Waterlelie: geneeskrachtige eigenschappen en contra-indicaties

Botanici noemen de waterlelie het mooie woord 'nymphaea'. Romantisch! Meteen stelt u zich een nimf voor – een prachtig sprookjeswezen – dat dartelt aan de oever van een waterbekken, waarvan het wateroppervlak bedekt is met prachtige, op lelies lijkende bloemen. Het volk heeft de waterlelie een even mooie naam gegeven – meerminbloem. Hoewel de nymphaea pretentieloos is en bijna overal voorkomt, staat deze plant vandaag de dag in het Rode Boek omdat ze genadeloos door mensen wordt uitgeroeid.

Chemische samenstelling

1. In de wortelstok bevindt zich een grote hoeveelheid voedingsstoffen: namelijk zetmeel, suiker en eiwit.
2. De volgende belangrijke componenten van de waterlelie wortel zijn looistoffen (die zijn overigens ook aanwezig in de bladeren en zaden). Voor de plant zelf zijn ze nodig omdat ze wortelrot voorkomen, wat mogelijk is door het constante verblijf in water. Voor het menselijk lichaam zijn looistoffen om verschillende redenen nuttig. Ze helpen bij het bestrijden van spijsverteringsstoornissen, diarree en dysbacteriose, kunnen de vermenigvuldiging van microben onderdrukken en gifstoffen en afvalstoffen uit het lichaam verwijderen, ook na blootstelling aan straling. Ook hebben ze bloedstelpend en ontstekingsremmend vermogen.
3. Op het reinigen van het lichaam werkt ook de in de wortels aanwezige gom, en de aanwezige wijnsteenzuur en galluszuur met natuurlijke antioxidanten dragen bij aan het verbeteren van de stofwisselingsprocessen in het lichaam. Harsen stimuleren de versterking van het immuunsysteem, helpen bij het bestrijden van ontstekingen en dragen bij aan het reguleren van de werking van het ademhalings- en hart- en vaatstelsel.
4. De bloemen en bladeren bevatten veel flavonoïden, waarvan het werkingsspectrum zeer breed is – van vaatversterkend en immuunmodulerend tot anticarcinogeen, hypoallergeen en antioxidant.
5. De waterlelie bevat echter een aantal stoffen die haar tot een gevaarlijke plant maken. Dat zijn glycosiden en het alkaloïde nymfeïne. Enerzijds kan onbeheerst gebruik ervan leiden tot vergiftiging, wat zich uit in stoornissen van het zenuwstelsel en het cardiovasculaire systeem. Anderzijds kunnen glycosiden in therapeutische doseringen tachycardie verlichten, de bloedsomloop verbeteren en de hartfunctie reguleren. Alkaloïden worden in aanbevolen doseringen gebruikt voor pijnverlichting, het stoppen van bloedingen, het verhogen van de lichaamstonus, en de behandeling van zenuwaandoeningen en hart- en vaatziekten.

Hoe ziet het eruit en waar groeit het

De wortelstok van de waterlelie is dik, wit van kleur met zwarte 'inkepingen'. Hij verspreidt zich over en in de bodemafzettingen en hecht zich eraan met lange, dunne maar stevige worteltjes. De plant heeft geen stengel; bladeren en bloemstelen groeien direct uit de wortel.

De bladeren van de plant lijken op een hart, ze zijn vrij dicht, hebben een diepgroene kleur en drijven in uitgespreide horizontale toestand op het wateroppervlak. De breedte van de bladeren kan variëren van 25 tot 35 cm.

De waterlelie bloeit van het begin tot het einde van de zomer; haar bloemen zijn vrij groot en kunnen in geopende toestand een diameter van 20 cm bereiken. Ze bevinden zich ook op het wateroppervlak.

De bloemen zijn weelderig, gevuld vanwege het grote aantal ovale bloemblaadjes met puntige uiteinden. In de natuur komt vooral de sneeuwwitte waterlelie voor, die naar het midden toe geleidelijk een gelige kleur krijgt, met in het midden goudgele meeldraden. De delicate maar aanhoudende geur van de waterlelie kan zich verspreiden over het gebied rond de vijver of het meer waarin zij groeit.

De vrucht van de waterlelie heeft een ovale vorm en lijkt op een kleine kruik, vandaar de naam van de plant. De vrucht rijpt volledig onder water, opent zich daar en laat zaden los die bedekt zijn met een dikke, glibberige laag, waardoor ze aan het oppervlak blijven drijven. Geleidelijk wordt deze laag weggespoeld, zwellen de zaden op, worden ze zwaarder en zakken ze langzaam naar de bodem van het water, waar ze ontkiemen en uitgroeien.

De waterlelie groeit in meren en vijvers met stilstaand water of in stille kreken van langzaam stromende rivieren op een diepte van niet meer dan 2 m. In de natuurlijke omgeving is zij te vinden in alle landen van de planeet, behalve in de pool- en subpolaire gebieden. Tuinders hebben vele waterlelies in verschillende kleuren gekweekt, die worden gebruikt in landschapsontwerp en waarmee siervijvers worden versierd.

Soorten

De waterlelie verbaast met de verscheidenheid aan tinten en kleuren die in de natuur voorkomen. Tegenwoordig zijn er ongeveer 50 soorten van deze bloem.

Witte waterlelie
Zij heeft het gehele grondgebied van Eurazië ingenomen, en haar waterkolonies komen ook veel voor in Afrika. Deze waterlelie is groot, met bladeren met een diameter van ongeveer 35 cm, en ook indrukwekkende bloemen tot 20 cm in doorsnee, die een licht melkachtige kleur hebben. De plant heeft een stevig en vastgrijpend wortelstelsel dat zich over het bodemoppervlak uitstrekt, maar met zijn langwerpige uitlopers in de modder doordringt. De wortel kan tot 65 cm lang worden.

Onder het wateroppervlak groeien de stengels in een grote struik, dus één waterlelieplant kan zich vrijelijk vestigen en veel ruimte innemen in een meer of vijver.

De witte nymphaea bloeit drie weken, waarbij ze de ene witte waterlelie na de andere produceert.

Waternymphaea
Qua uiterlijke kenmerken lijkt de waternymphaea op de witte waterlelie. De bladeren die op het oppervlak drijven zijn middelgroot, en het gebladerte dat zich onder water bevindt is klein. Crèmekleurige, niet grote bloemen met een felgele kern liggen op het wateroppervlak van de vijver. De farmacologie gebruikt de waternymphaea.

Blauwe waterlelie
Men denkt dat deze soort een van de eerste was die verscheen; hij heeft ook andere namen – Egyptische lotus of Egyptische lelie. Deze waterlelie verspreidde zich over de wereld vanuit de Nijl, de grootste Afrikaanse rivier, eerst door Afrika zelf, daarna naar Thailand en India. De bladeren zijn vrij breed – ongeveer 35 cm, met duidelijk zichtbare krachtige nerven. Tegen die achtergrond doen de bloemen, die niet groter zijn dan 20 cm, nogal klein aan. De tinten van de bloemblaadjes in één bloem kunnen variëren van hemelsblauw tot lila, korenbloemblauw en helderblauw.

Rode waterlelie
De bloem heeft een originele en mooie kleur – van dieproze tot zuiver rood. De bloemen zijn niet groot, met een diameter vanaf 12 cm, en verspreiden een zachte, blijvende geur. De wortel ligt ondiep in de grond. Hij is vertakt; vanuit de hoofdstengel komen nog extra wortels. De heldergroene, vlezige, sappige bladeren worden tot 25 cm in doorsnede.

Tijgerwaterlelie
Ze kreeg haar naam vanwege de onregelmatige kleur van de donkergroene bladeren, een patroon van roodbruine en bruine vlekken die doen denken aan tijgerstrepen. Het wortelstelsel is, zoals bij alle waterlelies, krachtig en goed ontwikkeld. Botanici denken dat het thuisland van deze waterleliesoort het warme Afrika is, daarom is dit een van de meest warmte-eisende varianten van de nymphaea; ze verdraagt geen koud water, sterke stromingen en vorst. De bloemen zijn wit of licht crèmekleurig en compact.

Victoria Regia, of Amazonenymphaea
Deze waterleliesoort heeft de meest indrukwekkende grootte. De bloem bereikt bij volledige opening 35 cm, en gedurende de bloei verandert ze van kleur van sneeuwwit naar zuiver roze. Ze bloeit eenmaal per jaar en opent zich alleen 's nachts. De geur van Victoria Regia is vrij sterk en blijvend. Op het enorme blad van de waterlelie – tot 2 m in diameter – kan gemakkelijk een tienertje gaan liggen, en het blad met de omhooggekrulde randen zal zijn gewicht dragen zonder te zinken.

Victoria Regia is relatief recent ontdekt – in de 19e eeuw in het stroomgebied van de Amazone. Tegenwoordig wordt ze in verschillende landen ter wereld gekweekt, waaronder in Rusland.

Gele waterlelie
De gele waterlelie is een meerjarige plant die goed overwintert in de gematigde zone. Het wortelstelsel van de plant is goed ontwikkeld, de wortels bevinden zich diep in de grond. De onder water gelegen bladeren zijn klein, hebben een onregelmatige rand en zitten aan verkorte bladstelen.

De op het wateroppervlak drijvende bladeren zijn eivormig, met een doorsnede tot 20 cm. De bloemen met een diameter van 17 cm hebben aan de buitenkant een groene tint, van binnen zijn ze geel. Zo'n waterlelie bloeit lang – van juni tot september.

Oogst en opslag

Volksgenezers gebruiken voor de bereiding van geneeskrachtige mengsels alle delen van de waterlelie – van wortelstok tot zaden.

Men begint de wortelstokken te oogsten wanneer de plant in bloei staat. Alhoewel de grootste hoeveelheid voedings- en nuttige stoffen zich pas tegen de herfst ophoopt. Bij het verzamelen op de bodem van het water moet men niet alles meenemen; een aanzienlijk deel van de wortels moet men laten zitten, zodat de nymphaea niet volledig verdwijnt. Meestal gebruikt men haken om het geneeskrachtige materiaal van de bodem te halen.

De van de bodem opgegraven wortelstokken moeten worden gereinigd van de kleine fijne worteltjes, gewassen en in kleine stukken gesneden, die vervolgens onder een afdak, op de tocht, worden gelegd, maar zodanig dat de zonnestralen het geneeskrachtige materiaal niet bereiken. Tegelijkertijd kunnen de bloemen en knoppen worden geoogst. Voor de knoppen moet men voor zeven uur 's ochtends op pad gaan, voordat ze zich hebben geopend. Bloemen kunnen het beste vers worden gebruikt, maar als het echt nodig is, kunnen ze ook worden gedroogd onder dezelfde omstandigheden als de wortels – in de schaduw en op de tocht.

Met het oogsten van bladeren zijn er meestal geen problemen: ze kunnen worden gesneden vanaf de lente tot de koude herfst. Het materiaal wordt gedroogd onder een dak, in een ruimte met goede ventilatie.

De zaden zijn gemakkelijk te verzamelen van het oppervlak van een vijver of meer en vervolgens te drogen onder de gebruikelijke omstandigheden: in de schaduw.

Elk type geneeskrachtig materiaal – wortels, bladeren, bloemen en zaden – wordt bewaard in een aparte papieren zak in een droge ruimte; onder dergelijke omstandigheden behouden ze hun geneeskrachtige eigenschappen gedurende twee jaar.

Waarin verschilt de waterlelie van de lotus?

Uiterlijk zijn beide planten prachtig – zowel de lotus als de waterlelie. De waterlelie omvat een hele groep (meer dan vijftig varianten) planten van de familie Nymphaeaceae, die in water groeien. De lotus heeft slechts twee soorten – de gele en de nootdragende.

Het meest opvallende verschil zit in de bladeren en bloemen. Bij de waterlelie liggen ze horizontaal op het wateroppervlak, terwijl de lotus zijn opstijgende bladeren en bloemen krachtig en vrij hoog boven het water houdt.

De vorm van de bladeren verschilt ook bij deze twee planten: bij de waterlelie zijn ze plat, met een rechte rand, en bij de lotus hebben ze de vorm van een ondiep kommetje met een golf aan de snijrand.

Over het algemeen zijn ook de bloemen te onderscheiden. Bij de nymphaea zijn de bloemblaadjes smaller dan bij de lotus, er zijn er meer, waardoor elke bloem dubbel lijkt. En de lotus heeft, in tegenstelling tot de waterlelie, een grote, opvallende zaaddoos.

Als men de groeiplaatsen van de planten vergelijkt, moet men opmerken dat de waterlelie bijna overal voorkomt. De lotus is daarentegen een echte aristocraat, die voor een normaal leven bijzondere omstandigheden nodig heeft – een lange warme zomer en veel zonlicht. Daarom kan men hem in de Russische Federatie tegenkomen in de oblast Astrachan en in het waterbekken van de Kaspische Zee.

Kenmerken van de teelt

Aangezien de waterlelie buitengewoon mooi is, is het streven van elke tuinier om zo'n wonder in zijn eigen tuin te kweken volkomen begrijpelijk. Het is niet moeilijk om hiervoor gunstige omstandigheden te creëren.

Ervaren tuiniers raden aan om, om teleurstellingen te voorkomen, niet te zuinig te zijn en plantmateriaal te kopen in goede, betrouwbare winkels voor tuiniers of bij betrouwbare, goed bekende bloemenkwekers.

De waterlelie moet in de zomer worden geplant, wanneer het warm weer is. Plant ze liever niet in de bodem van de vijver, maar in een grote pot, zodat u hem in de herfst gemakkelijk kunt uithalen en de plant naar de winterstalling kunt brengen. In een kleine vijver hoeft u niet veel planten te laten wortelen.

Grond voor het planten kunt u het beste speciale grond kopen; als die niet verkrijgbaar is, kunt u op de bodem van de plantcontainer 4–5 cm turf en minstens 10 cm grasgrond gemengd met zand aanbrengen. Het groeipunt mag niet in de grond worden begraven. Tijdens het planten moet u kleiballen met minerale meststoffen aan de wortels van de waterlelie hechten. Deze zullen de plant gedurende het hele seizoen voeden. Vul de bovenste laag in de plantpot met grind, zodat de container niet omhoog drijft. Zet de potten op de bodem van de vijver: dwergvariëteiten moeten op 50 cm diepte groeien, de andere op 1 m of dieper. Maar om de plant sneller te laten groeien, laat u hem in ondiep water tot de eerste bladeren verschijnen.

Om de waterlelie normaal te laten groeien, is er niet veel werk nodig. Het is belangrijk om te voorkomen dat de bladeren te veel woekeren, anders kunnen de bloemen klein worden. Laat per plant niet meer dan drie bladeren over, verwijder de rest. De vijver moet elk seizoen worden schoongemaakt. In de herfst, na het verwijderen van de waterlelies voor de winter, wordt het water afgevoerd, de wanden van de vijver worden schoongeschraapt van aanslag, gewassen, en in het voorjaar wordt er schoon water in gedaan.

De waterlelie is weinig ziek, omdat het een zeer sterk immuunsysteem heeft. Insecten vallen het ook zelden aan. Maar bij warm weer in kleine vijvers met stilstaand water kan een kever, de zogenaamde waterleliebladkever, zich vestigen. De larve eet de bladeren van de plant op. De plaag moet met de hand worden verzameld en beschadigde bladeren worden verwijderd. Gebruik liever geen chemische beschermingsmiddelen, omdat ze al het leven in het water doden.

Bladluizen kunnen de waterlelie ook aanvallen. Ze bederven niet alleen de bladeren, maar vernietigen ook de bloemen – eerst verslechteren ze het uiterlijk, en daarna veroorzaken ze vroegtijdig verbloeien. De enige manier om ze te bestrijden is door het ongedierte met water af te spoelen.

Geneeskrachtige eigenschappen van de waterlelie

De officiële geneeskunde gebruikt de waterlelie. Het is opgenomen in het complexe, meerdere componenten bevattende Zdrenko-mengsel, dat wordt gebruikt voor de behandeling van anacidische gastritis en papillomatose van de blaas.

Dankzij de stoffen in de plant heeft het ontstekingsremmende, samentrekkende en antibacteriële werking, kan het koorts verlagen, bloedingen stoppen, pijn verminderen, de bloeddruk verlagen, kalmeren en slaap opwekken. Bovendien heeft de waterlelie een laxerende, galafdrijvende en vochtafdrijvende werking.

Waterlelie in de volksgeneeskunde

De volksgeneeskunde gebruikt de waterlelie vrij uitgebreid. In de lijst van ziekten waarvoor genezers middelen op basis ervan voorschrijven, zijn er naast de banale verkoudheid ook ernstigere – zoals tuberculose, tumoren, hepatitis, diarree en dysenterie.

De waterlelie helpt ook bij aandoeningen van de urinewegen en het voortplantingsstelsel – nieren, blaas (waaronder blaasontsteking), gonorroe, en wordt aanbevolen bij fluor vaginalis. Bij huidproblemen is de waterlelie ook effectief; zo worden er etterende wonden, abcessen, zweren, steenpuisten en furunkels mee behandeld, en wordt ook de ontsteking van de opperhuid verminderd. De plant wordt gebruikt om krampen van verschillende oorsprong te verlichten, aandoeningen van het zenuwstelsel, zoals neurosen en neuralgieën, en helpt om uit depressieve toestanden te komen.

De waterlelie helpt bij tandpijn en reumatische pijn, wordt in de cosmetica gebruikt voor de behandeling van roos en het verbeteren van de haarkwaliteit, het bleken van de huid en het lichter maken van sproeten.

Volksgenezers gebruiken de wortelstokken en bloemen van de witte waterlelie voor de bereiding van medicinale preparaten, waarbij elke doseringsvorm een specifieke bestemming heeft. Zo worden van de bloemen afkooksels bereid die worden gebruikt als hulpmiddel bij de behandeling van geelzucht en ook als laxeermiddel. Met een aftreksel van de bloemblaadjes wordt slapeloosheid bestreden, en het wordt gebruikt om de toestand tijdens koorts te verlichten. Met een afkooksel van de wortelstok worden nieren en blaas behandeld, het wordt gebruikt voor een snellere genezing van geïnfecteerde krassen en wonden, en ook als therapeutisch en preventief middel tegen haaruitval.

Kalmerend aftreksel

Verwarm een halve liter water tot het kookpunt en giet het over 2 eetlepels waterlelieblaadjes. Laat het 50–60 minuten trekken en filter het dan. Gebruik het aftreksel als een kalmerend en slaapverwekkend middel. De aanbevolen dagelijkse dosis is 4 keer na de maaltijd 30 ml. De behandelingskuur is ontworpen voor een maand.

Afkooksel tegen hoge koorts

Voor 400 ml water is een eetlepel bloemblaadjes nodig. Giet het geneeskrachtige plantmateriaal over met kokend water en laat het een kwartier op een waterbad sudderen. Haal het afkooksel van het vuur en laat het nog een half uur staan. Zeef het als het een beetje is afgekoeld en neem 100–120 ml in als de koorts hoog oploopt.

Bij hartzwakte

Meng gelijke delen waterlelieblaadjes en rijpe meidoornvruchten. Neem een eetlepel van het verkregen medicinale mengsel en giet er 300 ml kokend water overheen. Laat het 3 uur goed trekken. Filter het en drink tweemaal daags 50 ml. Ga door met de behandeling gedurende 21 tot 30 dagen.

Tegen huidontstekingen

Giet een halve liter kokend water over 3 eetlepels gesneden waterlelieblaadjes en laat het een half uur trekken. Filter de vloeistof en bevochtig er een zachte katoenen doek of meerdere lagen gaas mee. Leg de doek gedurende ongeveer 20 minuten op de pijnlijke plek. Dit middel is niet alleen effectief bij huidontstekingen, maar ook bij etterende uitslag. Als u de procedure 3 tot 5 keer per dag herhaalt, zal de genezing vrij snel verlopen.

Bij spierpijn

Overgiet de waterleliebloemen (3 eetlepels) met een kleine hoeveelheid kokend water en laat ze onder een gesloten deksel zwellen. Wikkel ze vervolgens in een katoenen doek of gaas en leg ze op de probleemplek. Houd het kompres een half uur tot een uur aan.

Mosterdpleisters bij verkoudheid

Om «mosterdpleisters» te maken, moet de wortel van de waterlelie worden fijngemaakt. Verse wortels kunt u direct in de blender doen; gedroogde eerst in heet water laten wellen. Leg de ontstane pap op katoenen stof en breng deze aan op de rug of op de voorzijde van de borstkas. Een goed effect wordt verkregen als u honing aan de pap voor de «mosterdpleister» toevoegt. Dek de massa eerst af met plasticfolie of vetvrij papier en dek uzelf daarna toe met een deken of een warme sjaal. Verwarm de patiënt met een dergelijk middel minstens een uur; spoel daarna de resten ervan (sap, honingdruppels) van de huid.

Als de pap van een verse wortel is gemaakt, kunt u op deze manier niet alleen verkoudheid behandelen, maar ook de toestand bij ischias verlichten, waarbij u de procedure herhaalt tot de rugpijn verdwenen is.

Spoeling tegen roos

Roos kan worden behandeld met een afkooksel van bloemblaadjes van de waterlelie, die u vooraf moet fijnmaken. Verhit water (400 ml) tot het kookt, giet het over het geneeskrachtige kruid en laat het een kwartier doorkoken; zeef het mengsel nadat het is afgekoeld. Spoel het haar na het wassen met de gebruikelijke shampoo. Het middel verhelpt niet alleen roos, maar vermindert ook huidontsteking.

Soorten geneeskrachtige bereidingen

Aftreksel

Voor het bereiden van een aftreksel hebt u bloemen en bladeren van de witte waterlelie nodig. Maak beide ingrediënten fijn, neem van elk een eetlepel en doe ze in een thermoskan; giet vervolgens 0,5 liter kokend water over de geneeskrachtige plant. Laat het mengsel met waterlelie een hele nacht in de thermoskan staan en filtreer het 's ochtends. U krijgt een uitstekend middel voor huidverzorging: u kunt zowel sproeten bestrijden, de bruining lichter maken als acne behandelen. Veeg het gezicht 2 tot 3 keer per dag af met het aftreksel.

Tinctuur

Een tinctuur van de wortel van de witte waterlelie wordt gemaakt in een verhouding van 1:10; dat wil zeggen dat u voor een halve liter wodka 50 gram gesneden geneeskrachtige grondstof nodig hebt. Laat het mengsel 14 dagen trekken zonder blootstelling aan zonlicht, waarbij u de fles dagelijks schudt. Filtreer het en bewaar het op een donkere, koele plaats.

Dit middel wordt aanbevolen in de complexe therapie van tumoren; vooral goede resultaten laat het zien bij de behandeling van de milt. Behandelschema: drie keer per dag 20 druppels, niet gebonden aan de maaltijden.

Afkooksel

Voor het bereiden van een multifunctioneel afkooksel hebt u 5 gram gedroogde en fijngemaakte wortel van de witte waterlelie nodig. Doe deze in een mok waarin u een glas water aan de kook hebt gebracht. Plaats de mok au bain-marie en laat deze vanaf het moment van koken 20 minuten staan; neem de mok eruit en laat afkoelen. Zeef het afkooksel nadat het is afgekoeld. Dit afkooksel wordt aanbevolen voor inname bij neurosen. Verdeel de vloeistof in twee porties en neem de ene 's avonds en de andere 's ochtends in. De kuur duurt 21 dagen.

Uitwendig wordt het preparaat aangebracht in de vorm van compressen als de huid door de zon is verbrand of als er thermische brandwonden zijn opgelopen, en ook voor de behandeling van kloven in de huid en etterende krassen. U moet een zachte doek met het afkooksel bevochtigen en op de aangedane plaatsen leggen; houd het kompres minstens 15 minuten. De procedure moet 3 tot 6 keer per etmaal worden herhaald.

Contra-indicaties voor gebruik

Geneesmiddelen op basis van waterlelie moeten met voorzichtigheid worden gebruikt, omdat deze giftige stoffen bevat. Alvorens in te nemen, dient u een arts te raadplegen en mag u in geen geval de aanbevolen dosering overschrijden.

Zowel inwendig als uitwendig gebruik van waterlelie is verboden voor kinderen, zwangere vrouwen en moeders die borstvoeding geven.

Aangezien preparaten van waterlelie de bloeddruk kunnen verlagen, mogen mensen met een lage bloeddruk deze niet innemen. Ook is individuele intolerantie mogelijk, zowel voor de gehele plant als voor afzonderlijke bestanddelen.

Interessante feiten over de waterlelie

1. Onderzoek van oude fossielen wijst uit dat de waterlelie een van de vroegste bloeiende planten is.
2. De waterlelie heeft een interessante eigenschap: door 's nachts te sluiten, kan zij onder water zinken, waar zij haar frisheid herstelt voor de volgende dag.
3. Onze voorouders merkten op dat het gedrag van de waterlelie direct afhankelijk is van het weer. Als de bloemen vroeg in de ochtend opengaan, belooft het weer een hele dag zon; als de waterlelie pas na negen uur boven water komt, moet men regen verwachten; en als zij helemaal niet naar de oppervlakte komt, dan staat er ongetwijfeld een stortbui op komst.
4. De waterlelie kan als vervanging dienen voor bepaalde voedingsmiddelen. Zo zijn de wortelstokken rijk aan zetmeel en kunnen worden gebruikt voor de bereiding daarvan, evenals voor de productie van meel, waarvoor de looistoffen er door weken uit moeten worden verwijderd. En als men de zaden van de waterlelie roostert, kunnen zij heel goed als koffiesurrogaat dienen.
5. De waterlelie, of nymphaea, heeft haar naam te danken aan een oude Griekse legende die vertelt hoe een nimf, onbeantwoord verliefd, zich in het water stortte, waar zij voor altijd verdween en veranderde in een prachtige bloem.
6. Bij de oude Slaven was de waterlelie altijd een bestanddeel van liefdesdrankjes.

Foto van de waterlelie