Ravenoog: geneeskrachtige eigenschappen en contra-indicaties

In gezinnen waar de traditie bestaat om elk seizoen paddenstoelen en bessen in het bos te plukken, weten ze al van jongs af aan: als u bladeren en bessen van het ravenoog ziet, ga er dan voorbij, raak het niet aan, want deze plant is giftig. Zo giftig dat zelfs insecten het mijden, waardoor het nooit wordt opgegeten of beschadigd door plaagdieren.

Chemische samenstelling

Botanici hebben ravenoog tot in detail bestudeerd en hebben lang geleden vastgesteld dat het gevaar voornamelijk te wijten is aan de glycosiden paridine en paristifine in de bessen en wortelstokken, die een neurotoxisch effect vertonen en zenuwweefsel beschadigen door het te vernietigen. Tegelijkertijd kunnen ze, in een redelijke voorgeschreven dosering, helpen bij de bestrijding van tumoren, eventuele stoornissen in de bloedstroom elimineren, de bloedsamenstelling en -dichtheid normaliseren, en schimmelinfecties en ontstekingsprocessen bestrijden.

De plant bevat ook steroïde saponinen, met als taak de ontwikkeling van pathogene micro-organismen te onderdrukken, en zeer nuttige stoffen, flavonoïden, die een gunstig effect hebben op de capillaire wanden, deze versterken en de werking van de hartspier normaliseren.

Tot de nuttige bestanddelen van ravenoog behoren coumarines, die de bloedverdunning bevorderen en trombose voorkomen, en pectinen – stoffen die de darmflora in balans houden.

De plant bevat ook een reeks organische zuren, die door hun rol bij het handhaven van de zuur-base balans van het menselijk lichaam het immuunsysteem, het spijsverteringskanaal en elke lichaamscel laten functioneren, wat de algemene toestand en het welzijn van de mens verbetert en zijn levenspotentieel verhoogt. Ongeveer dezelfde rol speelt vitamine C, waarvan veel in het kruid aanwezig is.

Hoe ziet het eruit en waar groeit het

Ravenoog is een vaste plant. De wortelstok strekt zich wijd uit in alle richtingen, zonder zich diep in de grond te graven (botanici noemen dit type wortel kruipend). Elke lente breidt de wortel zijn expansie uit naar het omliggende terrein en produceert steeds nieuwe uitlopers. Ondanks de brede oppervlakte-inname groeit er slechts één enkele stengel uit de wortel – recht, geribd maar glad, zonder beharing.

Op het bovenste gedeelte van de rechtopstaande stengel, met een hoogte van 10 tot 40 cm, vormt zich een krans – dat wil zeggen een plek waar op hetzelfde niveau vier vrij brede bladeren groeien, gelijkmatig rond de omtrek verdeeld en duidelijk in paren tegenover elkaar, als een kruis. De bladeren zijn langwerpig, ovaal, met een puntige top, hun lengte is ongeveer 10 cm. Hoewel het kraaienoog behoort tot de klasse van eenzaadlobbige planten, waarvoor een longitudinale nervatuur kenmerkend is, heeft het een netvormige nervatuur.

Uit het midden van dit eigenaardige kruis van bladeren rijst een niet hoge en niet erg dikke bloemsteel op, waarop een onopvallende groenachtige bloem zit, bestaande uit twee rijen smalle, op bloemblaadjes lijkende kelkbladen. In de buitenste rij zijn ze groen, ongeveer 4 cm lang, in de binnenste rij zijn ze kleiner, geelgroen. De bloem lijkt in zijn geheel op een ster met puntige stralen. De plant bloeit van eind mei en begin juni tot de eerste dagen van augustus, waarna er een grote glanzende bes ontstaat, waaraan het kraaienoog zijn naam dankt. Aanvankelijk is die rood, bij het rijpen krijgt hij een diepzwarte kleur met een blauwgrijze waas.

De diameter van de ronde bes is 1 cm, binnenin zitten vier nestkamers waarin een groot aantal zaden zit. Als men de vrucht fijndrukt, spat het sap eruit en ruikt men meteen een karakteristieke zware geur. Ook de smaak van de bes is onaangenaam, zuur-bitster. Hij rijpt in augustus en lijkt qua uiterlijk op bosbessen of blauwe bessen, daarom is het belangrijk om kinderen te leren de giftige plant te herkennen en de uiterlijk aantrekkelijke maar dodelijke bes niet aan te raken. Juist daarin zit de grootste concentratie van giftige stoffen; de stengels en bladeren zijn minder giftig.

Het kraaienoog prefereert schaduwrijke plaatsen, houdt van vochtige leembodems, humusrijke grond, en daarmee wordt zijn voornaamste leefgebied verklaard: loof- en gemengde bossen. Maar de plant past zich ook goed aan naaldbossen aan, waar de bodem is aangezuurd door naaldafval. Het kraaienoog komt ook voor aan de oevers van meren en rivieren, in ravijnen, op bosranden, in de ondergroei, in struikgewas en zelfs in de bossteppe. De plant vermeerdert zich door zaden, die door de wind en vooral vogels over zeer grote afstanden kunnen worden verspreid.

In de natuur bestaan er verschillende variëteiten van het kraaienoog. Zo groeit de gewone vierbladige algemeen in bossen van Centraal-Europa tot Kamtsjatka en de Aziatische regio. Hij houdt meer van een gematigd klimaat, en de weersomstandigheden van Zuid-Europa, de Middellandse Zeekust, evenals landen in Azië en Noord-Amerika zijn ongunstig voor zijn groei. Op het grondgebied van Rusland komt het kraaienoog alleen niet voor in regio's met een vrij streng klimaat – in Tsjoekotka en het Jamal-Nenets Autonome District.

In moerassige gebieden van de Wolgaregio, de Kaukasus en West-Siberië komt het kraaienoog voor dat 'onvolledig' wordt genoemd; in het Himalayagebergte heeft zich een variëteit gevestigd die 'veelbladig' wordt genoemd; deze planten hebben niet vier maar acht tot tien bladeren.

In Rusland komen ook (zij het zelden) exemplaren van ravenoog met vijf en zelfs zes bladeren voor. Ze worden waargenomen in het Verre Oosten – in beschaduwde plaatsen, op verzuurde vochtige bodems van bossen en ravijnen. Hierheen werden de zaden van de gewone vierbladige plant door trekvogels gebracht, maar vanwege de specifieke kenmerken van het klimaat transformeerden ze in nieuwe, nu bestaande varianten.

Oogst en opslag

Het kruid ravenoog wordt vanaf het begin van de zomer verzameld, wanneer de plant net begint te bloeien. Juist in deze periode is het het meest geschikt voor medicinale doeleinden. Bij het verzamelen van medicinale grondstoffen beschermen kruidkundigen het lichaam en de ogen maximaal tegen contact met de bladeren en het op de huid en slijmvliezen komen van sap dat irritatie en zelfs een lichte brandwond kan veroorzaken. Zij dragen dikke kleding met lange mouwen en sluitbare manchetten, aangevuld met handschoenen en een veiligheidsbril.

De plant wordt met een scherp mes vlak boven de wortel afgesneden en neergelegd in een beschaduwde, tegen de zon beschermde ruimte met goede ventilatie of tocht. Het gesneden materiaal wordt in een dunne laag op papier uitgespreid en af en toe omgedraaid om gelijkmatig te drogen.

De gedroogde kruiden worden in linnen zakjes of in voldoende stevige papieren zakken gedaan. Op het zakje of de zak wordt vermeld welke plant erin zit en wordt aangegeven dat deze giftig is.

De bessen worden geoogst in de periode dat ze volledig rijp zijn. Dit blijkt uit hun kleur – diepzwart met een blauwgrijze waas. De bessen kunnen onder dezelfde omstandigheden worden gedroogd als het groen, of het droogproces kan worden versneld met behulp van een elektrische droger. Ook worden de bessen ingevroren in de vriezer. Maar in beide gevallen moet op de zakken of containers de naam van de inhoud worden vermeld met vermelding van de aanwezigheid van gif.

De wortels worden niet gebruikt, ze zijn ongeschikt voor medicinale doeleinden omdat ze een ernstige intoxicatie van het lichaam veroorzaken.

Geneeskrachtige eigenschappen van ravenoog

De officiële geneeskunde gebruikt geen middelen op basis van ravenoog vanwege de hoge toxiciteit van de plant. Volksgenezers zijn ook zeer voorzichtig en behoedzaam met het voorschrijven en aanbevelen van geneeskrachtige preparaten op basis ervan. Kruidkundigen gebruiken voornamelijk het vermogen van de plant om braken op te wekken en een laxerend effect te hebben.

Bovendien verminderen tovenaars sinds lang met afkooksels van ravenoog de intensiteit van spasmen veroorzaakt door zenuwaandoeningen, behandelen ze een ontstoken keel, migraine, en gebruiken ze het bij hartaandoeningen die gepaard gaan met een verhoogde hartslag. Vrijer worden middelen van ravenoog uitwendig gebruikt: ze behandelen etterbuilen, zweren, steenpuisten, etterende uitslag, en leggen ze op wonden na een beet van een hondsdolle hond (verplicht na alle voorschriften, injecties en vaccinaties in officiële medische instellingen). Voor dit doel gebruiken ze plantsap, pulp, waterige afkooksels of alcoholische tincturen. Bovendien gaat elke aanbeveling en elk recept voor gebruik vergezeld van de instructie: uitsluitend gebruiken onder toezicht van een arts.

Homeopaten gebruiken middelen die bereid zijn uit het kraaienoog, op bredere schaal. Zoals bekend, behandelt homeopathie kwalen met kleine, bijna microscopische doses van stoffen of sterk verdunde preparaten. Ondertussen heeft het geen enkele relatie met de officiële gezondheidszorg; homeopaten worden beschouwd als vertegenwoordigers van de alternatieve geneeskunde.

Uit het verse groene deel wordt een homeopathisch middel bereid dat wordt gebruikt voor het verlichten van neuralgische pijn in het gezicht en hoofd, bij frequente ontstekingen van keel en strottenhoofd. Datzelfde middel wordt gebruikt om het trillen van oogleden bij conjunctivitis te stoppen. De behandelingskuur met dergelijke middelen is meestal langdurig.

Homeopaten beweren dat het menselijk lichaam geen schade zal ondervinden als de plant in een redelijke dosering wordt gebruikt. De kleine hoeveelheid pyridine en paristifine in de bladeren en vruchten wordt in de maag succesvol afgebroken onder invloed van zoutzuur en enzymen. Bovendien benadrukken homeopaten dat men planten moet gebruiken die juist tijdens de bloeiperiode zijn verzameld, omdat in deze periode de bladeren en stengels de kleinste hoeveelheid giftige stoffen bevatten. Hieruit worden goede geneeskrachtige tincturen en afkooksels verkregen.

Voor therapeutische doeleinden worden de capaciteiten van het kraaienoog gebruikt om een kalmerend effect op het zenuwstelsel te hebben, spasmen van verschillende oorsprong te verlichten, ontstekingsprocessen te behandelen en een diuretisch effect te vertonen. De plant heeft een positieve werking op het bloedvatenstelsel door het bloed te verdunnen, de microcirculatie en doorgang door zachte weefsels te verbeteren, en tegelijkertijd de wondgenezing te versnellen.

Uit de vers geplukte plant worden preparaten bereid waarmee hartproblemen worden behandeld – zoals aritmie, met name tachycardie, of een versnelde hartslag. Middelen van het kraaienoog worden toegepast bij een grote groep luchtwegaandoeningen van verkoudheidsaard – keelontstekingen, laryngitis en tonsillitis, ontstekingen van de neusbijholten – sinusitis en maxillaire sinusitis, en ook bij bronchitis. Zelfs bij een zo ernstige ziekte als tuberculose schrijven homeopaten middelen van deze plant voor.

Aandoeningen en diverse gehoorstoornissen behoren ook tot de lijst van ziekten waarbij het kraaienoog effectief is. In dezelfde lijst staan hevige pijnen die optreden bij neuritis; met dergelijke problemen kunnen geneeskrachtige samenstellingen van de plant ook overweg. Hier komt zijn sedatieve werking tot uiting, die ook wordt gebruikt voor de behandeling van psychosomatische en psychische stoornissen, verlichting van zenuwtrekjes, het reguleren van de werking van de inwendige klieren en het herstellen van een normale hormoonbalans.

Bij verstandig gebruik verbetert de plant de werking van het spijsverteringskanaal, normaliseert de eetlust, vermindert zwellingen van de benen en verlicht reumatische pijnen.

Voor de behandeling van elk probleem wordt het medicijn gebruikt in een specifieke dosering, in de juiste mate van verdunning. De behandeling moet plaatsvinden onder toezicht van een homeopathisch arts. Het zelf voorschrijven en gebruiken van preparaten van het kraaienoog is ten strengste verboden! Misbruik van dergelijke medicijnen en overschrijding van de dosis wordt afgeraden, vergiftiging is mogelijk.

Ravenoog in de volksgeneeskunde

Meestal wordt het kraaienoog voor medicinale doeleinden op wodka of alcohol getrokken. Dergelijke mengsels worden door kruidendokters aanbevolen om hoofdpijn te verlichten, een normale slaap te herstellen, de toestand bij hartaandoeningen te verbeteren. Alcoholische preparaten worden ook gebruikt voor huidproblemen: wonden en zweren, ze kunnen gewrichtspijn verlichten en ontstekingen daarin verminderen, spierspasmen wegnemen en het zenuwstelsel kalmeren.

Voor de behandeling van wonden

Om moeilijk helende wonden aan te pakken, moet u zoveel bessen nemen dat ze in geplette vorm de gehele zieke plek kunnen bedekken. Druk de bessen fijn en smeer de etterende wond, schaafwond, etterende uitslag of puistjes in met de verkregen massa. Voor de behandeling is het voldoende om het middel één keer per dag te gebruiken.

Sap tegen hoofdpijn

Het sap kan dienen als een noodhulpmiddel bij migraine en hoofdpijn die niet wordt veroorzaakt door een hoge bloeddruk. De pijn zal verminderen als u de slapen inwrijft met het sap. Voor de vloeibare medicatie worden zowel de bessen als het kruid gebruikt, dat voor het uitpersen in een blender tot een papachtige consistentie moet worden gebracht.

U kunt deze methode niet vaker dan één keer per dag gebruiken; bij hoge bloeddruk is dit middel verboden.

Tinctuur tegen hoofdpijn

Om migraine te behandelen en de aanvallen zeldzamer en minder hevig te maken, moet u een helend mengsel bereiden van een halve liter wodka en 10 bessen. Plaats het mengsel 2 weken in een kast en zeef het daarna. Voor de behandeling druppelt u 25 druppels van de verkregen tinctuur in 50 ml water en neemt u dit 3 keer per dag in. De behandelingskuur duurt 3 weken.

Laxeermiddel

Week 50 g van de stengel van de plant, die u eerst in kleine stukjes heeft gesneden, in een halve liter wodka. Plaats het mengsel gedurende 3-4 weken op een plaats buiten het zonlicht en zeef het vervolgens. Bewaar de tinctuur in de koelkast en bereid de medicinale samenstelling op de dag van gebruik. Los 2 theelepels van de tinctuur op in een glas water. Drink de samenstelling binnen 24 uur, elke 2-3 uur een eetlepel.

Bij hersenschudding

Neem 4 eetlepels van de bessenpuree van het kraaienoog, doe deze in een halve liter wodka en plaats het op een donkere plaats gedurende 10 dagen. Filter het vervolgens en neem gedurende een week driemaal daags 5 druppels.

Bij oogontstekingen

Het vierogige kraaienoog kan door volksgenezers worden gebruikt, niet alleen als soloplant, maar ook als onderdeel van kruidenmengsels. Om ontstekingsziekten van de ogen te behandelen, bereiden zij een mengsel van gelijke delen rode klaver, bloemen van weidegeranium, korenbloem, vogelkersbessen, groen van het vierogige kraaienoog en pulsatille. Een eetlepel van het verkregen geneeskrachtige mengsel dient u te overgieten met een kopje kokend water en een uur te laten trekken. Daarna kunt u wattenschijfjes met de infusie doordrenken en op de ogen leggen als kompressen. De behandeling voortzetten tot volledig herstel.

Voor het verlichten van krampen

Meng 200 ml alcohol in een glazen container met 2 g gedroogd, klaargemaakt kruid. De behandeling kan beginnen na een week van laten trekken van het middel. Voor inname dient u een eetlepel van de tinctuur te verdunnen met dezelfde hoeveelheid water. Dit mengsel elke 2 uur gedurende de dag drinken. Als de krampen hevig zijn, kan de pauze tussen de innames worden verminderd tot een uur, maar in het algemeen mag de hoeveelheid middel niet meer dan één glas per dag bedragen. De behandelingsduur is een week.

Bij laryngitis

Neem 30 g gedroogd en tot poeder gewreven groen van het vierogige kraaienoog, strooi het in 400 ml aan de kook gebrachte water en plaats het op een waterbad, waar u het na het koken 20 minuten laat staan. Haal van het vuur, laat afkoelen en zeef door een doek of gaas dat in 6–8 lagen is gevouwen. Drink 3 maal per dag – voor het ontbijt, de lunch en het diner – 30 ml (of 2 eetlepels). Bewaar het middel in de koelkast en neem het niet langer dan een week in – precies zo lang blijven de geneeskrachtige eigenschappen behouden.

Het mengsel bereid volgens dit recept is ook geschikt voor de behandeling van tachycardie en zenuwaandoeningen, evenals voor de preventie ervan.

Soorten geneeskrachtige bereidingen

Niet vergeten: het is verboden uzelf een behandeling met middelen van deze geneeskrachtige plant voor te schrijven. Het gevaar schuilt in een mogelijke overdosering, en zelfs hittebehandeling vermindert het gevaar niet, omdat de giftige stoffen uit de plant niet verdwijnen. Een overdosering kan leiden tot ernstige problemen met het hart en de bloedvaten, onderdrukking van de ademhaling en het zenuwstelsel.

Voor het maken van geneeskrachtige bereidingen – afkooksels en tincturen – gebruikt men meestal verse groene delen, hoewel in sommige gevallen ook gedroogd kruid. Ook raden kruidkundigen bessen aan als grondstof.

Afkooksel

Giet een eetlepel gedroogde, licht fijngemaakte bladeren van het vierogige kraaienoog met een kopje (350 ml) net gekookt water. Bedek het mengsel met een schoteltje en plaats het op een waterbad. Houd het 5–7 minuten boven het kokende water, haal het van het vuur en laat het 25–30 minuten trekken, waarna u het beslist moet zeven. Inwendig toepassen in homeopathische, kleine doseringen. Voor het bereiden van kompressen: doordrenk een gaasdoek met het afkooksel en leg het op de probleemplek, bijvoorbeeld op slecht genezende wonden of zweren.

Zalf

Voor de behandeling van zweren kunt u kompressen maken met een afkooksel van de plant of een zalf bereiden. Pers het sap uit het groene deel van de plant en meng het met een apotheekzalf die wordt gebruikt voor infectieuze en etterende wonden, bijvoorbeeld ichthammolzalf. Bereid een portie medicijn voor eenmalig gebruik en breng het eenmaal per dag aan. Meestal is een week durende behandeling voldoende.

Tinctuur

1. Van de bladeren. Voor de bereiding van een alcoholtinctuur heeft u 10 g verse bladeren van de eenbes nodig. Maak ze fijn en giet er een half glas alcohol over. De trekduur is een week. Laat het, zoals elk ander medicinaal kruid op alcohol, trekken in een donkere glazen fles, dagelijks schuddend. Daarna zeven en op een donkere, koele plaats bewaren. U gebruikt het middel alleen sterk verdund, in de verhouding van een eetlepel per glas water. De tinctuur wordt aanbevolen als een nerveuze tic in het gezicht of ooglid geen rust geeft. U mag niet meer dan 200 ml van de verdunde samenstelling per 24 uur drinken.
2. Van de bessen. Om de tinctuur te bereiden, moet u 10 bessen (niet meer!) overgieten met een halve liter goede wodka. De bessen kunnen vers, gedroogd of bevroren zijn. U laat het middel minstens 14 dagen op een donkere plaats trekken. U schudt de container met de tinctuur dagelijks. U neemt het sterk verdund met water: 20 druppels tinctuur per 50 ml water. Dit is de dagelijkse dosis, verdeeld over drie innames. U bereidt geen medicijn op voorraad, u maakt dagelijks een nieuwe portie. Het middel wordt gebruikt bij aandoeningen van het zenuwstelsel en hartstoornissen. De kuur duurt 3 weken. Indien verdere behandeling nodig is, hervat u het innemen niet eerder dan na 10 dagen.

Wat gebeurt er als u ravenoog eet?

Ondanks de sterke giftigheid van de plant, als u per ongeluk één bes of zelfs 2–3 eet, gebeurt er niets ernstigs. Ja, het is onaangenaam maar niet dodelijk. U hoeft niet in paniek te raken; neem dan enkele tabletten actieve kool en uw toestand zal verbeteren.

Maar een grotere hoeveelheid bessen die tegelijkertijd wordt gegeten, bijvoorbeeld 8–10 stuks, zal zich spoedig laten voelen. Binnen een uur zullen tekenen van ernstige vergiftiging optreden, omdat in het spijsverteringsstelsel de opname van schadelijke stoffen in het bloed is begonnen.

Contra-indicaties voor gebruik

1. De eerste en belangrijkste regel is dat u behandelingen met middelen op basis van de plant alleen kunt volgen na bespreking met een arts, waarbij u strikt zijn aanbevelingen opvolgt, zowel wat betreft dosering als toepassingsschema.
2. Het raveoog is ten strengste verboden voor zwangere vrouwen, vrouwen die borstvoeding geven, en ook voor kinderen.
3. Hypertensie, eenmalig verhoogde bloeddruk en slapeloosheid – ook dit zijn contra-indicaties voor behandeling met het raveoog.
4. U mag geen preparaten van deze plant gebruiken als u lijdt aan nier- en urinewegziekten, of als u vatbaar bent voor allergische reacties.

Symptomen van vergiftiging

Als u uit onvoorzichtigheid enkele bessen van het raveoog eet, zullen er spoedig tekenen van vergiftiging optreden.

Er zal hevig, misschien zelfs onstilbaar braken optreden, gevolgd door diarree, gepaard met brandend maagzuur en hevige pijn in de buik, in de maagstreek. In de mond kan een branderig gevoel ontstaan, slikken is pijnlijk en bemoeilijkt. In de slapen begint hevige pijn, het hoofd wordt erg duizelig, zelfs bewustzijnsverlies is mogelijk. Lichaamstemperatuur en bloeddruk stijgen, er verschijnen tekenen van ademhalingsproblemen en verstoring van het hart- en vaatstelsel – tachycardie, hartritmestoornissen. Als de vergiftiging ernstig is, kan het leiden tot coördinatiestoornissen, spraakstoornissen, krampen tot volledige verlamming en hartstilstand. Bij het eten van 15–20 bessen is de dood zeer waarschijnlijk, maar zelfs als men overleeft, kan men voor de rest van het leven verlamd blijven.

In een dergelijke situatie moet u onmiddellijk de hulpdiensten bellen voor het slachtoffer, en terwijl u wacht, hem een soda-oplossing laten drinken (voeg een onvolledige theelepel soda, of 5 g, toe aan een liter water en roer). Als er geen soda voorhanden is, kunt u hem gewoon een grote hoeveelheid water geven – ten minste drie glazen voor een volwassene, de vloeistofberekening voor een kind hangt af van de leeftijd – 150 ml per levensjaar. Het is belangrijk om de maag te spoelen van de inhoud.

Als neutraliserende middelen tegen de gifstoffen kan de patiënt actieve kool, Enterosgel, Polysorb, Smecta of Polyphepan innemen.

Om de opname van giftige stoffen door de slijmvliezen te stoppen, moet u het slachtoffer plantaardige olie (1–1,5 eetlepels), melk, eiwitten van kippeneieren of een aftreksel van zetmeel laten drinken.

Het branderige gevoel in de mond verlichten en de misselijkheid kalmeren kan door stukjes ijs te laten smelten. Bij hevige diarree moet u het slachtoffer het middel Regidron geven om uitdroging te voorkomen.

Wanneer de ambulance arriveert, zal de arts een medicijn toedienen om de hartfunctie te verbeteren, en voor een snelle uitscheiding van de gifstoffen en het herstel van het lichaam – een glucose-oplossing, vitaminen, hepatoprotectors, diuretica.

Interessante feiten

1. Het ravenoog kan alleen groeien op goede, voedzame grond, dus dient het als indicator voor de vruchtbaarheid en kwaliteit van de bodem. Maar zelfs op de meest optimale bodems geeft de plant de voorkeur aan solitaire groei en vormt zelden kleine groepen – niet meer dan tien exemplaren.
2. Over de oorsprong van de plantennaam vertelt een interessante legende. Naar verluidt woonde er in een oud bos, in de holte van een eeuwenoude eik, een grijze, bejaarde tovenaar met zijn trouwe raaf. De magiër gaf de wijze vogel het vermogen om de toekomst te voorspellen en leerde hem mensen te mijden. Toen de tovenaar stierf, cirkelde de raaf boven het bos, overdag voorspellende gebeurtenissen, en 's nachts, rouwend om de overleden vriend, liet hij grote tranen vallen, op de plaats waar ze vielen verscheen een plant met een grote donkere bes.
3. Behalve de algemene naam wordt het kraaienoog ook wel wolfsoog en berenbes genoemd – ook vanwege de gelijkenis met de pupillen van roofdieren. De blauwachtige waas op de bessen gaf de plant de naam 'koekoekstranen'. Wat betreft de oorsprong van de naam 'kruiskruid' zijn er twee versies. Volgens de eerste is de naam gegeven omdat de bladeren van het kruid tegenover elkaar groeien – dus kruisgewijs. De tweede versie is luguberder, maar ook daar valt niet over te twisten: voor wie de giftige kraaienoogbes eet, is er maar één vooruitzicht – een grafzerk met een kruis erboven.
4. In de Middeleeuwen werd het kraaienoog beschouwd als een magische plant die in staat was een mens te onttoveren als deze was betoverd.
5. In het midden van de 14e eeuw en later, toen de builenpest in Europa woedde, droeg men de bessen van het kraaienoog steevast in de zak, naaide men ze in de kledingnaad, maakte men er een hanger van en hing die om de nek. Mensen waren ervan overtuigd dat ze zich zo tegen de pest konden beschermen, en voor dit doel moesten de bessen beslist worden verzameld in de periode van 15 augustus tot 8 september.
6. In dierproeven merkten wetenschappers de gelijkenis op van de werking van een aftreksel van kraaienoog met die van de glycosiden van het lelietje-van-dalen, waarbij na een vertraging van het hartritme dit vrij snel weer versnelt.
7. De Tibetaanse geneeskunde gebruikt middelen die zijn gemaakt op basis van kraaienoog om mensen met botbreuken te helpen – het kruid versnelt de vergroeiing van botten.
8. De bessen van het kraaienoog zijn onaangenaam qua smaak en geur; sommige mensen krijgen zelfs hevige hoofdpijnaanvallen en ernstige misselijkheid van de 'geur'. Om dezelfde reden eten dieren ze niet alleen niet, maar proeven ze ze zelfs niet, zodat vergiftiging bij vee zeer zeldzaam is, in uitzonderlijke gevallen – wanneer het kruid in een hooiberg verloren raakt. Vogels daarentegen pikken veel en met plezier de bessen van deze plant, zonder enig ongemak te ervaren. Ze ondervinden er geen schade van.
9. De leeftijd van het kraaienoog is gemakkelijk te bepalen aan de scheut: deze wordt jaarlijks met één segment verlengd, een zogenaamd lid. Hoeveel leden, zoveel jaren is de plant oud.

Foto van het kraaienoog