Pimpernel: geneeskrachtige eigenschappen en contra-indicaties

In de zomermaanden kunt u op velden en bosweiden een gras vinden met donkerrode pluizige kegeltjes, die elk boeket goed aanvult. Dit is de pimpernel, een geneeskrachtige plant die bekend staat om zijn helende eigenschappen. De moderne geneeskunde gebruikt de dikke wortelstokken en de daarvan afgaande worteltjes. Genezers van verschillende volkeren gebruiken alle delen van deze vaste plant voor het bereiden van medicijnen.

Chemische samenstelling

De wortelstokken van de plant zijn rijk aan nuttige stoffen. Ze bevatten ongeveer 23% looistoffen, die samentrekkende en stollende eigenschappen hebben. In het wortelvlees zit 30% zetmeel, veel etherische olie, natuurlijke kleurstoffen, organische zuren (ellaginezuur, ascorbinezuur, galluszuur), natuurlijke pigmentkleurstoffen. De plant bevat saponinen – organische glycosiden die geen stikstof bevatten en oppervlakteactieve eigenschappen hebben, en sterinen. Pimpernel bevat tientallen nuttige micro- en macro-elementen die door het menselijk lichaam worden opgenomen (mg/g):

• aluminium (0,31);
• barium (5,70);
• boor (2,01);
• vanadium (0,12);
• ijzer (0,40);
• jodium (0,10);
• calcium (23,20);
• kobalt (0,04);
• kalium (5,80);
• magnesium (2,90);
• mangaan (0,47);
• koper (0,59);
• nikkel (1,15);
• lood (0, 06);
• selenium (1,39);
• strontium (6,14);
• chroom (0,03);
• zink (1,02).

Het vermogen om selenium, strontium, nikkel en barium in hoge concentraties op te hopen maakt de geneeskrachtige pimpernel tot een unieke plant onder andere kruidachtige soorten.

Hoe ziet het eruit en waar groeit het

De geneeskrachtige pimpernel wordt ook wel ijzerachtig of apothekerspimpernel genoemd. In het Latijn heet de plant Sanguisorba officinalis, wat de geneeskrachtige eigenschappen weerspiegelt. Sanguis wordt vertaald als 'bloed', sorbere als 'opname', 'sorptie', 'slurpen'.

Het geslacht van de pimpernel behoort tot de rozenfamilie. In het Russisch heeft het gras verschillende namen, waarvan vele honderden en duizenden jaren geleden zijn ontstaan. In de Russische regio's wordt de plant bedrenets, jalov goudkruid, krasnogolovnik, rjabinnik, tsjernogolovka, krovososka, sabina en nog een twintigtal andere woorden genoemd.

De grote pimpernel heeft een horizontale, dikke, verhoute wortelstok van ongeveer 12 cm lang. Hieruit ontspringen vezelige, dunne zijwortels. Hun lengte bedraagt enkele centimeters. Naar boven toe ontspringt uit de wortelstok een uitloper bedekt met houtachtige schors. Hieruit groeit de stengel.

De stengel is meestal enkelvoudig, rechtopstaand, kruidachtig, kaal, met verticale ribben. Het binnenste van de stengel is hol, buisvormig. In het midden en bovenste gedeelte vindt vertakking plaats in enkele extra stengels. De grote pimpernel bereikt een hoogte van 35–100 cm.

In het gebied van het wortelrozet groeien lange bladeren (7 tot 25 stuks). Ze zijn in het voorjaar heldergroen van kleur, maar worden in de loop van de zomer slap en bruin. In het midden en bovenste deel van de stengel produceert de pimpernel langwerpige, ovale (eivormige) blaadjes, 7 tot 11 per bladsteel. Ze hebben een dichte donkergroene kleur aan de bovenzijde en een doffe blauwgroene kleur aan de onderzijde. De getande randen van de blaadjes lijken op een zaagblad.

De grote pimpernel begint te bloeien in het midden van de zomer en eindigt in augustus. De timing en duur zijn afhankelijk van de groeiregio: in hooggebergte begint de bloei later en eindigt eerder dan in de laaglanden. De bloemen van de plant zijn eigenaardig, ze lijken in niets op een roos, hoewel Sanguisorba tot dezelfde familie behoort. Het zijn donkerrode, donkerpaarse kegeltjes, geplaatst aan de uiteinden van lange bloemstelen. De bloemstelen zijn meestal langwerpig, bij sommige soorten vormen zich aarvormige bloeiwijzen.

De kegeltjes bestaan uit vele kleine bloempjes van 1 tot 3 cm lang. De bloemen zijn samengesteld uit vier kelkbladen en evenveel meeldraden, en de kroonbladen ontbreken. Het vruchtbeginsel wordt gevormd in het onderste deel van de stamper.

De vruchten van de plant zijn ronde bruine nootjes van 2,5–3,5 mm lang. Ze zijn volledig rijp eind augustus tot begin september.

Waar groeit het
Het verspreidingsgebied van de pimpernel is groot. De plant is wijdverbreid in heel Europa, in de gematigde zone van Azië, in bos- en bossteppegebieden van Noord-Amerika. Voor een comfortabele groei heeft de pimpernel bosopen plekken en bosranden nodig, struikgewas, droge graslanden en uiterwaarden. De plant gedijt goed op vochtige oevers van rivieren, bronnen en moerassen. In woestijnachtige streken overleeft hij echter niet.

De pimpernel komt voor in bijna alle regio's van Europees Rusland. De plant is te zien in de gematigde zone van Siberië en Primorje, in bossen en op grasrijke hellingen van de Kaukasus.

Soorten

In de natuur komen 12 soorten Sanguisorba voor. De structuur van het wortelstelsel en het bovengrondse deel is bij hen ongeveer gelijk. Maar het uiterlijk en de grootte van de bladeren, evenals het type, de vorm, de lengte en de kleur van de bloeiwijzen verschillen sterk. De volgende soorten wilde pimpernel komen het meest voor:

• klierachtige;
• alpine:
• sitkase;
• canadese;
• kleinbloemige;
• dunbladige;
• hakusanse;
• prachtige;
• stompe.

De klierachtige bloedkroon is wijdverbreid in de regio's van het Verre Oosten. Ze onderscheidt zich door een roodbruine, 'roestige' beharing, maar is verder volledig identiek aan de geneeskrachtige.

De Hakusanse bloedkroon is verspreid op de Japanse archipel, in bergachtige gebieden en langs rivieroevers. De struik wordt tot 80 cm hoog, geeft zeer weelderige, mooie bloeiwijzen. Op het hoogtepunt van de bloei hangen de pluimen door onder hun eigen gewicht. De blaadjes van de Hakusanse bloedkroon zijn breed, de bloeiwijzen zijn felroze, bedekt met lange, rechtopstaande pluizige meeldraden.

De Alpijnse bloedkroon komt voor op hooggelegen weiden van Mongolië, Centraal-Azië en Siberië (Westelijke en Oostelijke Sajan). Deze variëteit van bloedkroon heeft lange, hangende bloeiwijzen in groenige, geelgroene kleur, soms met een roodachtige tint aan de uiteinden van de kelkbladen. De struik wordt 45–80 cm hoog. De bladeren van de Alpijnse bloedkroon groeien langzaam; aan het begin van de bloei zijn ze niet langer dan 2,5–3 cm, maar binnen een maand worden ze 7–8 cm lang.

De Sichtinse bloedkroon komt voor op alpine weiden van de bergketens in het Verre Oosten. Deze bloedkroon lijkt op de Alpijnse, maar wordt tot 1,5 m hoog. De bloeiwijzen van deze soort zijn groenachtig wit, groot, tot 12 cm lang en tot 2 cm in omtrek. Aan het einde van de bloei worden de pluimen langer en gaan ze hangen.

De Canadese bloedkroon wordt tot 2 m hoog. Hij komt voor op vochtige open plekken, natte weiden van het Noord-Amerikaanse continent. Het is een mooie plant met rechtopstaande, stevige stengels en grote witte bloeiwijzen.

De stompe bloedkroon groeit in bergachtige gebieden van Japan. Hij wordt tot 1 m hoog en bloeit met helderroze bloeiwijzen. Een variëteit van de stompe bloedkroon is de cultivar Alba, die lange sneeuwwitte bloeiwijzen produceert.

De kleinbloemige bloedkroon is verspreid in Japan, het noordoosten van China en het Russische Verre Oosten, voornamelijk in vochtige rivierdalen. Deze soort heeft smalle, lange bladeren van 6–10 cm breed. Tijdens de bloei is de plant bedekt met een groot aantal lange witte bloeiwijzen. De lengte van de pluimen bereikt 7 cm of meer. De gemiddelde hoogte van de struik is 100 cm.

De smallebladige bloedkroon is een hybride die ontstaat uit kruisbestuiving van de kleinbloemige en de geneeskrachtige soorten. De plant wordt tot 180 cm hoog. Tijdens de bloei bedekt de struik zich met weelderige, langwerpige roze pluimen. Het wordt niet altijd als aparte soort beschouwd, maar de hybride is opgenomen in de gids 'Flora van de USSR' onder een eigen naam.

De prachtige bloedkroon is een bewoner van het Russische Verre Oosten. Deze soort groeit op rotsen, ontsluitingen van kalksteen. Vergeleken met de vochtminnende 'verwanten' is deze bloedkroon laag, de struik wordt zelden hoger dan 30–50 cm. De bladeren van de plant zijn groenig, blauwachtig grijs. Tijdens de overvloedige bloei is de struik dicht bedekt met pluizige, harige roze pluimen.

Oogst en opslag

Wilde bloedkroon wordt geoogst in regio's waar de plant wijdverbreid is. Dit zijn Tatarije, de zuidelijke en middelste Oeral, en sommige regio's van Siberië. Het ruwe materiaal zijn de wortelstokken en de daarvan afgaande wortels.

Voor de oogst worden gezonde, sterke struiken van vijf jaar en ouder geselecteerd. Sommige kruidkundigen adviseren om de wortels op te graven tijdens de bloei, wanneer de bloeiwijzen donkerrood worden, anderen – na het einde van de bloeiperiode, wanneer de zaden beginnen te rijpen.

In het wild worden niet alle wortels opgegraven; op 10 m² laat men 1–2 planten staan, zodat de soort zich kan herstellen. Men mag niet elk jaar wortelstokken op dezelfde plek oogsten. Biologen adviseren om op een specifieke locatie slechts eens in de 10 jaar opnieuw te oogsten, anders herstelt de populatie zich niet en worden de wortelstokken van nieuwe planten dun.

De wortels worden opgegraven met een scherpe, ronde spade. Men graaft op 15–20 cm afstand van de stengel en steekt de spade tot de volle lengte in de grond. Als men dichterbij graaft, kunnen de zijwortels worden afgesneden en de centrale wortel beschadigd, omdat het wortelstelsel van de plant horizontaal is.

Uit de losgemaakte grond worden met de hand de worteldelen gehaald. Vervolgens wordt de stengel afgesneden en worden de kluiten voorzichtig afgeschud. De wortels worden gewassen in schoon koud water, daarna in stukken van 15–20 cm gesneden en te drogen gelegd. Bij contact met de lucht oxideren de snijvlakken snel en worden donker, daarom bereidt men voldoende grote stukken voor het drogen. Eerst wordt het materiaal geventileerd (voorgewelkt) onder een afdak, op een goed geventileerde plaats. Regenwater mag niet op de wortels komen.

Vervolgens worden ze op een vaste droogplaats geplaatst. Hoge temperaturen vernietigen de nuttige stoffen in de samenstelling van het bloedkruid niet. Daarom kan het materiaal worden gedroogd in de oven (temperatuur 40–50 graden), in een fruitdroger en onder zonnestralen. Het drogen mag niet worden uitgevoerd op een rooster boven open vuur, op een ijzeren plaat of bakplaat. Als de wortels zwart worden, verkolen, verliest het bloedkruid zijn geneeskrachtige eigenschappen.

De wortels worden als droog beschouwd als ze niet buigen, maar breken. Het materiaal heeft geen geur en heeft een specifieke samentrekkende smaak. Het eindproduct wordt bewaard in linnen zakjes, papieren zakken of dozen, bij normale (kamertemperatuur), zonder direct zonlicht. De houdbaarheid van het materiaal is 5 jaar.

Geneeskrachtige eigenschappen van pimpernel

De geneeskrachtige eigenschappen van bloedkruid worden geleverd door tientallen nuttige stoffen in de wortels. Ook het bovengrondse groen heeft genezende eigenschappen.

1. De looistoffen (tannines) die in de wortels van de plant aanwezig zijn, hebben een bloedstillende en samentrekkende werking. Ze reageren met eiwitten en veroorzaken stolling. Daarom ontstaat er op het oppervlak van wondjes en slijmvliezen een beschermende, waterdichte film, dat wil zeggen looiing, en de bloedvaten vernauwen zich.
2. De effectieve antiseptische werking van de plant is te danken aan de gecombineerde werking van stoffen. Bloedkruid heeft een schadelijk effect op een aantal micro-organismen.
3. De stoffen in de wortels hebben een ontstekingsremmende en pijnstillende werking op het lichaam. Het middel heeft een effectieve invloed op het darmslijmvlies, blokkeert spasmen, vertraagt de peristaltiek en verlicht de pijn.
4. Dankzij het grote aantal micro- en macro-elementen en de aanwezigheid van nuttige organische zuren wordt het plantaardige materiaal gebruikt als een algemeen versterkend, genezend en tonisch middel.
5. Organische zuren breken vetten actief af en dragen bij aan het behoud van een optimale water- en zoutbalans.
6. Ascorbinezuur (vitamine C) is een actieve antioxidant die deelneemt aan veel biochemische processen in het lichaam, de synthese van hormonen en weefselregeneratie. Deze stof versterkt de haarvaten en neemt deel aan de collagensynthese en de cholesterolstofwisseling. Ascorbinezuur is een antiallergische en ontstekingsremmende stof die de productie van collageen activeert en de leverfunctie verbetert.
7. Zetmeel komt in grote hoeveelheden voor in de wortelstokken. Deze stof heeft een omhullende werking op weefsels en slijmvliezen. Zetmeel stimuleert de aanmaak van insuline en verlaagt het gehalte aan 'slechte' cholesterol.
8. Sterolen (steroïdederivaten) verminderen allergische reacties en reguleren de eetlust. Deze stoffen zijn verantwoordelijk voor een normale hartfunctie.
9. Carotenen nemen deel aan de stofwisselingsprocessen en normaliseren bepaalde chemische reacties. Deze stoffen stimuleren het herstel van botweefsel.
10. De etherische olie van bloedkruid werkt kalmerend op het zenuwstelsel en verbetert de stofwisseling.
11. Micro- en macro-elementen nemen deel aan de werking van alle lichaamssystemen en aan de stofwisselingsprocessen. Deze stoffen zijn belangrijk voor de goede werking van de inwendige organen.

De officiële geneeskunde erkent de geneeskrachtige eigenschappen van de wortels van bloedkruid. Artsen schrijven hun patiënten afkooksels, infusies, extracten en andere preparaten voor.

Door de samentrekkende eigenschappen kan bloedkruid met succes worden gebruikt bij darmbloedingen die optreden bij vergiftigingen en sommige infectieziekten, en bij aambeien. Samen met medicijnen is bloedkruid geïndiceerd bij longbloedingen nadat de acute fase is geëindigd.

Bloedkruid vernietigt dysenterie-amoeben, salmonella, bacteriën van de tyfus-paratyfusgroep en E. coli. Het is actief tegen bacteriën die gingivitis en stomatitis veroorzaken, en is geschikt voor de behandeling van trofische ulcera.

Middelen uit de wortels van de plant onderdrukken de braakreflex en hebben een anticonvulsieve werking. Ze worden aanbevolen voor inwendig en uitwendig gebruik bij de behandeling van brandwonden en voor het spoelen van wonden. Oplossingen en infusies worden aanbevolen voor de behandeling van ontstekingsziekten van het oog (blefaritis, conjunctivitis). Bloedkruid heeft een versterkende werking en wordt aanbevolen bij de behandeling van diarree.

De plant heeft een genezende werking bij spijsverteringsstoornissen veroorzaakt door verschillende oorzaken, waaronder eetstoornissen, indigestie en gastritis. Bloedkruid wordt inwendig voorgeschreven bij colitis, blaasontsteking, giardiasis en ontstekingsziekten van de nieren.

Voor vrouwen

Bloedkruid heeft zich goed bewezen als een aanvullende behandeling voor gynaecologische aandoeningen. De samentrekkende en bacteriedodende eigenschappen van de plant maken het mogelijk om zelf bereide preparaten te gebruiken bij baarmoederbloedingen, hevige menstruatiebloedingen en ook bij pijn tijdens 'kritieke dagen'. Ze worden oraal ingenomen in de vorm van infusies of afkooksels. De preparaten vernauwen de bloedvaten en trekken de baarmoeder samen.

Preparaten op basis van bloedkruid worden gebruikt bij cervicale erosie en baarmoederfibromyoom. Voor de behandeling wordt een spoeling gedaan. Afkooksels en infusies worden ook oraal ingenomen ter preventie van vleesbomen.

Bacteriële vaginose wordt behandeld met bloedkruid. Dit is een niet-ontstekingsziekte waarbij de samenstelling van de microflora verandert. Voor de behandeling wordt spoeling toegepast. Op dezelfde manier wordt het middel gebruikt bij de behandeling van trichomonas colpitis (naast medicatie).

Voor mannen

In de lijst van mannenziekten zijn er veel aandoeningen die gepaard gaan met ontsteking. In dat geval kan de arts het gebruik van preparaten van bloedkruid aanbevelen. Dit betreft bijvoorbeeld acute en chronische prostatitis. Bij 'universele' aandoeningen gebruiken mannen en vrouwen bloedkruid op dezelfde manier.

Tijdens de zwangerschap

Zwangere vrouwen mogen niet met bloedkruid worden behandeld. Infusies en afkooksels werken als krampstillers, wat het verloop van de zwangerschap kan bemoeilijken. Ook moeders die borstvoeding geven moeten bloedkruid uit hun medicijnkastje verwijderen. Tannines en etherische oliën kunnen de smaak van de melk veranderen en de kwaliteit ervan verminderen, waardoor het kind de borst weigert.

Voor kinderen

Bloedkruid kan zelfs worden gebruikt om zuigelingen jonger dan een jaar te behandelen. Maar voordat u een plantaardig preparaat gebruikt, moet u een kinderarts raadplegen.

1. Bloedkruid kan aan kinderen worden gegeven bij darminfecties (dysenterie, infectie met bacteriën van de tyfus-paratyfusgroep).
2. Afkooksels van bloedkruid worden voorgeschreven voor de behandeling van diarree (toxische, gastrogene) en enteritis.
3. Plantaardige medicinale oplossingen zijn geïndiceerd bij gingivitis en stomatitis; ze worden gebruikt om de mondholte en het tandvlees te spoelen. Voor het tandvlees is een infusie van sterke concentratie beter geschikt.
4. De arts kan bloedkruid voorschrijven als het kind last heeft van stuiptrekkingen of darmkoliek.
5. Een afkooksel van de wortel wordt aanbevolen voor de behandeling van schrammen, brandwonden, zweren en slecht genezende wonden.

In het verleden werd de geur van bloeiend bloedkruid als geneeskrachtig beschouwd. In de 17e eeuw werd aanbevolen dat kinderen met neurologische aandoeningen deze geur rechtstreeks op het veld inhaleerden.

Pimpernel in de volksgeneeskunde

De volksgeneeskunde behandelt met bloedkruid vele ziekten. Genezers bewaren en geven van generatie op generatie recepten door voor afkooksels, infusies, zalven, poeders en andere preparaten die van deze plant zijn gemaakt.

Infusie voor spoeling bij erosie en fibromyoom

Een half glas gedroogde wortel wordt overgoten met kokend water (700-800 ml). De container wordt afgesloten en het middel wordt minstens 4 uur laten trekken. Daarna wordt de oplossing grondig gefilterd door een doek en wordt een spoeling uitgevoerd. De frequentie van de procedure wordt overlegd met de arts.

Afkooksel bij oogontsteking

Ontstoken oogleden en hoornvlies worden behandeld met een gekoeld afkooksel. Een eetlepel gesneden wortelstokken wordt met een glas water overgoten en op laag vuur een kwartier gekookt. Daarna wordt het afgedekt, afgekoeld en door meerdere lagen doek gezeefd. Er mogen geen worteldeeltjes in de oplossing drijven die de ogen kunnen beschadigen tijdens de procedures. Indien nodig wordt het zeven herhaald. De ogen worden meerdere keren per dag gespoeld met een stukje watten of een wattenschijfje. In dit recept kan samen met pimpernel ook salie worden getrokken.

Om bloedingen bij vrouwen te stoppen

Vul een halve literpot met fijngehakte gedroogde wortelstokken. Giet de pot tot de rand vol met wodka (maar medische alcohol van 70% is beter). Laat het middel minstens 2 maanden (of 3) trekken op een koele, donkere plaats. De behandeling verloopt als volgt: 5 keer per dag 30–40 druppels van de tinctuur innemen (na de maaltijd).

Middel tegen aambeien (afkooksel)

Kook een glas water in een mok en doe er een lepel gesneden pimpernelwortels bij. Meng de ingrediënten en laat het afkooksel nog een half uur koken. Dek het middel af en laat het 3 uur trekken, daarna zeven door doek of meerdere lagen gaas. Het afkooksel wordt in elke hoeveelheid aan een warm zitbad toegevoegd en ook inwendig ingenomen (op nuchtere maag, een eetlepel per dag).

Middel tegen wormen

Dit oude middel is effectief tegen wormen. Doe een likeurglaasje fijngemalen wortelstokken (zonder bovenkant) in een halvelitermok met heet water. Zet het middel op een klein vuur en kook het een kwartier. Laat het daarna afkoelen en zeef het. Drink de oplossing 's ochtends in vier porties (voor het eten). De geschiedenis vermeldt dat dit kruid in de 16e eeuw werd gebruikt om paarden van wormen te verlossen.

Pijnstillend kompres

Voor het bereiden van het kompres heeft u een kopje verse, fijngehakte pimpernelbladeren nodig. In de winter kunnen ze worden vervangen door droog bladmateriaal (enkele theelepels). Doe het voorbereide kruid op een gaasje en knoop het tot een zakje. Dompel het gaasje een minuut in net kokend water, leg het dan op een schoon bord en laat het afkoelen tot een aangename temperatuur. Plaats het kompres op het zieke gewricht of de zieke spier, dek het af met een handdoek. Houd het kompres een uur of langer vast.

Hetzelfde kompres heeft een regenererend effect na zonnebrand.

Wrijfzalf

Dit huismiddel is goed om pijn in gewrichten en spieren te verminderen, en ook als tijdelijk middel tegen kiespijn. Het wrijfmiddel wordt bereid met wodka of alcohol van 40 graden. Neem droge pimpernel, klit, salomonszegel en kruisdistel (elk een lepel) en maal ze fijn. Voeg 2 dezelfde maten seringenbloemen en eikenschors toe. Doe de kruiden in een pot en giet er een glas wodka bij, sluit hem hermetisch af. Laat het wrijfmiddel twee weken op kamertemperatuur trekken zonder zonlicht, zet het dan in de koelkast en gebruik het indien nodig. Pimpernel trekt lang – 2 tot 3 maanden.

Vers blad tegen brandend maagzuur

Volksgenezers raden bloedkruid aan als een middel dat brandend maagzuur vermindert. Verse blaadjes worden van de plant geplukt en gekauwd, waarna ze worden doorgeslikt. Een paar bladeren helpen het branderige gevoel in de slokdarm te verlichten.

Liniment van pimpernel tegen brandwonden

Voor de bereiding zijn gemalen wortels en 80 ml alcohol (of een kant-en-klaar alcoholisch extract van bloedkruid uit de apotheek), 45–50 ml vloeibare olie (olijfolie, vaselineolie of zonnebloemolie) nodig. De ingrediënten worden gemengd in een schone kom tot ze volledig zijn opgelost. Aan de verkregen emulsie worden een paar druppels kamfer en 10 g berberine toegevoegd. Het liniment kan worden aangebracht op brandwonden, als er geen beschadigingen van de huid zijn.

Kruidenkompres

Een kompres kan worden gemaakt met verse of gedroogde bladeren, stengels en bloemen. De grondstof wordt fijn gesneden en overgoten met kokend water. Daarna laat men het afkoelen en legt men het in een gelijkmatige laag op gaas. Bedek het met een doek of een ander stuk gaas. Het kompres wordt aangebracht op wonden, zweren, schrammen en kan worden gebruikt bij eerstegraads brandwonden.

Infusie van gedroogde bladeren en stengels

Het wordt aanbevolen om te gebruiken als er geen wortelstokken van de plant beschikbaar zijn. Een glas (likeurglas) droog kruid wordt in een halve litercontainer gedaan en overgoten met koud, vooraf gekookt water. Het middel laat men 8 tot 10 uur trekken. De infusie wordt gebruikt als ontstekingsremmend middel en wordt tot vier keer per dag gedronken (vóór elke maaltijd).

Zalf (recept uit de Koreaanse volksgeneeskunde)

Het middel is bedoeld voor de behandeling van eczeem. De wortelstokken worden verhit tot de eerste tekenen van verkooling en in een vijzel fijngestampt tot poeder. Daarna wordt 3 delen poeder en 7 delen vaseline afgemeten en grondig gemengd. De verkregen massa wordt 's ochtends en 's avonds gedurende een week op de aangetaste huid aangebracht. In die tijd zou het genezende effect zichtbaar moeten worden.

Soorten geneeskrachtige bereidingen

Afkooksels, theeën en infusies voor de behandeling van verschillende ziekten verschillen in concentratie van de grondstof, hoeveelheid water, duur van de hittebehandeling en het trekken. Van de concentratie hangt de frequentie van gebruik en de effectiviteit van het middel af. Het is het beste om huismiddeltjes strikt volgens het recept op de apotheekverpakking van bloedkruid te bereiden.

Er bestaan algemene regels voor het bereiden van infusies, theeën en afkooksels, die voor alle soorten plantaardig materiaal hetzelfde zijn. De officiële geneeskunde raadt aan om de aanbevelingen van betrouwbare plantenleveranciers te volgen.

Aftreksel

Infusies worden bereid door gedroogd (minder vaak vers) materiaal met heet water te overgieten en enkele uren te laten trekken. Er zijn twee methoden om dergelijke geneesmiddelen te bereiden.

In het eerste geval wordt het materiaal eenvoudigweg overgoten en getrokken, in het andere geval wordt het overgoten met heet water (het wordt aanbevolen om een geëmailleerde metalen pan te gebruiken) en in een 'waterbad' geplaatst. Het water in het bad wordt aan de kook gebracht en zo lang gekookt als de fabrikant van het plantaardige materiaal heeft aangegeven. Vervolgens wordt de pan met de infusie eruit gehaald en afgekoeld.

U hoeft de wortelstokken van pimpernel niet te verwarmen in een waterbad. U meet het plantmateriaal af met een lepel, doet het in een vat, giet er kokend water over en laat het een bepaalde tijd staan (minstens een kwartier). Op dezelfde manier bereidt u aftreksels als de pimpernel in zakjes is verpakt.

Als de oplossing dik is geworden (bijvoorbeeld voor het spoelen van ogen of verbrande huid), voegt u kokend water toe.

Tinctuur

Voor het bereiden van een tinctuur heeft u medicinale alcohol of gewone wodka nodig. U kunt elk van deze ingrediënten gebruiken. De bereidingstechniek is eenvoudig. U meet het droge plantmateriaal (wortelstokken) af met een lepel en doet het in een glazen pot. De concentratie hangt af van het recept van de specifieke auteur. Vervolgens giet u de alcoholische drank erbij en sluit u de pot af met een luchtdichte deksel.

De tinctuur houdt niet van zonlicht, dus u moet het weghalen naar een donkere plank of in een hoek, het liefst op een koele plaats. Daarna plaatst u de pot in de koelkast. De frequentie van gebruik en de dosering kunt u het beste met een arts bespreken.

Afkooksel

Medische bronnen raden af om afkooksels te bereiden door het plantmateriaal in een pan te koken. Ze worden op dezelfde manier bereid als aftreksels. U doet het kruid in een geëmailleerd pannetje, giet er heet water bij en plaatst het in een waterbad.

Waarin verschilt het bereide middel van een aftreksel? Het antwoord is eenvoudig: door de tijd dat het in het waterbad staat. In sommige gevallen is dat een uur of langer. Als gevolg hiervan verloopt de extractie (het uittrekken) van nuttige stoffen intensiever en wordt het middel geconcentreerder.

Dit moet u in gedachten houden bij het bereiden van aftreksels uit complexe plantenmengsels. U mag geen kruiden in een afkooksel verwerken die niet aanbevolen worden voor langdurige verhitting (zoals de wortelstokken van pimpernel).

Thee

Voor het zetten van thee giet u kokend water over het plantmateriaal en laat u het enkele minuten trekken. De warme drank is meteen klaar om te drinken. Als thee gebruikt u kruiden, bladeren, gemalen wortels, bessen.

Bij het zetten van thee van pimpernel gebruikt u zowel droge wortelstokken als bladeren, of een mengsel ervan. Voor een grote theekop van 250–300 ml is 1–2 theelepels plantmateriaal voldoende. U giet er kokend water over. De thee is na vijf minuten klaar. Tijdens de behandeling kunt u twee koppen per dag drinken.

Contra-indicaties voor gebruik

Geneesmiddelen op basis van pimpernel worden niet voorgeschreven bij constipatie, hoge bloeddruk, spasmen van de hersenvaten. Ze mogen niet worden ingenomen bij tromboflebitis en verhoogde bloedstolling.

Behandeling met dit kruidenmiddel is gecontra-indiceerd als er bij een persoon een individuele intolerantie is voor stoffen die in de plant voorkomen. Allergische reacties uiten zich in huiduitslag, roodheid van de huid, misselijkheid, in ernstige gevallen - oedeem.

Interessante feiten

1. Pimpernel is een verbazingwekkend kruid dat tientallen nuttige stoffen en elementen bevat. Het geneest niet alleen ziekten, maar ziet er ook mooi uit en wordt actief gebruikt door bloemisten. De sierlijke, mooie plant wordt verwerkt in elegante boeketten en bloemstukken.
2. Populaire geselecteerde cultivars van pimpernel – Sjokoladny Nakonetsjnik, Red Zander, Pink Brasjes, Mensisa, Resus, Tanna, Pink Tanna. Het is interessant dat wilde vertegenwoordigers van dit geslacht tot 40 jaar oud worden, tuincultivars tot 8 jaar. Alle soorten wilde pimpernel zijn resistent tegen schimmelaantasting en virusziekten. Het zijn winterharde vaste planten die goed groeien in halfschaduw en op open plekken.
3. Pimpernel is een eetbaar kruid. Bijna alle delen van de plant worden gegeten. Wortelstokken, rijk aan zetmeel, kunnen worden gekookt in water of melk. De bladeren zijn geschikt voor salades. Het groen heeft een aangename komkommerachtige smaak en een bijzondere nootachtige geur. Vooral de sappige voorjaarsblaadjes zijn heerlijk. Ze zijn zacht en niet stekelig. De bladeren kunnen ook worden toegevoegd aan okrosjka en warme soepen, maar alleen als verse kruiden. Verhitting vermindert de smaak van het groen en vernietigt het aroma.
4. Aan zelfgemaakte limonades kunt u niet alleen gember toevoegen, maar ook pimpernelblaadjes. Ze geven het drankje een nieuwe smaaktoets. In limonades combineert het pimpernelgroen goed met munt. In vleesgerechten wordt het toegevoegd samen met dragon, peterselie en rozemarijn.
5. In de oosterse keuken worden niet alleen de blaadjes, maar ook de bloemen van deze plant gebruikt. Ze verbeteren de smaak van stoofschotels en voorgerechten.
6. Het groen van pimpernel wordt aan kazen toegevoegd, en deze plant brengt variatie in sauzen en vleesjus. Van de groene bladeren wordt zelfs een originele azijn gemaakt met een bijzonder fris aroma.

Foto van pimpernel