Paardenzuring: geneeskrachtige eigenschappen en contra-indicaties

Wat een namen heeft men niet bedacht voor paardenzuring! Men noemt het paardenzuring of kikkerzuring, breukvuur, paardszuring, aveluk, Armeens gras en konnik. Er zijn veel bijnamen, sommige zelfs met een licht geringschattend tintje, maar intussen is deze plant een nauwe verwant van boekweit, waarvan bijna iedereen de pap lekker vindt – op een kleine uitzondering na. En op zichzelf verdient paardenzuring aandacht en respect, omdat het veel stoffen bevat die gunstig zijn voor de mens.

Chemische samenstelling

Paardenzuring is niet alleen een bekende plant, maar ook goed bestudeerd. Wetenschappers, artsen, cosmetologen en volksgenezers weten van zijn rijke chemische samenstelling. In de eerste plaats zeggen specialisten dat zuring een hele schatkamer is van verschillende nuttige stoffen. Het betreft organische zuren – oxaalzuur, cafeïnezuur, melkzuur, citroenzuur en chrysofaanzuur met al zijn derivaten.

De plant deelt rijkelijk vitaminen C, K, P, flavonoïden, pectines, ijzer, etherische oliën, coumarinen. Bovendien bestaan 15–16% van de massa van gedroogd plantaardig materiaal uit tanninen (of looizuren), op basis waarvan het plantaardig materiaal wordt gebruikt in de leerindustrie, en dankzij de aanwezigheid van caroteen (plantaardig pigment) wordt het gebruikt bij de vervaardiging van kleurstoffen voor stoffen in zwart en geel. Het beeld van de componenten van zuring wordt gecompleteerd door de aanwezigheid van verschillende micro-elementen (magnesium, natrium, fosfor, mangaan, fluor, calcium, koper).

Hoe ziet het eruit en waar groeit het

Deze hoge plant is van verre zichtbaar en moeilijk met een andere te verwarren. De stevige stengels, tot anderhalve meter hoog, vertakken zich tot een hele struik en kunnen een dikte van 2 cm bereiken. De bladeren zijn langwerpig, maar van twee typen. Sommige vormen een bladrozet, zitten op lange bladstelen en hebben een afgeronde top. Ze kunnen tot 25 cm lang en ongeveer 12 cm breed zijn. De andere bladeren zitten verspreid over de hele gladde stengel; hun bladstelen zijn korter en licht roodachtig op de aanhechtingsplaats. De bladeren zelf zijn kleiner dan de rozetbladeren, smaller en met een puntige top, en aan de onderzijde bedekt met korte, stijve haartjes.

De bloei van de plant begint eind mei en duurt de hele maand juni. De bloemen zijn klein, groengeel en lijken uiterlijk op onrijpe boekweit. Ze vormen een smalle, hoge, dichte bloeiwijze, die bij het rijpen bruin wordt. Er rijpen kleine nootjesvruchten in, die de herfst kunnen overleven zonder af te vallen en bijna de hele winter aan de stengels kunnen blijven hangen.

Over het geheel genomen is de plant groot, krachtig en sappig. Vreemd genoeg is de wortelstok van zo'n reus niet bijzonder groot. Hij is kort en niet erg vertakt, maar dik en heeft veel bijwortels.

In het Europese deel van de voormalige Sovjet-Unie is hij overal te vinden, behalve misschien in de regio's van het Hoge Noorden – niet alleen in Rusland, maar ook in de buurlanden. Hij groeit zowel in bossen als in steppen en vestigt zich bij voorkeur op plaatsen waar voldoende levengevend vocht aanwezig is. Hij houdt van zowel de oevers van brede rivieren als de omgeving van stille vijvers. Voorjaarsoverstromingen deren hem niet, maar hij verdraagt geen moerassige bodems.

Bosranden en -weiden, bermen en moestuinen, velden en ravijnen – paardenzuring voelt zich overal thuis. Zijn geliefde element zijn echter de weiden. Hij kan zowel als solitaire plant voorkomen, die de omgeving siert met zijn alleenstaande verschijning, als in kleine groepjes van enkele exemplaren, en ook hele enorme gebieden beslaan – tot enkele hectaren, zonder andere grassen en zelfs struiken een kans te geven. Maar als zo'n gebied systematisch wordt gemaaid of er vee wordt ingeschaard, kan de zuring het volgende jaar de groei niet hervatten en eenvoudigweg degenereren.

Oogst en opslag

Om paardenzuring te verzamelen, moet men verder van de bewoonde wereld gaan – naar velden, bossen, weiden, de oevers van natuurlijke wateren. Daar groeien de meest nuttige en veilige planten, terwijl langs wegen, in woonplaatsen en in de buurt daarvan een grote kans bestaat om zuring te plukken die gevaarlijke stoffen heeft opgenomen uit auto-uitlaten of industriële emissies. Kies voor het verzamelen warm, goed weer zonder regen.

Van paardenzuring kunnen alle delen worden geoogst. Bladeren en stengels kunnen het beste vroeg in de zomer worden verzameld – in juni, wanneer de plant net begint te bloeien, en de jonge tere blaadjes zelfs geschikt zijn voor consumptie omdat ze nog niet bitter smaken. Het verzamelde groen wordt onder stromend koud water gewassen en in zijn geheel gedroogd. Het is belangrijk een plek te kiezen die niet zonnig is, maar schaduwrijk en goed geventileerd.

Iets later – in juli – begint het verzamelen van de zaden. Tegen die tijd hebben ze al een roodbruine kleur gekregen. De zaden moeten zorgvuldig worden uitgezocht, alle verontreinigingen eruit worden gehaald en in glazen potten worden bewaard.

Voor het verzamelen van de wortel zijn zowel de herfst als het voorjaar geschikt – in de periode dat het groene deel van de plant nog niet is verschenen of al afsterft. Handiger is het natuurlijk in de herfst, wanneer het bovengrondse deel van de zuring nog overeind staat en er geen gevaar bestaat dat u in plaats van de gewenste wortelstok een andere, onbekende maar zeer gelijkende wortelstok opgraaft.

De wortelstok wordt goed van vuil gereinigd, met stromend water afgespoeld en op een zonnige plek gelegd om voor te drogen. Men maakt ze kleiner door de dikke wortels overlangs doormidden te snijden en ze daarna volledig te drogen op een veranda onder een afdak. Als het weer vochtig is en de luchtvochtigheid hoog, kan het drogen worden voltooid in de oven op een laag vuur en met het deurtje op een kier. U kunt ze, net als de bladeren, bewaren in glazen potten, gevlochten manden met deksel of kartonnen dozen.

Het bovengrondse deel blijft op deze manier een jaar zonder kwaliteitsverlies houdbaar; de wortel kan langer worden bewaard – tot drie jaar.

Als u besluit de zuring niet te drogen maar in te vriezen (die mogelijkheid bestaat ook), moet u hem eerst in stukken snijden en pas daarna in de vriezer leggen. Een ontdooid product kunt u niet meer in stukken snijden. En u hoeft niet te schrikken van de consistentie van de ontdooide zuring; de nuttige stoffen blijven erin bewaard.

Hoe mierikswortel van paardenzuring te onderscheiden

Een onervaren persoon kan mierikswortel met paardenzuring verwarren, hoewel ze van elkaar verschillen. De bladeren van mierikswortel groeien in een enorme rozet uit de grond en kunnen op vruchtbare bodem een lengte van 80–100 cm bereiken. De jonge blaadjes van mierikswortel zijn lichtgroen; later worden ze donkerder en krijgen ze een intensere kleur. Ze zijn tamelijk breed, aan de bovenkant afgerond en zien er enigszins gekreukeld uit, als ongestreken wasgoed. Wanneer u op een blad kauwt, kunt u een lichte branderigheid voelen, wat bij paardenzuring niet het geval is.

Mierikswortel bloeit zelden en niet bij elke tuinier. Sommigen kweken deze plant jarenlang zonder te vermoeden dat hij kan bloeien. De bloemen zijn klein en wit en staan in losse, ijle trossen – in tegenstelling tot de dichte, smalle groene tros van zuring. Op de bloemstengel van mierikswortel bevinden zich ook enkele kleine blaadjes.

De bloeitijd van paardenzuring en mierikswortel verschilt: paardenzuring treedt in deze levensfase in eind mei – begin juni, terwijl mierikswortel dat pas een maand later doet, wanneer de zuring al is uitgebloeid en de zaden volop rijpen. Ook de wortels van deze twee planten verschillen: die van mierikswortel is bijna wit, die van de zuring is veel donkerder, bijna chocoladebruin.

Geneeskrachtige eigenschappen van paardenzuring

Al sinds de tijd van de Perzische arts Avicenna is bekend dat paardenzuring patiënten weer op de been kan brengen. De plant wordt zowel door de officiële geneeskunde als door de volksgeneeskunde erkend. Kruidenmengsels of geneesmiddelen waarin dit kruid is verwerkt, worden in elke apotheek verkocht. Artsen schrijven ze vooral voor bij longaandoeningen en in de dermatologie. Zo worden sinusitis met pillen behandeld, en met oplossingen verwijdert men gewone wratten en voetwratten, puntige condylomen, en bestrijdt men seborroïsche keratose.

De geneeskunde heeft al lang geleerd om absoluut elk deel van de zuring te gebruiken, maar toch wordt het gebruik van de wortel als het meest effectief beschouwd – vanwege de maximale concentratie aan nuttige stoffen.

1. Drankjes van paardenzuring zijn effectief bij ziekten van het spijsverteringsstelsel, de lever, de huid, de ademhalingsorganen, met name bronchitis.
2. Bij atherosclerose verlaagt zuring het cholesterolgehalte, bestrijdt het afzettingen in de bloedvaten en lost het atherosclerotische plaques op. Het heeft het vermogen om de toestand van hypertensiepatiënten te verlichten en hoofdpijn te verlichten.
3. Het samentrekkende effect van zuring, verkregen door de tannines die erin zitten, wordt veel gebruikt bij de behandeling van diarree, colitis en enterocolitis. De plant wordt ook gebruikt als galafdrijvend middel.
4. Ook bekend is het hemostatische effect van zuring, daarom wordt het voorgeschreven bij darm-, long-, maag- en baarmoederbloedingen, evenals bij aambeien.
5. Het wordt ook gebruikt als bactericide en immunostimulerend middel; het wordt gebruikt door tandartsen, dermatologen en gynaecologen. Eczeem, schurft, wonden, steenpuisten – met al deze problemen kan paardenzuring succesvol omgaan; het behandelt ook keelpijn bij angina. Als bactericide middel wordt zuring met succes gebruikt bij dysenterie.
6. Genezers schreven het van oudsher voor aan verzwakte en uitgeputte patiënten om de eetlust te verbeteren.

Paardenzuring in de volksgeneeskunde

Onder genezers, kruidendokters en sjamanen is paardenzuring altijd populair geweest, zowel vanwege de heilzame eigenschappen als vanwege de brede beschikbaarheid van medicinale grondstoffen. Het werd aanbevolen als preventief middel bij vitaminetekort en tandvleesaandoeningen, door te adviseren een jong blad van de plant te kauwen. Met sap van vers geplukte bladeren werd migraine behandeld door het op de slapen te wrijven; het werd zelfs gebruikt als wormafdrijvend middel. Een pasta van zure room half en half met fijngehakte zuring werd op de probleemhuid gesmeerd. Het sap van de plant werd zelfs aanbevolen bij complexe pathologieën – zoals vroege stadia van maagkanker en uiterlijke verschijnselen van huidkanker.

De moderne volksgeneeskunde verloochent de tradities van de oude wijzen niet en blijft zuring veelvuldig gebruiken bij deze aandoeningen – waarbij het altijd wordt gecombineerd met de door artsen voorgeschreven behandeling.

Zuringensap bij huidkanker

Het is niet moeilijk om zuringensap te verkrijgen met een gewone sapcentrifuge. Men neemt het elk uur in, door 3-5 druppels in water te verdunnen. Kankerformaties op de huid worden ingewreven met onverdund sap. Genezers adviseren om 3-5 druppels sap toe te voegen aan duizendbladthee voor mensen die lijden aan de ziekte van Parkinson.

Kalmerend middel

Paardenzuring heeft een mild kalmerend effect. Met een aftreksel kan men pijn in de onderbuik tijdens de menstruatie verlichten, omdat het krampen vermindert. Dit middel helpt ook bij de menopauze, door het zenuwstelsel in balans te brengen en de slaap te verbeteren. Het recept is eenvoudig: giet een eetlepel zuring over met een glas kokend water, laat een uur staan en verdeel het mengsel in drie porties; drink het over de dag – 's ochtends, 's middags en 's avonds.

Tegen een kater

Het vermogen om een kater te verminderen is gebaseerd op het hoge vitamine C-gehalte in paardenzuring. Een glas aftreksel is voldoende: giet een theelepel groene bladeren met 500 ml kokend water. U kunt het al na een kwartier drinken. Indien nodig kunt u de behandeling na twee à drie uur herhalen.

Tegen blaasontsteking

Dit probleem is vrouwen maar al te goed bekend. Zuring kan het probleem goed oplossen dankzij de desinfecterende en vochtafdrijvende eigenschappen. Giet 500 ml kokend water over een eetlepel bladeren, laat enkele minuten trekken, drink drie keer per dag.

Voor gewichtsverlies

Het vermogen van paardenzuring om de werking van het spijsverteringsstelsel te verbeteren, is geschikt voor wie probeert overtollig gewicht kwijt te raken. Dit recept moet worden gebruikt in een uitgebreid afslankprogramma. Pureer een appel en een banaan in de blender, voeg 2 glazen gekookt water en een handvol fijngesneden zuring toe. Meng tot een smoothie. Giet in een glas, garneer met een muntblaadje en drink op.

Soorten geneeskrachtige preparaten met paardenzuring

Aftreksel

1. Bij diarree. Giet een glas kokend water over 15 g gemalen gedroogde wortel en dezelfde hoeveelheid zaden, stoom 5 minuten in een waterbad op middelhoog vuur, giet in een thermoskan en laat minstens twee uur trekken. Helpt bij diarree en als ondersteunend middel bij de behandeling van leverproblemen.
2. Bij keelontsteking. Gorgelen kan met een aftreksel: giet 20 g droge zuring (wortel of groen) met een glas kokend water en laat 15 minuten trekken. Gebruiken wanneer het aftreksel is afgekoeld.
3. Bij jeukende huid. Een aftreksel van 20 g verse, pas geplukte bladeren kan de jeuk verlichten. Giet er een glas water bij en kook 10 minuten op een laag vuur. Wikkel goed in en laat een uur staan. Zowel uitwendig gebruiken door de jeukende plekken te deppen, als inwendig: drink 's ochtends, 's middags en 's avonds een theelepel.

Tinctuur

Om reumatische pijn te verlichten, maakt u een alcoholtinctuur. Hiervoor zijn zuringzaden en gemalen wortel nodig. Neem op één deel droge grondstof tien delen wodka, giet de wodka erover en laat een halve maand op een donkere plaats trekken. Na het zeven innemen een half uur voor de maaltijd. Doe 15–25 druppels tinctuur in een eetlepel en vul de lepel aan met gekookt water. Drink drie keer per dag.

Afkooksel

Meestal raden volksgenezers afkooksels van zuring aan als middel om de spijsvertering te normaliseren. Na bereiding kunnen ze in de koelkast worden bewaard, maar slechts 2 dagen, niet langer.

1. Bij aambeien. Dit afkooksel moet vier keer per dag voor de maaltijd worden gedronken, een kwart glas per keer. Doe hiervoor 2 theelepels gedroogde zuring in een mok met 200 ml water en laat 2 uur weken. Houd de mok dan ongeveer 5 minuten op een laag vuur en laat afkoelen. Drink gezeefd.
2. Bij aandoeningen van de mondholte. Als het tandvlees ontstoken is, parodontose of stomatitis u plaagt, moet u de mond spoelen met een afkooksel bereid volgens het volgende recept. De wortel van de zuring fijnmalen, een eetlepel van het mengsel in een geëmailleerd pannetje doen, er een glas (250 ml) kokend water bij gieten, laten afkoelen. Daarna op het vuur zetten en 5 minuten koken. Zeven en warm gebruiken.
3. Bij diathese bij een kind. U kunt een afkooksel voor baden bereiden. 150 g gedroogde zuringwortel fijnmaken en in 500 ml koud water doen, een half uur laten staan, en daarna 15 minuten op laag vuur koken, laten afkoelen en tegelijkertijd trekken. Zeven en in het bad gieten. Deze methode is ook effectief bij aambeien.
4. Bij spijsverteringsproblemen. Doe een eetlepel gemalen gedroogde wortel in een glas gekookt water, laat een uur staan. Kook vervolgens 40 minuten in een waterbad en laat afkoelen. Na het zeven kunt u het innemen, nadat u het eerst een beetje met water hebt verdund.
5. Bij atherosclerose. Giet een eetlepel droog gemalen materiaal in een glas kokend water, kook 15 minuten op laag vuur, haal van het vuur en wikkel gedurende 2 uur in. Drink 's ochtends en 's avonds 2 eetlepels. Gebruik als ondersteunend middel bij atherosclerose. Bij tekenen van stoornissen in de hersenbloeding moet u de dosis verdubbelen en het afkooksel drie keer per dag drinken.

Thee

Zuringthee wordt aanbevolen in geval van brandend maagzuur, lichte ongemakken in de leverstreek of kleine verstoringen in het spijsverteringssysteem. Zet het als gewone thee, met een theelepel droge zuring op een klein glas kokend water (ongeveer 200 ml). Laat trekken, afkoelen en pas daarna drinken.

Toepassing in de cosmetologie

Zuringmaskers zijn geschikt voor elke vrouw – ongeacht leeftijd en huidtype. De werkzame stoffen van de plant helpen bij ontstekingsprocessen op het gezicht, werken aan het verlichten van pigmentvlekken en sproeten, strijken rimpels glad, reguleren de poriën, verwijderen glans en redden van puistjes en mee-eters. Zuring lost zulke uiteenlopende cosmetische problemen op dankzij de bestanddelen die een complexe invloed op de huid hebben.

Ascorbinezuur (vitamine C) zorgt voor een normale vettigheid, thiamine (vitamine B1) en organische zuren helpen langer jong te blijven en hebben een liftend effect, en flavonoïden stimuleren de productie van collageen, waardoor de huid elastisch en stevig wordt. Phylloquinon (vitamine K) en niacine (vitamine PP) maken het gezicht fris en helder.

Het is niet moeilijk om thuis maskers te bereiden; u kunt alle delen van de plant gebruiken – van wortel tot bloeiwijze. De zuring wordt gewassen, overgoten met kokend water en daarna fijn gesneden met een mes. Vervolgens kunt u met de handen kneden tot het sap vrijkomt.

Voordat u een zuringmasker op uw gezicht aanbrengt, moet u een gevoeligheidstest uitvoeren om er zeker van te zijn dat de zuren in de zuring de huid niet beschadigen. Breng een klein beetje van het bereide masker aan op uw pols of aan de binnenkant van uw elleboog en wacht even. Als de huid op die plek begint te jeuken, branden of rood wordt, moet u het idee om het masker te gebruiken laten varen.

Om de negatieve invloed van zuring op de huid te verminderen, moeten er extra componenten aan het masker worden toegevoegd en mag het middel niet langer dan 10 minuten worden aangebracht. Spoel het af met een kalmerend kruidenafkooksel en breng vervolgens een hydraterende crème aan op uw gezicht.

Een vette huid kunt u om de dag verwennen met een zuringmasker, een normale huid niet vaker dan twee keer per week, en een droge huid niet vaker dan eens per 10 dagen. Het is het beste om zo'n vitaminekuur een maand lang te volgen en de huid daarna even lang te laten rusten.

U mag nooit proberen een masker of kompres van zuring te gebruiken als uw huid zeer gevoelig is of als er op dat moment enige irritatie op de huid is verschenen.

Tegen acne

Snijd een eetlepel zuringblaadjes fijn, voeg dezelfde hoeveelheid gedroogde goudsbloem- of kamillebloemen toe en doe alles in 250 ml kokend water. Kook nog 5 minuten en laat afkoelen. Scheid het afkooksel met een gaasje of fijne zeef en verdun het met mineraalwater. Er moet evenveel mineraalwater zijn als afkooksel. Breng de verkregen pap gedurende 10 minuten aan op uw gezicht. Spoel het af met het afkooksel met mineraalwater.

Voor een droge huid

Meng een flinke, opgehoopte eetlepel goede vette zure room en een theelepel zonnebloemolie met 2 eetlepels fijngehakte jonge zuringblaadjes. Breng het resulterende mengsel royaal aan op uw gezicht en was het na 20 minuten af met warm water.

Voor vette huid

Hak de zuringblaadjes fijn tot u 50 g groene massa heeft. Voeg het eiwit van een kippenei en 10 ml citroensap toe. Roer voorzichtig, breng het mengsel gedurende 10-15 minuten aan op uw gezicht. Bevochtig een wattenschijfje met groene thee en verwijder het heilzame middel ermee. Dit masker verfrist niet alleen, maar verkleint ook de poriën van de huid.

Masker met een blekende werking

Doe de fijngesneden zuringblaadjes, spinazie en peterselie in een kommetje, elk in gelijke delen – ongeveer een halve eetlepel. Voeg dan wat kefir toe aan dit groene mengsel, twee eetlepels is voldoende. Meng en verdeel het voorzichtig over uw gezicht (u moet even plat liggen om te voorkomen dat het mengsel eraf loopt). Laat het een kwartier zitten en verwijder de resten met koud water.

Reinigend masker

Neem van elk van de drie ingrediënten een eetlepel: fijngesneden zuringblaadjes, duizendblad en havermoutvlokken (Hercules). Meng ze, voeg gekookt water toe tot de consistentie van zure room, roer nogmaals goed en breng aan op uw gezicht. Laat het 15 minuten intrekken en spoel het af met koel water.

IJsblokjes met zuring

Giet een glas kokend water over een mengsel van 2 eetlepels gehakte zuringblaadjes en een eetlepel klein hoefblad. Sluit het deksel goed zodat het goed kan stomen. Laat het minstens 3 uur trekken. Zeef het vervolgens en giet het afkooksel in ijsblokjesvormen. Zet ze in de vriezer om later 's ochtends en 's avonds uw gezicht mee te deppen.

De overgebleven kruidenpasta van het afkooksel kunt u op het gezicht aanbrengen, na 15 minuten afspoelen met koud gekookt water.

Lotion met cognac

Giet 100 g cognac over een mengsel van fijngesneden zuringblaadjes, goudsbloem- en kamillebloemen (elk 5 stuks) en 4 weegbreebladeren. Zet het 10 dagen in de koelkast en zeef het vervolgens. Bewaar het in de koelkast en wrijf er elke dag na het ontwaken en voor het slapengaan uw gezicht mee in.

Infusie voor het haar

Met een infusie van paardenzuringwortel kunt u uw haar goed uitspoelen als de hoofdhuid jeukt. Voor de bereiding kookt u 45 g fijngesneden wortel in twee liter water gedurende 10–15 minuten, laat het dan ongeveer een uur trekken – en u kunt het haar na het wassen uitspoelen. Als u dit middel regelmatig gebruikt, herstellen de haarzakjes zich, wordt het haar gezond en glanzend en krijgt het volume.

Is paardenzuring eetbaar?

Zowel de bladeren als de stelen van paardenzuring worden gegeten. De blaadjes worden gebruikt voor salades, vulling voor taarten, diverse soepen en andere culinaire meesterwerken. Paardenzuring is lekker in een gerecht met komkommers of tomaten. Goede partners ervoor zijn radijs, jonge knoflook en lente-ui. Maar u moet alleen jonge, kleine blaadjes gebruiken, die minder bitter zijn. In de Kaukasus (voornamelijk in Armenië) worden de bladeren tot vlechtjes gevlochten en in de buitenlucht gedroogd. Ze fermenteren en worden donker, net als thee, de bitterheid verdwijnt en er ontstaat een pittige smaak. Dergelijke vlechtjes heten aveluk. U kunt ze op markten kopen; dit gerecht staat op de menukaart van restaurants en cafés. Aveluk wordt geserveerd met bryndza en kazen, het gaat goed met platbroden of lavash, met toevoeging van matsunsaus. Het wordt ook gebruikt in soepen en sauzen.

Salade 'Drie minuten'

De salade heet zo omdat de bereiding precies 3 minuten duurt, niet langer. Was 2–3 jonge bladeren van paardenzuring onder stromend water, schud het water eraf, snijd de bladeren vrij fijn. Snijd ook 2 hardgekookte eieren. Meng de groenten en eieren, zout, peper, voeg een beetje kristalsuiker toe. Als dressing wordt in deze salade zure room gebruikt.

Salade 'Vitamine'

Voor deze salade heeft u gelijke delen komkommers, tomaten en verse jonge paardenzuringblaadjes nodig. Snijd alles, voeg een kleine hoeveelheid fijngesneden zoete radijs en gesneden lente-ui toe. Zout, meng, breng op smaak met mayonaise. U kunt de salade aanvullen met gekookt koud vlees en groene erwten – dat wordt een volledig en vullend gerecht.

Zalm met paardenzuring

U fileert 700 g zalm, snijdt het in stukken. U bakt het kort in plantaardige olie en doet het in een pan met dikke bodem. U pureert 5–7 jonge zuringblaadjes in een blender, scheurt nog 3 blaadjes met de hand. U fruit fijngesneden ui in een koekenpan, voegt de gescheurde zuring en de zuringpuree uit de blender toe, giet 200 ml room en 200 g in kleine blokjes gesneden smeltkaas erbij. U brengt op smaak met zout en gemalen zwarte peper, laat 7–10 minuten sudderen. U giet de saus over de vis, dekt de pan af en zet deze 20 minuten in een hete oven. U bakt op 180 graden. Dit gerecht serveert u het beste warm.

Koolsoep met paardenzuring

U doet gesneden aardappelen in de vleesbouillon. Terwijl ze koken, bereidt u de gebakken groenten: u bakt geraspte wortelen met gesneden ui in een koekenpan in plantaardige olie. Wanneer de aardappelen gaar zijn, doet u de gebakken groenten in de pan, kookt 3 minuten en voegt de gesneden bladeren van paardenzuring toe. Gebruik hiervoor alleen jonge blaadjes! Na de zuring voegt u lichtgeklopte eieren toe (voor 3 liter soep zijn 3 eieren voldoende). U zoutst, wacht tot het kookt, zet het vuur uit en dekt de pan af. Deze soep is heerlijk met zure room.

Gebakken pasteitjes

U doet 250 g kwark, door een zeef gewreven, bij 600 g gezeefde bloem en mengt goed. Klop apart 1 ei met 200 ml kefir, voeg er een eetlepel suiker, een snufje zout en een theelepel met azijn geblust natriumbicarbonaat aan toe. Giet dit al roerend bij het bloem-kwarkmengsel. Meng goed en kneed het deeg. Laat het deeg 40–50 minuten rusten, afgedekt met een handdoek. Bereid de vulling: bestrooi gesneden jonge paardenzuringblaadjes met suiker. Rol kleine platte koekjes uit het deeg, leg er vulling op, sluit de piroggen door de randen dicht te knijpen en bak ze in olie.

Zuringkisel

U verzamelt 200–250 g paardenzuringblaadjes. Stooft ze 5–7 minuten in een pan met een eetlepel water. Klopt de massa met een garde of blender. Giet er 2 glazen water bij, voeg 100 g suiker toe en zet op het vuur. Zodra het kookt, giet u in een dunne straal koud water waarin een eetlepel zetmeel is opgelost. Als het is afgekoeld, kunt u het drinken.

Champignons met paardenzuring

U kookt 200 g gedroogde paardenzuring 15 minuten. Giet het water af met een vergiet en zout de zuring. Snipper twee kleine uien fijn en fruit ze een paar minuten in een koekenpan in plantaardige olie op middelhoog vuur. Snijd 100 g champignons in niet te grote plakken, voeg ze bij de ui in de pan en bak alles nog 5 minuten, al roerend met een spatel. Voeg de koude zuring toe. Om goed af te koelen, zet u het een paar uur op een koele plaats. Voor het serveren bestrooit u met fijngehakte peterselie, verkruimelt u gehakt walnoten en voegt u zure room toe.

Kan paardenzuring aan konijnen worden gegeven?

Paardenzuring voor konijnen – zowel voor decoratieve als vleesrassen – is een onmisbare lekkernij waar ze enorm van genieten. Ze worden aangetrokken door de lichtzoete smaak van de bladeren. Dankzij de grote hoeveelheid vitamines, vooral vitamine C, is het kruid ook gezond; het versterkt en verstevigt het lichaam van de dieren. Dieren die paardenzuring eten zijn minder vatbaar voor stress en energieker.

Maar alles met mate, dus men mag de zuring niet onbeperkt geven, omdat de componenten bij opname in het lichaam nierproblemen bij konijnen kunnen veroorzaken. Ook zijn allergie, brandend maagzuur en een verstoorde stofwisseling mogelijk. Daarom mag paardenzuring niet als enige voer aan konijnen worden gegeven; het moet worden gecombineerd met kweekgras, paardenbloem, weegbree, duizendblad en andere kruiden. Deze plant mag niet worden gevoerd aan jonge konijntjes; men moet de kleintjes wat laten groeien.

In de winter is het ook nuttig om hooi met paardenzuring voor konijnen te bereiden. Zuringhooi behoudt bij correcte opslag – in een donkere hooischuur of op zolder – de voedingsstoffen tot wel drie jaar zonder kwaliteitsverlies.

Contra-indicaties voor gebruik

Als men vaak en in grote hoeveelheden paardenzuring consumeert, kan dit leiden tot ophoping van oxaalzuur in het lichaam, wat resulteert in onoplosbare verbindingen met calcium. Dit veroorzaakt ten eerste een daling van het calciumgehalte in het lichaam, en ten tweede worden er zouten afgezet waaruit de bekende nier- en galstenen bestaan. Daarom moeten mensen met gediagnosticeerde aandoeningen van de urinewegen en het maag-darmkanaal het gebruik van rauwe paardenzuring vermijden.

Om dezelfde reden is verse paardenzuring ten strengste verboden voor kinderen onder de 3 jaar en zwangere vrouwen. Bij zwangere vrouwen kunnen ernstige complicaties optreden, zelfs een miskraam. Maar dit betekent niet dat zwangere vrouwen de plant volledig moeten mijden. Men kan soep met paardenzuring eten, maar niet vaker dan één keer per week.

Wat betreft het gebruik van paardenzuring tijdens de borstvoeding is er tot op heden geen consensus; kinderartsen zijn verdeeld: sommigen zijn er fel op tegen, anderen zien er geen probleem in. Hoe dan ook moet men dit niet doen voordat de baby zes maanden oud is. Het belangrijkste is om de hoofdregel voor een zogende moeder niet te vergeten: een nieuw product voor het kind geleidelijk introduceren, beginnen met kleine hoeveelheden en goed opletten of het een negatief effect heeft op het gedrag en de gezondheid van de baby.

Bovendien moeten zelfs volwassen gezonde mensen onthouden: om onaangename reacties van de lichaamssystemen te voorkomen, mag men alleen jonge zachte bladeren eten die in het voorjaar zijn verzameld – voordat ze taai worden en overmatig veel oxaalzuur hebben opgehoopt. Men mag ze alleen in beperkte hoeveelheden consumeren.