Vis baraboelka: foto, beschrijving, gunstige eigenschappen en recepten

De barabulka of sultanvis (Mullus barbatus) is een kleine vis met caloriearm dieetvlees, rijk aan eiwitten, antioxidanten en omega-3 vetzuren. De visfilet met uitstekende smaakeigenschappen is nuttig voor kinderen, zwangere vrouwen, zogende vrouwen en ouderen. Kenners beweren dat gerechten van sultanvis slaperigheid verdrijven, de stemming verbeteren en een waar gastronomisch genot geven.

Barabulka: wat voor vis is dit, hoe ziet hij eruit en waar komt hij voor

De gewone sultanvis van de familie zeebarbelen (Mullidae) van de orde Perciformes is een scholenvis met een gemiddelde lichaamslengte van 10–20, maximaal 30 cm. De zee-barabulka leeft in de bodemlagen van kustgebieden op een diepte van 3–30 m. Hij geeft de voorkeur aan modderige, zanderige of fijn grindbodems.

De jonge vissen voeden zich bij rotsachtige kusten met rijke watervegetatie. Met het invallen van de kou trekken de scholen naar de open zee en dalen af tot een diepte van driehonderd meter.

Hoe ziet het eruit

Het onopvallend ogende visje heeft een langwerpig, zijdelings afgeplat lichaam met korte lichtgele vinnen en een gevorkte staart.

Op het onevenredig grote hoofd met hoog geplaatste ogen valt een ongebruikelijke, bijna verticale snuit op. De mond van de sultanvis is klein met borstelachtige tanden; onder de onderkaak hangen twee dikke baarddraden. De kleur is ongelijkmatig: de buik is zilverachtig, het lichaam bedekt met grote schubben is rood-geel-oranje.

Leefgebied

Vertegenwoordigers van de familie zeebarbelen (Mullidae) leven in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan, aan de westkust van de Stille Oceaan en in de wateren van de Indische Oceaan.

In Rusland komt barabulka veel voor in de Zwarte Zee en de Zee van Azov. De visserij op sultanvis wordt voornamelijk beoefend voor het Krim-schiereiland en in de Straat van Kertsj.

Wat eet hij

De bodemvis gebruikt zijn baarddraden als tastorganen om kleine ongewervelden te vinden en op te eten. Het dieet van de sultanvis omvat vlokreeften, weekdieren, krabjes, zeewormen, en minder vaak jonge visjes.

Voortplantingsproces

Barabulka's worden geslachtsrijp in het tweede tot derde levensjaar. Het paaien, dat plaatsvindt op een diepte van 15–50 m, begint in mei en duurt tot het einde van de zomer.

De vruchtbaarheid van de vrouwtjes hangt af van hun leeftijd en gewicht en bedraagt 4–88 duizend eieren. De in porties afgezette eieren stijgen naar het wateroppervlak. Na enkele dagen komen de larven uit.

De eerste twee maanden houden de jonge vissen zich op in de oppervlaktelagen en voeden zich met plankton. De iriserende zilverachtige kleur camoufleert hen goed tegen roofdieren. Wanneer de lichaamslengte 4 cm bereikt, trekken de mullen naar de kust, waar ze naar de bodem gaan. Tegen die tijd wordt hun kleur vergelijkbaar met die van de ouders. Jonge vissen die de winter hebben overleefd, zijn in het voorjaar moeilijk te onderscheiden van volwassen exemplaren.

Soorten

Ichthyologen onderscheiden 4 soorten mul:

Gewone mul
De Zwarte Zee- en Europese ondersoorten verschillen alleen in verspreidingsgebied. Vertegenwoordigers van de soort komen veel voor in de Middellandse Zee, de Zwarte Zee, de Zee van Azov en het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan. Van andere variëteiten onderscheidt de gewone mul zich door zijn kleur: een zilverachtige buik, gele vinnen en een roodachtig lichaam.

Goudmul
De tweede naam is getande mul. Hij leeft in de Indische Oceaan en de Stille Oceaan. Het lichaam, waarvan de lengte zelden 20 cm overschrijdt, is grijsgeel van kleur en bedekt met blauwachtige schubben.

Argentijnse mul
De mul die voorkomt aan de kust van Noord-Argentinië en Brazilië, lijkt qua lichaamsvorm op de gewone mul, maar verschilt in kleur. Kenmerkende eigenschappen van de soort zijn gele straalvinnen, een roze buik en een rode rug.

Gestreepte mul
Het verspreidingsgebied is het noordoosten van de Atlantische Oceaan, de Middellandse Zee, de Zwarte Zee en de Oostzee. Vertegenwoordigers van de soort hebben een meer afgeplatte snuit, lengtestrepen op het lichaam in rood of geel, en lange barbelen onder de onderkaak.

Populatie en status van de soort

Ondanks de geringe vangst vanwege economische onrendabiliteit, neemt de populatieomvang elk jaar af.

Dit feit verklaren ichthyologen door verschillende oorzaken:

1. Verstoring van het mariene ecosysteem. Het aantal grotere roofvissoorten neemt toe, die zich voeden met de kuit en de jonge mullen.
2. Ecologische achteruitgang van leefgebieden. In de wateren van de Zwarte Zee, de Zee van Azov en de Middellandse Zee, waar mullen massaal voorkomen, worden industrieel afval geloosd. Aan de kust worden steeds meer hotels gebouwd, nieuwe stranden en resortgebieden aangelegd, en er is continu maritiem verkeer, wat de zeegebieden verontreinigt.
3. Ineffectieve bestrijding van stropers. Ondanks de geringe visserij neemt de interesse van sportvissers in de mul niet af. Ze gebruiken niet altijd de toegestane vistuigen en perioden. Vaker vindt de vangst plaats tijdens de paaitijd, wanneer de vis sterft zonder kuit te hebben geschoten.

Wetenschappers stellen al enkele jaren voor om de ontwikkeling van maatregelen te overwegen, gericht op het herstel van de soort en een volledig verbod op de visserij. Maar tot nu toe heeft geen enkel land de mul in het Rode Boek opgenomen.

De regeringen van de landen vinden dat de angsten voor uitsterving van de soort ongegrond zijn en dat drastische maatregelen ongepast zijn. Dit wordt verklaard door de onwil om winst te verliezen uit de toeristische en restaurantbranche, die mede gebaseerd is op sportvissen en het proeven van mul.

Hoe vangt u barabulka: wanneer, waar en waarmee

Om met vangst naar huis terug te keren, wordt eerst de tijd en plaats van het vissen bepaald. Op basis van de diepte en de voedselvoorkeuren van de vis worden het tuig en het aas gekozen. Houd rekening met de bepaalde beperkingen voor de recreatievisserij. Het is toegestaan vissen te vangen met een lengte van minimaal 8,5 cm.

Wanneer vangen

Massaal bijten vindt plaats aan het einde van de lente, begin van de zomer en voor de vis naar de overwintering gaat (september, oktober), voorafgaand hieraan vetmesten de barabulka's zich intensief. De beste tijd van de dag om te vissen is 4–9 uur 's ochtends.

De soeltanka slikt het aas gretig in bij een watertemperatuur vanaf 15°C in helder weer met een lichte wind en bij motregen.

Waar vangen

Als de zee plotseling is afgekoeld na een sterke afvoer, zoekt men barabulka in ondiep water waar het water warm blijft. In de zomerhitte vangt men de vis vanaf steigers, havenhoofden, waar het gemakkelijk is om ver te werpen. Bij het kiezen van een locatie let men op kustgedeelten met een modderige, rotsachtige of zandige bodem begroeid met waterplanten.

Waarmee vangen

Barabulka wordt gevangen met dobber- en bodemtuig. Voor verre worpen gebruikt men een dobberhengel met een vijf meter lange blank, vislijn met een diameter van 0,12-0,15 mm, een klein hageltje in plaats van een lood. Speciale aandacht gaat uit naar de dobber. Deze kan beweeglijk of vast zijn, maar moet een lange antenne hebben om de zwakste aanbeten te kunnen opmerken.

Voor onervaren vissers zijn bodemhengels goed, waaronder de piker, feeder met voedercontainers-lood en verwisselbare topjes op de hengel. Ze stellen de visser in staat mobieler te zijn op het water.

De vis reageert niet op kunstmatige lokazen. Als aas gebruikt men garnaal, vlees van weekdieren, zeewormen, visfilet. Omdat barabulka een kleine mond heeft, wordt het aas vooraf in kleine stukjes gesneden. Anders kan de vis het eenvoudigweg niet inslikken.

Samenstelling en caloriegehalte

De soeltanka is rijk aan eiwitten, vitaminen, mineralen, onverzadigde vetzuren en extractieve stoffen die de afscheiding van maagsappen stimuleren.

De vis bevat:

1. Vitaminen – B, A, D, tocoferol, ascorbinezuur, nicotinezuur.
2. Micro-elementen – seleen, ijzer, koper, zink, mangaan.
3. Macro-elementen – fosfor, zwavel, kalium, magnesium, natrium, calcium.
4. Verzadigde vetzuren – palmitinezuur, myristinezuur, stearinezuur, laurinezuur.
5. Omega 3 – DPK, DGK, EPK.
6. Omega 6, 9 onverzadigde vetzuren.

EVK van 100 g eetbaar deel van barabulka – 19,4, 3,8, 0 g respectievelijk. Energie-inhoud – 117 kcal.

Hoe is barabulka gunstig voor het menselijk lichaam

De meervoudig onverzadigde vetzuren in de mul verhelpen huiduitslag, reguleren de functies van het zenuwstelsel en voorkomen hart- en vaatziekten.

Andere heilzame eigenschappen van de vis:

1. Stimuleert de vetstofwisseling, voorkomt ophoping van vet.
2. Neemt deel aan de synthese van hemoglobine en een aantal hormonen.
3. Ondersteunt de gezondheid van de huid, slijmvliezen en de bijnierschors.
4. Verhoogt de immuunstatus.
5. Neemt deel aan de bloedvorming.
6. Voorkomt de ontwikkeling van anemie, anorexia, rachitis, osteoporose.
7. Vult snel verbruikte energie aan.
8. Verkort de herstelperiode na ziekte, letsel of chirurgische ingreep.
9. Mineraliseert botweefsel en tandglazuur.
10. Reguleert de water-, zuur- en elektrolytenbalans.
11. Het normaliseert de werking van het maag-darmkanaal.
12. Stimuleert de afscheiding van maagsappen en verbetert de eetlust.
13. Verlaagt een verhoogde bloeddruk.

Het eten van vis is nuttig bij obesitas en schildklierproblemen. Rode mul verbetert niet alleen het welzijn, maar ondersteunt ook de vrouwelijke schoonheid door haar en nagels te versterken en de huid zuiver en jong te maken.

100 g rode mul bevat 66% van de dagelijkse aanbevolen hoeveelheid van de antioxidant selenium, die het risico op atherosclerose en virale mutatie verlaagt, giftige stoffen bindt en afvoert en de veroudering van het lichaam vertraagt.

Nadelen en contra-indicaties

De enige contra-indicatie voor het eten van rode mul is een allergie voor vis en schaaldieren.

Bewaarregels

Gekoelde rode mul wordt op ijs in de koelkast gelegd, waar ze 48 uur lang haar consumptiekwaliteiten behoudt. De vriezer verlengt de houdbaarheid tot drie maanden.

Gedroogde rode mul blijft tot een half jaar goed in een glazen pot of vacuümverpakking in de koelkast, en ook opgehangen als elke vis in perkament is gewikkeld. In de vriezer blijft gedroogde rode mul tot een jaar onveranderd.

Optimale bewaaromstandigheden voor gedroogde vis zijn een donkere, geventileerde ruimte met een temperatuur van 3–10 graden en een luchtvochtigheid van 60–70%.

Zorgvuldig verpakte koudgerookte rode mul blijft een week in de koelkast en tot drie maanden in de vriezer. Koudgerookte vis behoudt zijn gastronomische eigenschappen bij 2–8°C gedurende drie dagen, in de vriezer 1,5–2 maanden.

De gezondste vis is verse vis; na verloop van tijd verliest ze een deel van haar gastronomische en medicinale eigenschappen.

Waar te koop en hoeveel het kost

Verse diepvries rode mul is verkrijgbaar in grote supermarktketens, gespecialiseerde viswinkels en online verkoopplatforms voor een gemiddelde prijs van 5,70–7,00 € per kg. Warmgerookte vis wordt verkocht voor 15,00 € per kg.

Hoe bereidt u barabulka smakelijk: recepten

Liefhebbers van Zwarte Zee rode mul bereiden haar in de pan met paneermeel, op de grill, bakken in de oven met kruiden, stoven in tomatensap of wijn, zouten, marineren, drogen en roken. Van rode mul krijgt u een geurige vissoep en een smakelijke gelei.

De vis combineert met witte wijn, rijst, pasta, room, zeevruchten, asperges, tomaten, courgette en paprika. Lichte smaken van het vlees worden benadrukt door limoen, citroen, tijm, oregano en basilicum.

In de oven

Vis gebakken op een uienbed wordt sappig en plakt niet aan de vorm.

Ingrediënten:

• 3 stuks rode mul;
• één citroen;
• 50 ml plantaardige olie;
• 4 middelgrote uien;
• twee takjes rozemarijn;
• zout, peper.

Bereiding:

1. Maak de vis schoon en ontdaan van ingewanden. Spoel onder stromend water en droog af.
2. Maak een mengsel van zout, peper en fijngemalen rozemarijnblaadjes.
3. Bestrijk de vissen met een deel van de olie en wrijf in met de kruiden. Laat 20 minuten marineren.
4. Verwarm de oven voor op 200 graden.
5. Pel de uien en snijd in grote ringen. Meng de groente met olie en zout.
6. Leg in een met bakpapier beklede bakplaat eerst de uien, daar bovenop de rode mul.
7. Bak in de oven gedurende 20 minuten tot de vis goudbruin is.

U bestrooit het gerecht voor het serveren met gehakte walnoten en u garneert het met een takje rozemarijn of muntblaadjes.

In de koekenpan

Gebakken rode mul is een smakelijk en calorierijk gerecht. De energetische waarde ervan neemt meer dan tweemaal toe.

Ingrediënten voor 3 porties:

• 0,5 kg vis;
• 200 g tarwebloem;
• 50 g maïzena;
• 50 ml geraffineerde zonnebloemolie;
• gemalen peper, zout;
• citroen, verse kruiden om te garneren.

Bereiding:

1. U verwijdert de schubben van de vissen met een lepel of de botte kant van een mes onder stromend water of in een bak. U snijdt de buiken open, verwijdert de ingewanden, spoelt ze grondig af en droogt ze af met keukenpapier.
2. U mengt de bloem met het maïzena en brengt op smaak met zout en peper.
3. U wentelt elke vis in het bloemmengsel en legt ze op een hete pan.
4. U bakt de vissen aan beide kanten goudbruin.

U serveert de gebakken rode mul met plakjes citroen en groen. U biedt een groentesalade of een schotel met een vinaigrette, gezouten champignons, een bijgerecht van aardappelen en rijst.

Vissoep van barabulka

Om een lichte maar zeer smakelijke soep te bereiden van 3 stuks rode mul heeft u de volgende ingrediënten nodig:

• 1 wortel, 1 ui;
• 50 g rijst;
• 40 ml olijfolie;
• 2 aardappelknollen;
• 10 g groene uien (lente-uitjes);
• laurierblad, zout, zwarte peperkorrels.

Bereidingsstappen:

1. U verwijdert de schubben van de rode mul. U verwijdert de ingewanden en spoelt ze af.
2. U zet een pan met 1,5 liter koud water op het vuur.
3. U schilt de groenten. U snijdt de aardappelen en wortel in blokjes, de ui in fijne blokjes.
4. U doet de aardappelen en rijst in de pan met kokend water.
5. U fruit de ui en wortel in een pan met olie tot ze zacht zijn.
6. Wanneer het water met de rijst en aardappelen kookt, brengt u de bouillon op smaak met zout en voegt u laurierblad en peperkorrels toe.
7. Na 10 minuten voegt u de rode mul toe. Na het opkoken verwijdert u het schuim zodat de bouillon helder blijft.
8. U laat het nog een kwartier koken.
9. U verwijdert het laurierblad.

U serveert de vissoep bestrooid met groen. U legt in elk bord een vis.

Vraag en antwoord

Vragen van voorstanders van gezonde voeding en gewoon liefhebbers van visgerechten hebben betrekking op de gastronomische eigenschappen van de rode mul.

Hoe smaakt barabulka

Het vlees heeft een zoetige smaak, in gedroogde vorm lijkt het op taranka. Het vlees van kleine rode mullen tot 25 cm is malser. De romige lever wordt bijzonder gewaardeerd en wordt als een delicatesse beschouwd.

Vet of niet?

Het vlees van de rode mul is een diëtisch product met een laag vetgehalte (minder dan 4%), daarom raden koks af om de vis te stomen. Het wordt dan flauw van smaak.

Zijn er veel graten?

Naast de rug en ribben bevat het vlees van de rode mul kleine graatjes die met een pincet verwijderd moeten worden bij het fileren.

Interessante feiten

Verbazingwekkende feiten over de rode mul:

1. De vis, bekend sinds de oudheid, was populair in het oude Rome, waar men ervoor niet alleen met zilver, maar ook met slaven betaalde.
2. Het is niet nodig om de vis te ontdoen van ingewanden, omdat hij geen gal heeft.
3. Voor de bereiding organiseerden patriciërs een voorstelling waarbij ze zagen hoe de rode mul van kleur veranderde van zilverachtig tot purperrood.

Baraboelka is heerlijk in verschillende vormen — gebakken, geroosterd, gedroogd, gezouten. Visliefhebbers ervaren niet alleen culinair genot van gerechten van sultanvis. Het product kan de emotionele toestand verbeteren en de gezondheid van veel lichaamssystemen ondersteunen.

Foto van baraboelka