend water. U brengt het middel opnieuw aan de kook, laat het een uur trekken, filtert het en drinkt vervolgens voor ontbijt, lunch en diner elk 70 ml.
7. Bij ontstekingsziekten van de nieren maakt u een aftreksel. U neemt 1 eetlepel gedroogde hopbellen, vermaalt ze, giet er 1 liter kokend water over en verhit ze 15 minuten in een waterbad. Dit geeft een middel met een lage concentratie, waarvan u driemaal daags 70 ml inneemt, vlak voor het eten, met een glas water. Houd er rekening mee dat het aftreksel als een diureticum werkt.
8. Bij de behandeling van gastritis met verminderde zuurtegraad en ontstekingsziekten van de galblaas en urineblaas bereidt u het aftreksel als volgt: u neemt 1 eetlepel hopbellen per glas kokend water, verwarmt het middel vervolgens 15–20 minuten in een waterbad, zonder het aan de kook te brengen. Daarna haalt u het aftreksel van het vuur, laat u het afkoelen, zeven en neemt u tweemaal daags 50 ml (maar niet 's avonds, vanwege het vochtafdrijvende effect).
9. Bij neuralgie maakt u een aftreksel: u vermaalt 1 eetlepel gedroogde hopbellen, giet er 0,5 liter kokend water over en laat het een uur in een afgesloten vat staan. Daarna zeven u het gereedgemaakte middel en neemt u voor elke maaltijd 100 ml.
10. Bij rugpijn veroorzaakt door osteochondrose en andere aandoeningen van de wervelkolom, evenals bij kneuzingen, bereidt u dit afkooksel. U neemt 1 eetlepel droge grondstof, giet er 200 ml net gekookt water overheen en laat het nog 15 minuten trekken in een waterbad. U hoeft dit aftreksel niet te drinken. U maakt er kompressen van en legt deze op de probleemzones. U houdt het kompres tot het is afgekoeld.
11. Bij allergie bereidt u het middel als volgt: u neemt 2 theelepels gedroogde hopbellen op een kop kokend water, verwarmt het vervolgens, zonder het aan de kook te brengen, 10-15 minuten op een laag vuur, laat het afkoelen tot een aanvaardbare temperatuur, zeef het en neemt 3-4 keer per dag 50-70 ml.
12. Bij leveraandoeningen neemt u 2 eetlepels sap verkregen uit verse hopbellen, mengt u dit met 200 ml heet water en dezelfde hoeveelheid gekookte melk en drinkt u 1 glas per dag. In de winter kunt u het sap vervangen door een aftreksel van hopbellen – 2 eetlepels gemalen grondstof op dezelfde hoeveelheid water en melk. U laat het middel 7-8 uur trekken, het beste door het 's nachts in een thermoskan te laten staan.

Het eenvoudigste fytotherapeutische middel op basis van hopbellen verkrijgt u zelfs zonder verwarming of bereiding van aftreksels en afkooksels. Om slapeloosheid te bestrijden, volstaat het om gedroogde hopbellen in een linnen zakje te doen en dit in de slaapkamer te plaatsen in plaats van een geurzakje. Het kalmerende effect wordt bereikt door de aanwezigheid van lupuline en valeriaanzuur. Dit middel kunnen degenen gebruiken voor wie het drinken van een afkooksel gecontra-indiceerd is.

Sommige volksrecepten stellen voor om kussens die direct voor de slaap bestemd zijn op te vullen met hopbellen – maar dan krijgt het lichaam een te grote dosis etherische olie.

Soorten geneeskrachtige bereidingen

In de volksgeneeskunde worden verschillende soorten middelen op basis van hopbellen gebruikt – zowel aftreksels, afkooksels als zalf. De keuze van de specifieke variant hangt voornamelijk af van de ziekte waartegen het wordt gebruikt.

Aftreksel

Deze medicinale vorm wordt vaak gebruikt om slapeloosheid te bestrijden of neurologische aandoeningen te behandelen. Er zijn vele recepten. De eenvoudigste variant is als volgt: u neemt 20 g gemalen hopbellen op 0,4 liter kokend water en laat het 2 uur trekken. Daarna zeef u het middel. De maximale concentratie van het aftreksel mag 1:10 bedragen, niet meer, anders treedt overdosering op.

Het aftreksel kan zowel inwendig als uitwendig worden gebruikt. U kunt het bijvoorbeeld toevoegen aan een avondbad met warm water. Een paar druppels lavendelolie versterken het effect. Het wordt aanbevolen deze kalmerende behandeling regelmatig uit te voeren, ten minste 5 keer per week, om een stabiel resultaat te bereiken.

Tinctuur

Dit middel wordt bereid met wodka of een alcoholoplossing. U neemt 1 eetlepel fijngemalen droge hopbellen en giet er een glas wodka of 40% alcoholoplossing bij. U laat het vat 10 dagen op een donkere plaats staan. Schud de inhoud regelmatig. Na deze periode filtert u de inhoud en giet u deze over in een donkere glazen fles. U neemt deze tinctuur slechts 10–15 druppels per dag, met een kleine hoeveelheid water. In de oudheid werd het beschouwd als een uitstekend wormmiddel. Het helpt ook bij verschillende gynaecologische aandoeningen.

Afkooksel

Er bestaan vele recepten. Het meest effectief als kalmerend middel is een aftreksel dat zonder verhitting in een waterbad wordt bereid. U neemt 1 theelepel gedroogde hopbellen op 100 ml kokend water. U giet dit middel in een pot en plaatst deze 15 minuten in een pan met heet water, waarna u het filtert en 's nachts inneemt, een uur voor het slapengaan. Een kopje is voldoende; drinkt u meer, dan zal het diuretische effect de slaap belemmeren.

Thee

Dit middel verschilt van een gewone infusie door een lagere concentratie. U neemt 1 afgestreken theelepel plantaardig materiaal op een glas kokend water en laat het 15 minuten trekken. Om de smaak te verbeteren voegt u honing toe aan de drank, want zonder honing zal de smaak te bitter zijn. Als u er niet zeker van bent dat hop geen allergie veroorzaakt, kunt u beginnen met een zwakkere concentratie: 1 hopbel op een glas kokend water.

Zalf

Voor het bereiden van een zalf neemt u 2 eetlepels hopbellen op 100 g ongezouten boter. De hopbellen worden eerst fijngemaakt en vervolgens zeer grondig met het vet gemengd. U bewaart dit middel alleen in de koelkast. Het wordt beschouwd als effectief bij verschillende huidziekten.

Olie

Etherische olie van hop is te vinden in apotheken en winkels die biologische producten verkopen. Maar in de volksgeneeskunde is een recept voor olie uit hopbellen gebruikelijk, die in feite een olie-extract is, d.w.z. een extract met de maximale concentratie aan nuttige stoffen.

Voor het bereiden van dit middel neemt u een glazen pot (een halve liter is voldoende). U vult deze pot met fijngemalen of, nog beter, fijngestampte hopbellen, die u vervolgens overgiet met plantaardige olie. Het beste kunt u geraffineerde olijfolie gebruiken, maar sesamolie of zelfs zonnebloemolie is ook geschikt. Na het toevoegen laat u de olie trekken. U bewaart het op een donkere plaats, omdat oxidatie kan optreden onder invloed van zonlicht. Wanneer de hop op de bodem is gezakt, ontstaat er wat vrije ruimte in de pot; voeg dan nog wat olie toe. Eenmaal per dag schudt u de inhoud van de pot. Laat het product 2 dagen trekken. Daarna filtert u het en laat u het nog 3 dagen staan. Na deze periode wordt de olie als gebruiksklaar beschouwd.

Dit middel wordt meestal gebruikt voor borstvergroting. Het wordt met lichte masserende bewegingen op de huid van de buste en het decolleté aangebracht. De olie zelf hoeft niet te worden verwarmd, maar het is beter om het op een vooraf gestoomd lichaam aan te brengen. Aangezien het, net als elk ander plantaardig middel, allergieën kan veroorzaken, moet u het eerst op een klein stukje huid testen. Als er na het aanbrengen van de olie ongemak, jeuk of een branderig gevoel optreedt, mag u het niet blijven gebruiken.

De olie kan ook worden gebruikt voor huidverzorging. Net als de zalf heeft het een wondhelend effect, kan het worden gebruikt voor weefselregeneratie en voor het voeden van de huid (omdat het veel vitamines en aminozuren bevat).

Toepassing in de cosmetologie

De unieke chemische samenstelling van hopbellen maakt ze tot een uitstekend cosmetisch product dat de conditie van huid en haar aanzienlijk kan verbeteren. U kunt een kant-en-klaar extract van hopbellen vinden of het zelf maken (bijvoorbeeld door een infusie te bereiden). Het toevoegen van een kleine hoeveelheid infusie aan een gewone shampoo helpt om seborroe kwijt te raken en maakt de lokken glanzender en zijdezachter. De alcoholische tinctuur kan worden toegevoegd aan een gezichtstoner die bedoeld is voor de behandeling van acne.

En uiteraard kunnen infusies en afkooksels van hopbellen als zelfstandig middel worden gebruikt. Ze helpen bijvoorbeeld acne te behandelen en een geïrriteerde huid te kalmeren. Neem hiervoor 1 eetlepel hopbellen, giet er een glas kokend water over en laat 60 minuten trekken. Het afgewerkte product wordt door kaasdoek gehaald en gebruikt voor dagelijkse reiniging. Deze infusie wordt ook gebruikt in plaats van toner – het verwijdert vettige glans van de huid en helpt de poriën te verkleinen.

U kunt er cosmetisch ijs van maken en de huid met blokjes inwrijven. De flavonoïden in dit afkooksel zullen ontstekingen verwijderen en de huid weer fris en jong maken. IJs veroorzaakt niet alleen poriënverkleining, het verbetert de microcirculatie van het bloed, en de vitamines, mineralen en nuttige stoffen in hopbellen maken de procedure bijzonder effectief.

Op basis van gedroogde hopbellen kunt u ook cosmetische maskers bereiden door dit grondmateriaal te mengen met bijvoorbeeld kefir of zure room. Zo'n masker bleekt de huid, vermindert ontstekingen, stimuleert de aanmaak van collageen en bestrijdt zelfs rimpels.

Tegelijkertijd kunnen hopbellen goed worden gecombineerd met andere natuurlijke ingrediënten die veel worden gebruikt in huisgemaakte cosmetica – bijvoorbeeld met essentiële oliën van lavendel, olijf en amandel.

Een infusie van hopbellen bereid volgens het klassieke recept (20 g hopbellen op 0,4 l kokend water) kan worden gebruikt om het haar na het wassen te spoelen. De daarin aanwezige lupuline kalmeert irritatie op de hoofdhuid, elimineert vervelende jeuk, verwijdert roos, heeft een gunstig effect op het haar na het verven, en herstelt en versterkt de natuurlijke structuur.

Tegen roos en haaruitval wordt soms een sterkere oplossing bereid in een verhouding van 1:3 (bijvoorbeeld 100 g plantaardig materiaal op 300 ml kokend water). Dit middel wordt een uur lang geïnfuseerd, gefilterd en vervolgens vóór het wassen met masserende bewegingen in de hoofdhuid ingewreven – dit zorgt voor een betere doorbloeding en de voedingsstoffen worden beter opgenomen.

Contra-indicaties voor gebruik

Hopbellen kunnen allergieën veroorzaken, daarom zijn ze gecontra-indiceerd voor mensen met een verhoogde gevoeligheid voor deze plant.

Het gebruik van hopbellen is gecontra-indiceerd bij gastritis met verhoogde zuurgraad, maagzweer, reflux-oesofagitis. Hoewel ze zelf geen verhoging van de zuurgraad veroorzaken, kan bij deze aandoeningen een verhoogde maagzuurproductie op zichzelf leiden tot onaangename gevolgen.

Het is erg belangrijk om de juiste dosering van hopbellen in acht te nemen. Het punt is dat ze in grote hoeveelheden vergiftiging kunnen veroorzaken, die niet alleen gepaard gaat met algemene malaise, maar ook met hevig braken en hoofdpijn.

Bovendien bevatten hopbellen fyto-oestrogenen. In te grote hoeveelheden kan dit leiden tot obesitas en andere onaangename gevolgen zoals endometriumhyperplasie, soms zelfs met vaginale bloeding.

Tot de bijwerkingen van hopbellen behoren niet alleen hormonale stoornissen, maar ook slaperigheid, verhoogde eetlust en het optreden van vaginale afscheiding. Bij het optreden van een van deze verschijnselen moet u stoppen met het gebruik van het middel en een arts raadplegen.

Foto van hopbellen